Βενετία

Πόλεις #12

Μια από τις πιο γοητευτικές ιταλικές πόλεις, η Βενετία — κέντρο εξουσίας, πλούτου, εμπορίου και τέχνης στο Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση, τουριστικό θέρετρο σήμερα σε τέτοιο βαθμό που έχει σχεδόν χάσει την αυθεντικότητά της και μοιάζει με ένα καλοστημένο θεατρικό σκηνικό όπου οι Βενετσιάνοι —τουλάχιστον οι κάτοικοι της παλιάς πόλης— θυμίζουν περισσότερο κομπάρσους παρά ανθρώπους που ζουν την καθημερινότητα μιας πόλης όπως οι άλλες της Ευρώπης. Και πράγματι: η Βενετία δε μοιάζει σε τίποτε σχεδόν με τις άλλες πόλεις, έχει ένα άρωμα ρομαντικό και αναγεννησιακό σαν ο χρόνος που πέρασε, οι δύο και πλέον αιώνες που μεσολάβησαν ανάμεσα στο σήμερα και σ’ έναν πίνακα του Καναλέττο, να μην άφησαν ίχνη.

Η Βενετία των ημερών μας σε ένα πολύ πολύ ωραίο time-lapse video:

Ας δούμε τώρα και τη Βενετία του Καvαλέττο (Giovanni Antonio Canal 17 ή 18 Οκτωβρίου 1697 – 19 Απριλίου 1768), του καλλιτέχνη που την αγάπησε και τη ζωγράφισε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η επίσκεψη στη Βενετία είναι πάντοτε μια ρώσικη ρουλέτα, μια βουτιά στο κενό — ή, καλύτερα, μια βουτιά στο νερό. Για να τη γνωρίσεις μπορεί να χρειαστεί να χρησιμοποιείς πλεούμενο μέσο όχι μόνο για τις θαλάσσιες αλλά και για τις χερσαίες μετακινήσεις σου. Έχει όμως κι αυτή η πλευρά της το γούστο της, αρκεί να πας αποφασισμένος ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να τσαλαβουτάς μέσα στους δρόμους σαν τον Τζιν Κέλι και να πας με την κατάλληλη εξάρτυση για να ζήσεις μια περιπετειώδη «acqua alta». Νά, σαν κι αυτήν που έζησαν όσοι βρέθηκαν στη Βενετία τις τελευταίες μέρες:

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Δείτε εδώ μια παλιότερη ανάρτηση του dim/art για τη Βενετία

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Πόλεις

Advertisements

Αντίο Τζένη Βάνου

0

Μια από τις ωραιότερες φωνές του ελληνικού ελαφρού και ελαφρολαϊκού τραγουδιού έσβησε σήμερα για πάντα. Το dim/art αποχαιρετά την Τζένη Βάνου, αναδημοσιεύοντας μια συνέντευξή της στη Γιώτα Συκκά.

«Όλη η ζωή μου είναι ένα δυνατό μελό»

«Θέλω ένα «καλάβι» από τον Άγιο Βασίλη», της είπε ο εγγονός της και εκείνη το ‘βαλε σκοπό να του το βρει. «Ένα καράβι συναρμολογούμενο», μου εξηγεί η Τζένη Βάνου και λάμπει ολόκληρη για τη «χαρά» της όπως ονομάζει τον μικρό Βασίλη. Για τη συνέντευξη ήταν απρόθυμη: «Μα δεν κάνω κάτι, τι να πω;» απόρησε με το τηλεφώνημα λίγες ημέρες νωρίτερα. Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Η ίδια δεν έκανε τίποτε, αλλά το Ίντερνετ έκανε πολλά για εκείνη.

Ολόκληρες συζητήσεις για τις ερμηνείες της γύρω από τον έρωτα. «Σ’ αγαπώ», «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», «Σε βλέπω στο ποτήρι μου», «Αγόρι μου», «Η σκλάβα σου», συγκρίσεις με τις καινούργιες εκτελέσεις (που δεν την ξεπέρασαν), τα εξώφυλλα των βινυλίων της, οτιδήποτε την αφορά. Μια ολόκληρη εποχή του ελαφρού τραγουδιού κι ας το αγνοεί η ίδια.

