Κρίσιμη Τέχνη – Τέχνη στην Κρίση

krisiΤέσσερις Έλληνες εικαστικοί, τέσσερις διαφορετικές γενιές, συναντιούνται στην έκθεση «Κρίσιμη Τέχνη- Τέχνη στην Κρίση», από την ερχόμενη Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου, έως τις 7 Μαρτίου, στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων (Λεωνίδου και Μυλλέρου).

Οι Άννα Κινδύνη, Βλάσσης Κανιάρης, Γιάννης Ψυχοπαίδης και Δημήτρης Κατσούδας, τέσσερις προσωπικές και ιδιόμορφες εικαστικές γραφές, αναφέρονται σε κρίσιμες περιόδους της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας, σαν εναλλακτικοί τρόποι ανάγνωσης μιας βιωμένης συλλογικής πραγματικότητας του πρόσφατου παρελθόντος, με σημερινή ματιά -και φυσικά στην παρούσα συγκυρία.

Το αδιαμφισβήτητο λάιτ μοτίφ της έκθεσης είναι «η έννοια της στέρησης μέσω κάποιας μορφής “εξορίας”», σημειώνει στον κατάλογο η ιστορικός Tέχνης Μάρθα Χριστοφόγλου.

Η σχέση των καλλιτεχνών με τους ευρύτερους προβληματισμούς της δεκαετίας του 60, σε πολιτικό ή καλλιτεχνικό επίπεδο, «ενίσχυσε μια ήδη υπάρχουσα επιλογή στην περίπτωση της Κινδύνη (1914- 2003), καθόρισε απόλυτα το έργο του Κανιάρη (1928- 2011), έγινε αφετηρία για τη δουλειά του Ψυχοπαίδη (γεν. 1945) και έμπνευση για τον Κατσούδα (γεν.1970)», αναφέρει η Μ. Χριστοφόγλου και επισημαίνει: «Οι μετανάστες του Κανιάρη και οι συλλήψεις του Ψυχοπαίδη δεν απέχουν πολύ από τους πρόσφυγες και τις κατατρεγμένες μανάδες της Κινδύνη, ούτε από τους άστεγους του Κατσούδα. Θα μπορούσαμε να πούμε, παρεμπιπτόντως, ότι η αίσθηση της στέρησης, συχνό σύμπτωμα σε περιόδους κρίσης, είναι οικεία και στον σημερινό Έλληνα».

Τα παλιότερα έργα της έκθεσης είναι της Α. Κινδύνη, που κινούνται συνειδητά μέσα στη ιστορία του καιρού της, και τα πιο πρόσφατα είναι τα έργα του νεότερου Δημήτρη Κατσούδα.

Την αντίληψη των τεσσάρων καλλιτεχνών για το έργο τέχνης, αντιλαμβανόμαστε και από τα αποσπασματικά κείμενά τους στον κατάλογο, τα οποία παραθέτουμε:

– Άννα Κινδύνη: «Σχεδίαζα, σχεδίαζα αδιάκοπα, χωρίς αρχή και τέλος, μ’ ένα κάρβουνο στο χέρι. Ήθελα να εκφράσω την αγωνία, το κουράγιο, τη θυσία, την καταδίωξη, τη στέρηση, τον πόνο, την καρτερικότητα, την καλοσύνη, όλο αυτό το νεφέλωμα μιας ολόκληρης ζωής. Σχεδίαζα σαν να μιλούσα στον εαυτό μου, από καθήκον απέναντι σε μένα την ίδια, απέναντι στους δικούς μου, σ’ όλους του Έλληνες, να κάνω κάτι, να εξομολογηθώ, σχεδιάζοντας στο χαρτί».

– Βλάσης Κανιάρης: «Τέχνη είναι και πολλά άλλα πράγματα εκτός από τα έργα. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων. Μοιάζει σαν μια πέτρα που πετάς κάπου και δεν ξέρεις ποιον θα βρει. Η τέχνη, έτσι όπως την ορίζουμε και την εντοπίζουμε σήμερα, αφορά έναν πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων -είτε δημιουργών είτε συλλεκτών- που ζουν πιο κοντά σε αυτό που θεωρούν και ονομάζουν τέχνη. Από κει και πέρα, όμως, νομίζω ότι τέχνη είναι τα πάντα γύρω μας και τη συναντάμε στο καθετί, αρκεί να μπορούμε να το δούμε. Περισσότερο είναι θέμα δυνατότητας να την αισθάνεται ο καθένας μας και να τη χρησιμοποιεί στην καθημερινή του ζωή σαν εργαλείο».

– Γιάννης Ψυχοπαίδης: «Σήμερα στη δίνη μιας κρίσης που έρχεται από μακριά και απειλεί τα βασικά θεμέλια του κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού και όχι μόνο, η τέχνη θα ‘ταν καλό και αναγκαίο να ξανακερδίσει ένα νέο δημόσιο χώρο μέσα από ένα νέο δημόσιο λόγο. Ένα χώρο κοινόχρηστο, ως δημόσιο αγαθό, χώρο διεκδίκησης συλλογικής επικοινωνίας και δράσης. Οι νέες αντιλήψεις μας για την πόλη, τους πολίτες, την πολιτική ανιχνεύονται μέσα από νέες μορφές γνώσης, επικοινωνίας, αυτογνωσίας και αυτοοργάνωσης. Η τέχνη καλείται να συμβάλει με τον τρόπο της στην αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, στην ηθική και αισθητική αξιοπρέπεια, στην αναζήτηση μορφών, όχι δέσμιων σε κομψές αυταρέσκειες, άλλα δεσμευμένων στις βαθύτερες ανθρώπινες αλήθειες».

– Δημήτρης Κατσούδας: «… Με πρώτη ύλη τα χαρτόνια συσκευασίας, επιδιώκω να ορίσω τον ελάχιστο ανθρώπινο χώρο επιβίωσης. Ένα είδος καταφύγιου για τον ανέστιο πολίτη στη χώρα του Ξένιου Δία. Τέσσερις χαρτονένιες κατασκευές σχεδόν ταυτόσημες μορφολογικά -και αντίστροφες εννοιολογικά- με το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα. Κάτω από την πλατεία, σε μικρή απόσταση από αυτό το μνημείο, αλλά και σε δεκάδες σημεία της πόλης, άνθρωποι ζουν σε χαρτόκουτα. Το ειρωνικό ισοδύναμο του επίσημου μνημείου. Τόσο στη φόρμα, όσο και στο περιεχόμενο, βλέπω το χαρτόκουτο σαν το δραματικό αντιμνημείο μιας ιστορίας που γράφεται ανεπίσημα στο παρόν, αυτή τη φορά από τους ηττημένους…».

Πηγή: Nooz.gr

* * *

Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων σε συνεργασία με την Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας σας προσκαλούν στα εγκαίνια της έκθεσης

ΚΡΙΣΙΜΗ ΤΕΧΝΗ – ΤΕΧΝΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

prosklisi6-1

Άννα Κινδύνη – Βλάσης Κανιάρης – Γιάννης Ψυχοπαίδης – Δημήτρης Κατσούδας

Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014, ώρα 19.30 στη Δημοτική Πινακοθήκη

Διάρκεια 6/2/2014 – 7/3/2014

Ωράριο Λειτουργίας:

Τρίτη 10.00-21.00

Τετάρτη – Σάββατο 10.00 – 19.00

Κυριακή 10.00 – 15.00

Δευτέρα Κλειστά

Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων

κτίριο Α, Γερμανικού & Μυλλέρου, Μεταξουργείο

Τηλ.: 210 52 02 420-1

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εκθέσεις < Προτάσεις

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.