Αναζητώντας τη Χαμένη Άνοιξη

logotypo60s_final-3

Με αφορμή τα πενήντα χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο Τομέας Πολιτισμού της Δημοκρατικής Αριστεράς οργανώνει στις 27 και 28 Μαΐου στο «Χυτήριο» (Ιερά Οδός 44, Γκάζι) διήμερη εκδήλωση με τίτλο:

Δεκαετία του ’60 — Αναζητώντας τη Χαμένη Άνοιξη

H δεκαετία του ’60, στην Ελλάδα και στον κόσμο, ως περίοδος πολιτικής αμφισβήτησης και καλλιτεχνικής έκρηξης. Συζητήσεις, προβολές ταινιών και οπτικοακουστικού υλικού, αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων, ελληνική και ξένη μουσική της εποχής.

[Τετάρτη 21 Ιουλίου] Ήταν συγκεντρωμένοι στα Προπύλαια, με τις σημαίες, τα λάβαρα και τα πανώ τους, σκεπάζοντας κατάστρωμα και πεζοδρόμια, δέκα χιλιάδες αγόρια και κορίτσια, ο ανθός του τόπου, η ελπίδα του αύριο. Το πάθος πήγαινε χέρι χέρι με την έγνοια τους να μη δώσουν αφορμή στους προβοκάτορες ή στην Αστυνομία και χαλάσει το μεγαλείο της συγκέντρωσης. Ο Ιταλός, συνεπαρμένος, είχε περάσει το ένα μπράτσο του κάτω από το δικό μου και το άλλο κάτω από της φίλης του και μας έσερνε να χωθούμε όλο και πιο βαθιά μέσα στον κόσμο, να πλησιάσουμε την πρόχειρη εξέδρα απ’ όπου μιλούσαν οι εκπρόσωποι των οργανώσεων. «Αβάντι, αβάντι», μας φώναζε. Οι σπουδαστές, που κάναν αλυσσίδα για την τάξη, όταν τους έλεγα πως είναι ξένοι δημοσιογράφοι, σήκωναν καμάρα τα μπλεγμένα χέρια τους και μας περνούσαν. Μέσα στις ιαχές και το σπρωξίδι χρειάστηκε να εξηγήσω τι ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Παπανδρέου, τι σήμαινε το 15 τοις εκατό προίκα για την Παιδεία, και τι το 114. Αγώνες και θυσίες των Λαμπράκηδων κι όλης της δημοκρατικής νεολαίας τα τελευταία χρόνια ζωντάνευαν εμπρός στα μάτια μας. Χιλιάδες στόματα ζητούσαν με μια φωνή «Έξω οι δούλοι της Αυλής. Κάτω οι προδότες. Δημοκρατία».

Πότε νύχτωσε, πότε τελείωσε το πρόγραμμα της σγκέντρωσης και τελείωσε άραγε; Είχαμε χάσει την αίσθηση του χρόνου. Άξαφνα η λαοθάλασσα έπιασε να βαδίζει αργά, πυκνή και τρικυμισμένη για την οδό Κοραή ή ν’ ανεβαίνει την Πανεπιστημίου προς την πλατεία Συντάγματος. Ακούστηκαν κάτι κρότοι, σαν να ξετάπωναν μπουκάλες της σαμπάνιας, αλλά πιο ισχυροί και μεταλλικοί. Ένα κορίτσι φώναξε: «Στη Σταδίου ρίχνουν αέρια, τα τέρατα!»

Στρατή Τσίρκα, Η χαμένη άνοιξη.

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.