Home

—Της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Δεν μπορούμε να έχουμε «παράπονο»: βλέπουμε κι εμείς μερικούς από τους καλύτερους καλλιτέχνες της γενιάς μας να φεύγουν νωρίς. Το Χόλιγουντ δεν έπαψε ποτέ να βγάζει μεγάλους ηθοποιούς και σκηνοθέτες, και ένας από αυτούς που απολαύσαμε περισσότερο, που μας χάρισαν τέχνη, ήταν ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, που πέθανε σήμερα στη Νέα Υόρκη, στα 46 του. Η παρουσία του δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητη· δεν ήταν καθόλου «κούκλος», πάντα λιγάκι υπέρβαρος, έπαιζε συνήθως δεύτερους ρόλους, συχνά τον αντίποδα του ωραίου «ήρωα», και πάντα έκλεβε την παράσταση: Στο Άρωμα Γυναίκας, τον μπούλη που καρφώνει τον Κρις Ο’Ντόνελ· στο Boogie Nights, τον γκέι ερωτευμένο μπούμαν, στον Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλεϊ, τον αντιπαθητικό σνομπ πλεϊμπόι. «Αυτός ο ηθοποιός είναι ατρόμητος», είχε πει η Μέριλ Στριπ για τον συγκεκριμένο ρόλο – αλλά μάλλον το εννοούσε συνολικά. «Χάρισε στον απαίσιο χαρακτήρα που παίζει το σεβασμό που του αξίζει, τον έκανε συναρπαστικό». Το Καπότε, ο πρώτος του πρωταγωνιστικός ρόλος, είναι το αριστούργημά του – και όχι μόνο από την εξαιρετικά δύσκολη τεχνική άποψη. Και κέρδισε επάξια το Όσκαρ, τη Χρυσή Σφαίρα και περίπου ό,τι άλλο βραβείο υπήρχε εκείνη τη χρονιά. Φέτος θα δούμε την τελευταία του, όπως αποδείχτηκε, ταινία, το A Most Wanted Man, βασισμένο στο πιο πρόσφατο βιβλίο του Τζον Λε Καρέ, που ήδη προβλήθηκε στο φεστιβάλ του Σάνντανς. Θα μας λείψει.

Η προετοιμασία για τον Καπότε: «Είχα ένα τρομερό ντοκιμαντέρ των αδελφών Maysle, με τίτλο «Από τον Τρούμαν με αγάπη», και ήταν, στην ουσία, η βίβλος μου. Το έβλεπα συνέχεια, γιατί θεωρούσα ότι περιέκλειε πολλά πράγματα που έπρεπε να ξέρω. Εκείνη την εποχή, [ο Καπότε] ήταν ο εαυτός του, προτού διαλυθεί και γίνει αυτό που έγινε τελικά, ένας άνθρωπος δηλαδή που πέθανε από αλκοόλ και τέτοια. Οπότε εκείνη την εποχή ήταν ακόμα ο εαυτός του. Δεν τον κινηματογραφούσαν μπροστά σε πολύ κόσμο, κι έτσι έβλεπες έναν άνθρωπο πιο απλό, όχι κάποιον που “το ’παιζε”. Αυτό, λοιπόν, βοήθησε πολύ».

Για το όριο μεταξύ μίμησης και ερμηνείας: «Δεν είναι καθόλου αυστηρό και κυριολεκτικό αυτό το πράγμα. Ό,τι κι αν κάνεις, αν δοθείς απόλυτα, τελικά μετουσιώνεται σε τέχνη, κι αυτός ο κόσμος είναι πάντα λιγάκι γκρίζος και ακαθόριστος. Κάνεις όλα εκείνα τα συγκεκριμένα πράγματα μπορείς, βλέπεις τα ντοκιμαντέρ, ακούς τις κασέτες και ό,τι έχει για να διαβάσεις από βιβλία και μιλάς με ανθρώπους. Επί τέσσερις μήνες πριν ξεκινήσουμε τα γυρίσματα κλεινόμουν σε ένα δωμάτιο τουλάχιστον για μια δυο ώρες με όλο αυτό το υλικό και δούλευα. Έπρεπε εγώ να καταλάβω τι έπρεπε να κάνω. Μεγάλο μέρος ήταν εξάσκηση σε τεχνικά πράγματα. Ό,τι όμως δεν ήταν μίμηση, ήταν δημιουργία ενός χαρακτήρα. Ενός αληθινού ανθρώπου, κι εκεί έμπαινε η μέθοδος της δοκιμής και της πλάνης».

Από την τελευταία ταινία του A Most Wanted Man του Anton Corbijn το οποίο έδρεψε δάφνες στο φετινό Φεστιβάλ του Sundance

Σύντομο βιογραφικό:

O Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, (Philip Seymour Hoffman, 23 Ιουλίου 1967- 2 Φεβρουαρίου 2014), ήταν Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες όπως Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992), Twister (1996), Ξέφρενες Νύχτες (Boogie Nights, 1997), Ευτυχία (Happiness, 1998), Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι (The Big Lebowski, 1998), Μανόλια (Magnolia, 1999), Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ (The Talented Mr. Ripley, 1999), Almost Famous (2000), 25η Ώρα (25th Hour, 2002), Χτυπημένος από Έρωτα (Punch-Drunk Love, 2002), Επιστροφή στο Cold Mountain (Cold Mountain, 2003), Όταν Γνώρισα την Πόλυ (Along Came Polly, 2004) και M:I-III Επικίνδυνη Αποστολή 3 (Mission: Impossible III, 2006).

Το 2005 έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο Truman Capote (Capote, 2005) και κέρδισε πολλά βραβεία, όπως το Όσκαρ Α” Ανδρικού Ρόλου. Έλαβε άλλες δύο υποψηφιότητες για το ίδιο βραβείο για τις ταινίες Παιχνίδια Εξουσίας (Charlie Wilson’s War, 2007) και Αμφιβολία (Doubt, 2008). Το 2010 έκανε το σκηνοθετικό ντεμπουτο με την ταινία Jack Goes Boating‎ και το 2012 πρωταγωνίστησε στην ταινία The Master σε σκηνοθεσία του Πολ Τόμας Άντερσον. Το 2013 εμφανίστηκε στην ταινία The Hunger Games: Catching Fire.

Βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμα του στις 2 Φεβρουαρίου του 2014.

Πηγή: Wikipedia

Μερικές από τις καλύτερες στιγμές του:

Boogie Nights (1997):

Happiness (1998):

Magnolia (1999):

Almost Famous (2000):

Capote (2005):

Charlie Wilson’s War (2007):

Doubt (2008):

The Master (2012):

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Σινεμά

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

About these ads

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s