Home

Η πρώτη μεγάλη εικαστική έκθεση αφιερωμένη στον ήχο εγκαινιάζεται σε λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη

—της Marina Galperina ART News – μετάφραση για το dim/art: Μαρία Τσάκος

Soundings«Οι επισκέπτες των μουσείων πηγαίνουν βιαστικά από το ένα έργο στο άλλο. Δικός μας στόχος είναι να σταθούν και να ακούσουν πραγματικά», λέει η Barbara London, επιμελήτρια της πρώτης μεγάλης έκθεσης sound art στο MoMA (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης) της Νέας Υόρκης. Η έκθεση, που ξεκινά στις 10 Αυγούστου και θα διαρκέσει ως τις 3 Νοεμβρίου, έχει τίτλο Soundings: A Contemporary Score και συγκεντρώνει κάτω από την ίδια στέγη 16 νέους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, με έργα τα οποία καλύπτουν μια ευρεία γκάμα: σιωπηλές απεικονίσεις θορύβων, γλυπτά που έχουν ήχους ως βάση αλλά και ακουστικά περιβάλλοντα φτιαγμένα από ηχογραφήσεις σε ανοιχτούς χώρους.

Microtonal WallΤο πλέγμα από 1.500 μικροσκοπικά ηχεία, έργο του Tristan Perich με τίτλο Microtonal Wall (2011), είναι εκείνο το οποίο θα εισάγει τον επισκέπτη στην έκθεση – με τους εναλλασόμενους ήχους του να διαδέχονται ο ένας το άλλον καθώς ο επισκέπτης θα περνάει από μπροστά τους. Ένας πάγκος εξοπλισμένος με ειδικούς αισθητήρες, που στην πραγματικότητα είναι η εγκατάσταση του Sergei Tchereonin με τίτλο Motor-Matter Bench (2013), καλωσορίζει τους επισκέπτες που θα καθίσουν πάνω του και στη συνέχεια «χρησιμοποιώντας την αγωγιμότητα των οστών τους θα παράγει μια μουσική σύνθεση», λέει η London. «Τα ίδια τους τα σώματα θα μεταδίδουν τον ήχο». Εξάλλου, και το έργο Soundings, παρότι χρησιμοποιεί με αυτοτελή τρόπο αποκλειστικά και μόνο ηχογραφήσεις σε ανοιχτούς χώρους, δεν αρκείται στο να αφήσει τον επισκέπτη να παραμείνει παθητικός ακροατής.

PENTAX ImageΣτο Ultrafield (2013) της Jana Winderen, ηχεία τοποθετημένα σε συγκεκριμένα σημεία, θα μετατρέψουν το χώρο σε χορογραφημένο ηχοτοπίο. Ένας 16-κάναλος ενισχυτής θα μεταδίδει σε ολοένα αυξανόμενη ένταση τους φυσικούς ήχους από έντομα, πέταγμα νυχτερίδας, στρώματα πάγου που λιώνουν και άλλα φαινόμενα ηχογραφημένα σε μία λίμνη στη Νορβηγία.

Κάποια από τα έργα της sound art δεν παράγουν καθόλου ήχο. Το νοσταλγικό Triplight (2008) της Camille Norment είναι ένα ξεχαρβαχωμένο μικρόφωνο μάρκας Shure, του 1955. Μέσα από το μικρόφωνο διαχέεται ένα παλόμενο λευκό φως που σχηματίζει πάνω στους τοίχους μια σκιά που θυμίζει ανθρώπινο θώρακα. Το αποτύπωμα του φωτός που αναβοσβήνει μοιάζει να ακολουθεί ένα μουσικό τέμπο, και ας είναι στην πραγματικότητα απόλυτα σιωπηλό. «Όταν το βλέπουν, με ρωτάνε τι τραγούδι παίζει. Μερικοί έχουν την εντύπωση πως μπορούν σχεδόν να το μαντέψουν», λέει η καλλιτέχνις γελώντας. «Κι όμως, δεν παίζει κανένα τραγούδι».

moma_soundings_cn01

Για να δημιουργήσει το ηχητικά δυνατό installation με τίτλο ΑΙΟΝ (2005), o Jacob Kirkegaard έμεινε τρεις μέρες στο Pripyat, μία ουκρανική πολίχνη κοντά στην τοποθεσία που έγινε η έκρηξη του πυρινικού εργοστάσιου Τσερνόμπιλ, το 1986. Ηχογράφησε μέσα σε εγκατελειμένους δημόσιους χώρους – εκκλησία, αμφιθέατρο, κολυμβητήριο και γυμναστήριο- τους φυσικούς ήχους του καθενός, επί δέκα λεπτά. Μετά αναπαρήγαγε τις ηχογραφήσεις αυτές μέσα στους ίδιους αυτούς χώρους επανα-ηχογραφώντας τον ήχο από όλες τις λούπες μαζί: νερό που έσταζε, απαλά φυσήματα αέρα, ή κούφιους ήχοι. «Κάθε δωμάτιο είχε τον δικό του βόμβο και τη δική του αντήχηση, καθένα σε άλλη συχνότητα», εξηγεί και προσθέτει πως δανείστηκε αυτή την τεχνική από το έργο με τίτλο I am sitting in a room (1969) του Alvin Lucier.

Ο Kirkegaard συνοδεύει αυτούς του ανατριχιαστικούς ήχους με βιντεοπροβολές πολυεπίπεδων και θολών πλάνων από τους χώρους όπου ηχογραφήθηκαν. Καθώς οι συνθέσεις γίνονται ολοένα πιο πλούσιες ηχητικά, τα οπτικά επίπεδα αφαιρούνται διαδοχικά και τη θέση τους παίρνει μια άποψη του Pripyat σε όλη του την στοιχειωμένη γύμνια. «Με ρωτάνε συχνά γιατί δημιούργησα ένα τέτοιο ωραίο κομμάτι για ένα μέρος τόσο τρομακτικό», λέει ο καλλιτέχης. «Η απάντηση είναι ότι απλά εγώ δεν βρίσκω τρομακτικό αυτό το μέρος».

moma_soundings_fusinato_2012_massblackΣτην έκθεση υπάρχει και μία ελληνική – και οπτική- πινελιά: Ο Αυστραλός καλλιτέχνης Marco Fusinato, έχει δημιουργήσει πέντε πίνακες αφηρημένης τέχνης βασισμένους σε ένα ορχηστρικό κομμάτι του σημαντικού Έλληνα συνθέτη και θεωρητικού της μουσικής Γιάννη Ξενάκη, που έφυγε από τη ζωή το 2001.

Ξεχωριστό ενδιαφέρον, τέλος, παρουσιάζει η δουλειά της βραβευμένης με το βραβείο Turner, Susan Philipsz. Η σκοτσέζα δημιουργός πήρε ένα συμφωνικό θέμα για 24 όργανα που συνέθεσε ο Pavel Haas, μέσα σε γερμανικό στρατόπεδο συγκεντρώσεως, το 1943, και το μετέτρεψε σε μία δημιουργία μόνο για τσέλο και βιόλα.

Εδώ δείγμα δουλειάς της Philipsz:

* * *

Soundings: A Contemporary Score, 10 Αυγούστου 2013 – 3 Νοεμβρίου 2013, Museum of Modern Art, Νέα Υόρκη

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά < Κάτι συμβαίνει αλήθεια εδώ

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

About these ads

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s