Cristo Redentor

—του Θοδωρή Τριανταφύλλου #Jazz ιστορίες—

To 1961, o 29χρονος πιανίστας Duke Pearson είχε ήδη στο ενεργητικό του αρκετές συνεργασίες επί σκηνής με σημαντικά ονόματα της Jazz. Τα επόμενα δε χρόνια, έμελλε να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους ενορχηστρωτές-πιανίστες της θρυλικής Blue Note Records, ενώ εκτελούσε και χρέη «σκάουτερ» (A&R man) για το label, μετά τον πολύ πρόωρο χαμό του σαξοφωνίστα Ike Quebec. Εκείνη την εποχή ήταν μέλος της touring band της τραγουδίστριας Nancy Wilson με την οποία και περιόδευαν στη Βραζιλία.

Duke Pearson

Κατά την επίσκεψη στο Rio, ο Pearson είχε την ευκαιρία να θαυμάσει από κοντά το μνημείο-σύμβολο της πόλης. Αναφερόμαστε φυσικά στο άγαλμα του Χριστού που βρίσκεται στον λόφο Corcovado, το λεγόμενο «Cristo Redentor». Εξαιρετικής σημασίας μνημείο όχι μόνο του Ρίο και της Βραζιλίας, αλλά θα λέγαμε και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Έχει κερδίσει άλλωστε και τη θέση του στη άτυπη λίστα των «Νέων 7 Θαυμάτων» του κόσμου. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Pearson, η επαφή με το εντυπωσιακό (σχεδόν 40 μέτρων) άγαλμα κινητοποίησε βαθιά το θρησκευτικό του συναίσθημα αλλά καταπώς φαίνεται και την καλλιτεχνική του έμπνευση, μια και τον οδήγησε στην σύνθεση του έξοχου κομματιού με τον ομώνυμο τίτλο: «Cristo Redentor».

To κομμάτι πρωτοεμφανίστηκε σε δίσκο του Donald Byrd, σπουδαίου και καταξιωμένου ήδη τρομπετίστα και παλιού συνεργάτη του συνθέτη. Ο εν λόγω δίσκος, το Α Νew Perspective, κυκλοφόρησε το 1963 στην Blue Note. Αποτελεί ένα ιδιαίτερο project του Byrd, μια και συνδυάζει το γνωστό hardbop στιλ του με gospel χορωδία, δημιουργώντας μια ιδιαιτέρως spiritual ατμόσφαιρα σε όλο το άλμπουμ. Ο Pearson είναι παρών ως ενορχηστρωτής. (Σημείωση: Το εξώφυλλο του δίσκου είναι από τα αγαπημένα εξώφυλλα του γράφοντος.)

Έκτοτε το κομμάτι έγινε χιτ, αν μας επιτρέπεται η έκφραση, γνωρίζοντας αλλεπάλληλες διασκευές από πολλούς και ποικίλους καλλιτέχνες. Εξάλλου, μερικά χρόνια αργότερα εμφανίστηκε και σε album του ίδιου του συνθέτη:

Harvey Mandel

Αναφερόμαστε ενδεικτικά σε δυο αγαπημένες μας διασκευές της σύνθεσης, με κριτήρια εντελώς προσωπικά, διασκευές που όμως γράψανε ιστορία.

Η πρώτη περίπτωση αφορά τον άσσο κιθαρίστα Harvey Mandel, που μάλιστα έδωσε τον τίτλο του κομματιού στο πρώτο του σόλο άλμπουμ (1968). Πρόκειται για δίσκο αναφοράς, ένα εκπληκτικό αριστούργημα ψυχεδελικού rock, blues, jazz, country κ.λπ. εκεί από τα τέλη των 60’s (καμιά έκπληξη ως προς αυτό). Ο Mandel συνέχισε ως γνωστόν για λίγο με τους Canned Heat, εμφανιζόμενος μαζί τους και στο φεστιβάλ Woodstock, έκανε σημαντικές συνεργασίες στον χώρο των blues και του ροκ, ενώ μας έδωσε και αρκετά πολύ καλά σόλο άλμπουμ, παραμένει δε ενεργός μέχρι και σήμερα.

H δεύτερη διασκευή προέρχεται από έναν ζωντανό θρύλο του λευκού blues, τον σπουδαίο φυσαρμονικίστα και τραγουδιστή Charlie Musselwhite. Αναγκαία διευκρίνιση: Αναφερόμαστε στην εκτέλεση του «Cristo Redentor», που βρίσκεται στο άλμπουμ Tennesse Woman (1969), μια και ο Musselwhite μερικά χρόνια πριν είχε ξανασχοληθεί με το κομμάτι, στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ. Και οι δυο είναι βέβαια εκπληκτικές. Η πρώτη ας πούμε πιο psych, με τα γκαραζιέρικα πλήκτρα του Barry Goldberg, ενώ η δεύτερη πιο μακροσκελής και jazzy με το πιάνο του Skip Rose. Ακούμε την δεύτερη εκδοχή (ειρωνεία του youtube: με το εξώφυλλο της πρώτης).

Αμήν

3 comments

  1. Πίνοντας τον πρώτο μου καφέ, διάβασα τη νέα σου αυτή ιστορία jazz και ένιωσα μια ηρεμία και μία αίσθηση χαλάρωσης από τις εξαιρετικές μουσικές παραλλαγές του θέματος που συνοδεύουν το ωραίο κείμενο. Οφείλω, Θοδωρή, να σου εκφράσω και δημόσια -με το σχόλιό μου αυτό- τις ευχαριστίες μου για αυτή σου την ωραία προσφορά στο όλο πένθιμο κλίμα που ζούμε ως χώρα, έχοντας κατά νου και κείνο το συγκλονιστικό σκίτσο του Χατζόπουλου στο σημερινό πρωτοσέλιδο των ΝΕΩΝ, που δείχνει την Ελλάδα ως έναν άλλον » ιδανικό»(;) αυτόχειρα. Να είσαι καλά! Καλημέρα!

    Μου αρέσει!

  2. Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο! Να αναφέρω ότι ότι ο Pearson είχε κατά τη γνώμη μου δύο εξαιρετικές συνεργασίες με την Βραζιλιάνα Flora Purim λίγο αργότερα με τα «Upa Neguinho» του Edu Lôbo το 1968 και «Sandalia Dela» το 1969.

    Μου αρέσει!

  3. Ευχαριστώ.Ο Pearson ειχε εντονο το βραζιλιανικο στοιχείο στη μουσική του και συνεργαζόταν συχνά με Βραζιλιανους μουσικους έκτοτε.Να συμπληρώσω απλώς οτι στο άλμπουμ «How Insensitive» του 1969,ακούμε την υπέροχη Flora Purim και σε δυο επιπλέον κομματια(εκτος απο το Sandalia Dela),το «Lamento» και το «Tears»

    Μου αρέσει!

Γράψτε απάντηση στο edlorado Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.