Στο ράφι ή στη βιτρίνα;

 «Πόσο πάει ο δικηγόρος; Έχετε στοκ ή αυτός στη βιτρίνα είναι ο τελευταίος;»

P1-BL437_WINDOW_DV_20130507190727
Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο χαζεύοντας τα μαγαζιά και πέφτεις πάνω στη βιτρίνα μιας διαφημιστικής εταιρείας. Το σκηνικό μίνιμαλ: Ενα λιτό άσπρο θρανίο με ένα φωτιστικό ανάγνωσης και μια περιστρεφόμενη καρέκλα γραφείου. Πάνω της, μια ανθρώπινη φιγούρα. Κοιτώντας πιο προσεκτικά βλέπεις πως η φιγούρα που κάθεται σχεδόν ακίνητη, αφοσιωμένη στην οθόνη ενός λάπτοπ ή στην ανάγνωση ενός βιβλίου, δεν είναι κούκλα βιτρίνας αλλά άνθρωπος. Το μάτι σου πέφτει πάνω σε μιά ταμπέλα τοποθετημένη μπροστά σου πάνω στο πεζοδρόμιο. Ένα βέλος που δείχνει προς την κατεύθυνση της ζωντανής κούκλας και από κάτω μια πρόταση: «Έκθεση: Εδώ κάθεται ένας διαθέσιμος επιστήμονας». Τι περνά απ’ το μυαλό σου;

360_amsterdam_red_0924Ότι πρόκειται περί καλοστημένης πλάκας. Ότι είναι ένα αλλόκοτο installation μοντέρνας τέχνης, ένα tableau vivant. Ότι ταξίδεψες στο χρόνο, όταν τα ποσοστά ανεργίας θα έχουν φτάσει σε τέτοια επίπεδα που όσοι αναζητούν απασχόληση θα εκτίθενται πλέον σε βιτρίνες όμοιες μ’ αυτές όπου βρίσκεις χαριτωμένα κατοικίδια, που αναζητούν την ευαίσθητη ψυχή που θα τα πάρει σπίτι, ή με εκείνες στο Άμστερνταμ, στο ονομαστό “Red lights district”, όπου στις βιτρίνες πωλείται σεξ.

windowΑς πούμε καταρχάς πως, αν πέσεις πάνω σ’ αυτή τη βιτρίνα, αυτό σημαίνει ότι περπατάς σε δρόμο της Κοπεγχάγης. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεσαι μπροστά στα γραφεία της διαφημιστικής εταιρείας “Reputation”, στην οποία κατέφυγε το DJOEF, ένα δανέζικο επαγγελματικό σωματείο, στην προσπάθεια του να βρει λύση στο πρόβλημα των υψηλών ποσοστών ανεργίας (υπολογίζεται στο 41%) των μελών του: μεταπτυχιακών στην πλειοψηφία τους επιστημόνων που αναζητούν απασχόληση σε επαγγέλματα όπως εκείνο του δικηγόρου, του οικονομολόγου, του πολιτικού επιστήμονα, επαγγέλματα με άλλα λόγια που προορίζονται για εργασία γραφείου.

Οι ιθύνοντες νόες της “Reputation” σκέφτηκαν λοιπόν να παραχωρήσουν τη βιτρίνα των γραφείων της ως «εκθετήριο» του εμπορεύματος του πελάτη τους, ενώ 15 άνεργοι επιστήμονες δέχτηκαν να εκτεθούν στα έκπληκτα βλέμματα, στα σχόλια αλλά και στα περιπαικτικά γέλια των περαστικών που κοντοστέκονται, από τις 18 Απριλίου που ξεκίνησε η καμπάνια, μπροστά στη βιτρίνα. Τρεις από αυτούς βρήκαν δουλειά μετά από λίγες μέρες έκθεσης, κάτι που η διαφημιστική φρόντισε να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά ανακοινώνοντάς το στην ίδια βιτρίνα.

Ένας από τους πρώτους συμμετέχοντες στην πρωτοφανή αυτή διαφημιστική καμπάνια, παραδέχεται στον δημοσιογράφο που ανέδειξε το θέμα πως, μετά από τέσσερα χρόνια αναζήτησης μόνιμης εργασίας, ήταν έτοιμος να δοκιμάσει τα πάντα. Παραδέχεται πως νιώθει άβολα πίσω απ’ το τζάμι, «νιώθω σαν μαϊμού… σε κλουβί, όταν κάθονται και με παρατηρούν οι περαστικοί», λέει.

CNN - Danes on display

Η ιστορία των ανέργων στη βιτρίνα έχει απασχολήσει τον διεθνή τύπο τις τελευταίες δύο μέρες, τόσο από την οπτική γωνία των διαφημιστών που οργάνωσαν την καμπάνια, όσο και από εκείνη του διαφημιζόμενου είδους. Για τους διαφημιστές, η εν λόγω καμπάνια ξεκίνησε ως μια πρωτότυπη ιδέα για την κάλυψη των αναγκών ενός ακόμα πελάτη  —του επαγγελματικού σωματείου που τους προσέλαβε— και κατέληξε να είναι το καλύτερο διαφημιστικό κόλπο για τους ίδιους, όπως ήταν αναμενόμενο. Οι άνεργοι-εκθέματα δείχνουν ικανοποιημένοι από την δημοσιότητα που έχουν λάβει και παρατηρούν ήδη πολύ αυξημένη κινητικότητα στα δίκτυα επαγγελματικής δικτύωσης όπου συμμετέχουν.

Παρά ταύτα, η εικόνα ενός ανθρώπου που εκτίθεται για να βρει εργοδότη δημιουργεί ερωτηματικά. Η ίδια η Reputation, στη σελίδα της στο Facebook, αποκαλεί —προφανώς με χιουριστική διάθεση— το στήσιμο του σκηνικού της βιτρίνας “installation” με τίτλο “Red Lights District in the Office series” κάνοντας ευθεία αναφορά στην αντίστοιχη ζώνη του Αμστερνταμ με τα sex shop. Οι συμμετέχοντες το έπραξαν με τη θέλησή τους και προφανώς έχουν το δικαίωμα να διαθέτουν τον εαυτό και την προσωπικότητά τους όπως εκείνοι αποφασίζουν. Την ίδια στιγμή, αυτό που προκύπτει από τις δηλώσεις τους είναι πως δεν εκτέθηκαν στη βιτρίνα δίχως μια δόση συστολής και αισθήματος αυτοακύρωσης. Ποιο είναι λοιπόν το όριο πέρα από το οποίο θίγεται η προσωπικότητα εκτιθέμενη κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως εμπορεύμα, σε μια βιτρίνα; Πόσο ελεύθερη είναι στην πραγματικότητα η βούληση ενός ανέργου; Πρόκειται για θεμιτό τρόπο αυτοπροβολής και για υγιή ανταγωνισμό ή για ενός είδους εκπόρνευση; Έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα έξυπνο και εφήμερο διαφημιστικό τρικ που πάντως εξασφαλίζει δουλειά σε κάποιους ανθρώπους (διά της δημοσιότητας που τράβηξε και όχι διά της έκθεσης αφ’ εαυτής) ή με μια κυνική πρακτική που εθίζει το κοινό σε μεθόδους του δουλεμπορίου;

Δημοπρασία σκλάβων στο Richmond τον 18ο αι.
Δημοπρασία σκλάβων στο Richmond τον 18ο αι.

 

* * *

Άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ελευθερία λόγου/δικαιώματα < Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ

 

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.