Ζήσε το μύθο σου

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Μαζί με τις χειροπέδες της Χρυσής Αυγής, τέλειωσε και ο αφελής —όσο και επικίνδυνος— μύθος που έλεγε πως «στην Ελλάδα δεν υπάρχει ρατσισμός». Τα στοιχεία που έρχονται διαρκώς στο φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν περίτρανα πως ο εγκληματικός πυρήνας της οργάνωσης είχε στηθεί γύρω από τη ρατσιστική βία και τη μαφιόζικη προστασία των δικτύων εκμετάλλευσης Ελλήνων και ξένων συμπολιτών μας, στο όνομα της «καθαρότητας της φυλής» και της «μολυσμένης μετανάστευσης». Φοβάμαι ωστόσο πως μαζί με αυτό το μύθο που τελειώνει, άρχισαν να δημιουργούνται κάποιοι άλλο καινούργιοι μύθοι∙ εξίσου αφελείς και επικίνδυνοι.

Ας ξεκινήσουμε από τον πρώτο. Η καρικατούρα του κυρίαρχου διπολισμού επέλεξε, για την ώρα, να (μην) απαντήσει στο πρόβλημα της συγκρότησης ενός ευρέος δημοκρατικού τόξου, υιοθετώντας μια αρκετά πρωτότυπη στάση. Η κυβερνητική Δεξιά προβάλλει προκλητικά την ανιστόρητη θεωρία των «δύο άκρων» και η αξιωματική αντιπολίτευση διακινεί μουδιασμένα τη σκουριασμένη θεωρία της «προβοκάτσιας». Μέσα σε δύο εβδομάδες βρεθήκαμε αίφνης μέσα σε ένα παλαιοημερολογίτικο και υποκριτικό σκηνικό «ψυχρού πολέμου». Για να συμπληρωθεί αυτό το γραφικό σκηνικό, λείπει πλέον μόνο η μνημειώδης πολωτική δήλωση του γερο-Παπανδρέου («σφάζουν οι Γερμανοί, σφάζουν και οι Ελασίται»), καθώς και η επιχείρηση «κόκκινη προβιά».

Δεν προλαβαίνω να εξηγήσω εδώ την ιστορική σημασία των συγκεκριμένων αναφορών∙ ας κρατήσουμε προσωρινά το εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Αν προσθέσει κανείς μάλιστα τις διαδικτυακές κορώνες του Φαήλου Κρανιδιώτη και τις πρόσφατες βαρύγδουπες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις του «ειδικού συνεργάτη» της Αυγής, θα νόμιζε πως έχουμε ήδη ξαναγυρίσει στη μακρινή δεκαετία του ’50, με τους «εαμοβούλγαρους» από τη μια μεριά και τους «ξένους και ντόπιους πράκτορες» από την άλλη.

Ένας δεύτερος μύθος που ανεβάζει τις μετοχές του είναι ο μύθος των λογής λογής «Antifa» της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Η διακοπή των συναυλιών του Μάλαμα και του Αγγελάκα από δήθεν ευαισθητοποιημένες ομάδες «επαγγελματιών αντιφασιστών» ήταν ένα «τυφλό σημείο» στο οποίο συναντήθηκε η κοινοτυπία με τον τσαμπουκά. «Κράτος-ναζί δολοφονούν μαζί» έγραφε το πανό που υψώθηκε στη συναυλία του Μάλαμα, αποδεικνύοντας πως η νηπιακή πολιτική σκέψη μπορεί άνετα να γίνει αυταρχική όταν φλερτάρει και η ίδια με τη βία που καταγγέλλει. Εδώ και χρόνια άλλωστε η «αυθόρμητη» προβολή των απόψεων των Antifa συνοδεύεται από την πρωτόγνωρη αδιαφορία τους για τους «συγκατοίκους» τους στο δημόσιο χώρο. Και βέβαια, αμφιβάλλω αν κάποιος από αυτούς κατάλαβε την ψύχραιμη στάση του Μάλαμα και του Αγγελάκα μπροστά στην ανοίκεια συμπεριφορά τους. Ο τελευταίος μάλιστα δήλωσε : «Ήλπιζα ότι η κρίση θα ήταν ένα χέρι βοηθείας για μια γενικότερη αναβάθμιση ιδεολογική, πολιτική, αισθητική. Εμείς όμως διαλέξαμε απερίσκεπτα να γίνουμε ακραίοι».

Ο τρίτος μύθος που αναδύεται είναι ο μύθος των παραδοσιακών και νέων «ιδεολογικών μηχανισμών»∙ για να θυμηθώ την παλιά ορολογία. Οι μιντιακοί παράγοντες που μέχρι χτες φιλοξενούσαν στο δημοσιογραφικό τους σαλονάκι κάποιους νεατερντάλειους φασίστες, σήμερα δηλώνουν με έκπληξη πως δεν ξέρουν από πού ξεπήδησε και πώς γιγαντώθηκε η Χρυσή Αυγή. Και οι εκπαιδευτικοί θεσμοί που με περισσό ζήλο ακύρωσαν τα προηγούμενα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας, σήμερα βολεύονται με τη ιδεολογική ναφθαλίνη και τις αγκυλώσεις της νέας «εθνικοφροσύνης», που δεν διστάζει να παρουσιάσει, (όπως στο νέο βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού π.χ,) τον Ιωάννη Μεταξά ως συμπαθή λαοπρόβλητο κυβερνήτη. Με άλλα λόγια, οι άνθρωποι που εξημέρωσαν συστηματικά το κτήνος στην τηλεόραση και στο σχολείο, απορούν σήμερα γιατί το κτήνος έδειξε τελικά τα ματωμένα δόντια του, φονεύοντας όποιον βρει μπροστά του.

Κάπου ανάμεσα σε αυτούς τους παλιούς και νέους μύθους μοιάζει να χάνεται η ευκαιρία για τη σταθερή, διαρκή και αδιαπραγμάτευτη εγρήγορση της δημοκρατικής πολιτείας και των κομμάτων απέναντι στο νέο-ναζισμό. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας φαίνεται, για την ώρα, να είναι τελικά ένα αρκετά δύσκολο σταυρόλεξο για όλους εκείνους τους πολίτες που όχι μόνο καταδικάζουν αλλά και απομονώνουν την ακραία πόλωση, την ασύμμετρη βία και τη φασιστική δράση «οριζοντίως και καθέτως».

Το «να ζήσει κανείς το μύθο του» είναι τελικά μάλλον εύκολο∙ ιδίως αν έχει συνηθίσει τη γοητεία του ανορθολογισμού. Το κόστος αυτής της βολικής μυθολογίας θα φανεί στους επόμενους μήνες, όταν οι πρωταγωνιστές της πόλωσης θα νιώθουν περισσότερο εχθροί παρά αντίπαλοι και ανταγωνιστές, σε μια χρεοκοπημένη χώρα και κυρίως σε μια ευάλωτη δημοκρατία.

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Ανώμαλα ρήματα < Παρεμβάσεις / παρεκβάσεις

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.