Όπως τα έργα στο μετρό…

─ Tης Όλγας Σελλά ─

Εγκαινιάστηκαν όλοι και πλέον τους χαιρόμαστε. Και έχουν ήδη δρομολογηθεί και οι επεκτάσεις προς Πειραιά. Για τους νέους σταθμούς του μετρό ο λόγος προς Ελληνικό και Ανθούπολη, προς Αγία Μαρίνα στα όρια του Αιγάλεω με το Χαϊδάρι, τον πιο καινούργιο απ’ όλους. Για εκείνους του σταθμούς που καθυστέρησαν κάποια χρόνια (λόγω Siemens), αλλά τώρα πλέον εξυπηρετούν καθημερινά χιλιάδες κατοίκους του λεκανοπεδίου και εκμηδενίζουν τις αποστάσεις ανάμεσα στους δήμους της Αττικής. Έκανα μια σκέψη και την ίδια στιγμή είχα ενοχές που την έκανα: αναρωτήθηκα γιατί να είναι γυμνά από έργα τέχνης οι νέοι σταθμοί. Θυμήθηκα τα έργα των μεγάλων Ελλήνων καλλιτεχνών που κοσμούν τους παλαιότερους, τους σταθμούς της αρχικής διαδρομής και την ευχάριστη αίσθηση που δίνουν στο καθημερινό ταξίδι χιλιάδων ταξιδιωτών. Την ίδια στιγμή δάγκωσα τη γλώσσα μου: μήπως είναι υπερβολή, μήπως είναι έως αλαζονεία να σκεφτόμαστε τέτοιες εποχές τέτοια πράγματα; Μήπως το σημαντικότερο είναι η πραγματοποίηση και η λειτουργία, τελικά, των σταθμών και τα υπόλοιπα κάποια στιγμή θα έρθουν;

Ψάχνοντας έμαθα ότι αρχικά στο μετρό υπήρχε μια Επιτροπή Εικαστικής Πλαισίωσης, που αποτελούνταν από εικαστικούς και ιστορικούς τέχνης. Τα πρώτα έργα, των μεγάλων Ελλήνων δημιουργών τοποθετήθηκαν χωρίς διαγωνισμό. Αργότερα ξεκίνησαν οι διαγωνισμοί. Λίγο μετά ήρθε η κρίση και η Επιτροπή ουσιαστικά είναι ανενεργή. Και βέβαια είναι κοινό μυστικό, και απολύτως κατανοητό, ότι δεν υπάρχουν κονδύλια για να υποστηριχθούν τέτοιες επιλογές. Αυτές οι σκέψεις δεν είναι ούτε μομφή ούτε κατηγορία στην Αττικό Μετρό. Μια σκέψη είναι, ότι ειδικά τούτες τις εποχές τα έργα τέχνης ίσως και να μετρούν διαφορετικά σε ό,τι αφορά την αισιόδοξη ματιά των βιαστικών και κουρασμένων Αθηναίων. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, χωρίς το αποτέλεσμα να είναι απτό και άμεσο, να ενισχύουν τη θετική σκέψη, τη θετική διάθεση, την ανάταση. Και το κυριότερο, διαπαιδαγωγούν. Την αισθητική μας.

Πληροφορίες από την Αττικό Μετρό λένε ότι το πρόγραμμα αυτής της εικαστικής πλαισίωσης δεν έχει ακυρωθεί, ότι υπάρχει προοπτική για το μέλλον, αλλά λόγω της κακής οικονομικής κατάστασης αυτή η πτυχή έχει πάει λίγο πίσω. Και όχι γιατί η τέχνη δεν θεωρείται είδος πρώτης ανάγκης, αλλά το κρίσιμο, σε αυτήν τη συγκυρία, είναι να προχωρούν τα έργα. Ετσι είναι. Αλλά επειδή ήδη έχουμε δει πόσο έχουν βοηθήσει άλλες πρωτοβουλίες, σε άλλους χώρους που καλούν την τέχνη και τη δημιουργία για αρωγό, ίσως να υπήρχε τρόπος να μπουν σε έναν ρυθμό, πιο αργό αλλά πάντως ρυθμό, και σιγά σιγά, κάποιοι τουλάχιστον από τους νέους σταθμούς να αποκτήσουν και τη δική τους εικαστική «ταυτότητα». Όπως το Πανεπιστήμιο έχει συνδεθεί με τον Γιάννη Μόραλη, το Σύνταγμα με τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου, το Αιγάλεω με τα έργα της Όπυς Ζούνη…

Πηγή: Η Καθημερινή

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Copy-paste

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.