Η μυθολογία του αιώνιου θύματος

—του Ηλία Μαγκλίνη—

Το 2012 κλείνει αφήνοντάς μας εξουθενωμένους και μουδιασμένους. Αλλά και αισιόδοξους – ορισμένους από εμάς, έστω. Από τη μία, το νέφος του καμένου ξύλου πάνω από την Αθήνα των σβηστών καλοριφέρ, με την ανεργία να χτυπάει κόκκινο και με διάφορες θεωρίες γύρω από τη νέα χρονιά που έρχεται (όλες απαισιόδοξες). Από την άλλη, η (καθυστερημένη) δόση και η πιστοληπτική αναβάθμιση της χώρας, κυρίως όμως μια γενική αίσθηση ότι η τρικομματική κυβέρνηση έχει βάλει τη χώρα σε μια ρότα, παρά τις παλινωδίες (όπως με το φορολογικό), αφήνουν κάποιες χαραμάδες αισιοδοξίας. Αρκεί βέβαια τα καλύτερα νούμερα στα λογιστικά βιβλία να αρχίσουν να σημαίνουν κάτι και για τις ζωές των ανθρώπων…

Κάποιοι, όχι λίγοι, αγωνίζονται για το καλύτερο καταβάλλοντας καθημερινά, ο καθένας από τη δική του σκοπιά, μια προσπάθεια συγκινητική, βασιζόμενοι στις δικές τους, ατομικές δυνάμεις. Μαθαίνουν σιγά και επώδυνα να αυτοπροσδιορίζονται. Είναι όμως σαν οι Ελληνες να καλούμαστε να παίξουμε έναν κόντρα ρόλο, διότι, κατά κανόνα, στην Ελλάδα μάς έλκει η καταστροφολογία. Ηδονιζόμαστε στον ρόλο του αιώνιου θύματος. Μας βολεύει η ήττα, έχουμε συνηθίσει σε αυτήν, μέσα από αυτήν καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, αρκούμενοι σε μεμονωμένες παρενθέσεις θριάμβων. Κάπως έτσι πλάθουμε συλλογικές μυθολογίες. Καταραμένοι, απόκληροι ρεμπέτες, διωκόμενοι αντάρτες μέσα σε έναν ψεύτικο ντουνιά και το στερεότυπο του αείμνηστου Θανάση Βέγγου ως το αενάως καλοκάγαθο ανθρωπάκι που ηττάται – νομοτελειακά. Αυτό που απομένει σαν φυσικό ανακλαστικό είναι μια συνεχής άρνηση απέναντι σε οποιαδήποτε αλλαγή ή πρωτοβουλία, σε οτιδήποτε διαταράσσει αυτή τη βολή. Η καχυποψία βαπτίζεται ως «δεύτερη ανάγνωση», ως βαθύτητα σκέψης.

Η άρνηση αυτή έχει και ιδεολογική πατίνα. Σε προχθεσινή εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, ο κ. Θοδωρής Αναγνωστόπουλος του TedX Athens δέχθηκε τη μαρξιστική ειρωνεία του κ. Δ. Τσακνή («αυτά είναι αμερικανιές, ο κόσμος πεινάει» κ.ο.κ.). Η παράσταση που έδωσε ο γνωστός μουσικός θα ήταν κωμική αν δεν ήταν απλώς θλιβερή. Ο συγγραφέας Θανάσης Βαλτινός έσπευσε να υπερασπιστεί την προσπάθεια που καταβάλλεται από το TedX Athens, αλλά, βλέπετε, το μαρξιστικό μοντέλο δεν επιτρέπει καν στη νέα, ατομική πρωτοβουλία να δοκιμάσει και να αποτύχει, έστω. Η ατομικότητα είναι «αμερικανιά» ή αμαρτία προτεσταντική. Κανένα από τα δύο δεν ταιριάζει στη θυματολαγνεία. Αυτή ακριβώς η νοοτροπία, όμως, είναι ένας επιπλέον λόγος για τον οποίο η χρονιά που φεύγει μας αφήνει με ένα μούδιασμα. Το ότι η νοοτροπία αυτή αντέχει ακόμα.

Πηγή: Η Καθημερινή

DDD7E0250AE1E8584816922942F085C2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.