Η κυρία Βραχνού, όπως ήταν το επίθετό της πριν τη βαφτίσει Βάνου, ο Γεράσιμος Λαβράνος, «Τζένη» ή «Τζενάκι» όπως τη φωνάζουν στη Νέα Σμύρνη, με την τεχνολογία δεν τα πάει καλά.

Ούτε καν με το τηλέφωνο. Οι ώρες της περνούν στο διαμέρισμά της στο δρομάκι της Β. Σοφίας όπου περνάει τον χρόνο της, όταν δεν πάει στο μίνι μάρκετ που άνοιξε με τον γιο της, λίγο πιο κάτω στην οδό Βυζαντίου.

Ούτε τηλεόραση βλέπει πολύ. «Με την τρόικα και τα μνημόνια στεναχωριέμαι». Μόνο με το «Kismet» ξεχνιέται. «Πολύ κλάμα», της λέω και μου απαντά με κάτι που γνωρίζει καλά: «Το κλάμα είναι λύτρωση. Στις εποχές αυτές καλύτερα να κλαίμε με το τούρκικο σίριαλ παρά για τα χάλια μας».

ΕΧΩ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΚΑΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

– Το γνωρίζετε ότι το ρεπερτόριό σας έχει γίνει μέρος κάθε προγράμματος σε πίστες και σκηνές;
– Από παλιά έλεγαν πως αυτοί που δίνουν μεροκάματο στους νεότερους συναδέλφους τους είναι η Βάνου και ο Πουλόπουλος. Είπα δύσκολα τραγούδια. Τραγούδια που «έκαιγαν» τις φωνές. Επειδή η φωνή μου είχε εύρος, πολλοί συνθέτες και μαέστροι ήθελαν να παίξουν μαζί της. Χαίρομαι βέβαια γιατί άφησα και ορισμένα διαμάντια. Πάντως, επειδή μιλάμε γι’ αυτά τα τραγούδια που λέγονται και ξαναλέγονται, η επανάληψη δεν παύει να είναι ρέπλικα. Στα αυτιά του κόσμου συνήθως μένει η πρώτη εκτέλεση. Ο κόσμος με ταύτισε μαζί τους αν και δεν ήμουν εγώ η δημιουργός τους. Ήμουν ένα εκτελεστικό όργανο, απλώς είχα ψυχή.

– Ξέρετε τι συμβαίνει για σας στο Διαδίκτυο; Ότι οι εικοσάρηδες γνωρίζουν τα τραγούδια σας;
– Μου το λένε τα παιδιά μου. Η κόρη μου ασχολείται περισσότερο. Ο γιος μου έχει το μαγαζί και δεν προλαβαίνει. Στην αρχή πήγαινε καλά. Από την ώρα που εισέβαλε το ΔΝΤ, παγώσαμε κι εμείς. Ο κόσμος για 30 λεπτά φτηνότερα μπορεί να πάει δυο χιλιόμετρα να βρει σούπερ μάρκετ.

ΣΤΟ ΜΙΝΙ ΜΑΡΚΕΤ

Jenny Vanou1– Εσείς βοηθάτε στο μίνι μάρκετ;
– Πηγαίνω όσο μπορώ, αλλά τον τελευταίο καιρό πέσανε τα φτερά μου. Επιπλέον, δεν τα πάω καλά με την τεχνολογία. Πάντα είχα αυτό το πρόβλημα. Εδώ μια απλή κασέτα δεν ηχογραφούσα για να τη δώσω στον μαέστρο, όταν αλλάζαμε τα προγράμματα στα κέντρα. Είχα βέβαια και τα παιδιά μου. Πολλοί λένε πως είμαι φευγάτη. Εγώ λέω ονειροπόλα και συναισθηματική. Ουμανίστρια μέχρι το κόκαλο.

– Ο Ζαμπέτας κάποτε μου είχε πει «μη στέκεσαι στον λυγμό της, είναι αντράκι».
– Αντράκι γιατί ξεπέρασα τα δύσκολα, απόρριψη και κακοποίηση. Όμως, οτιδήποτε κι αν περνούσα, έπαιρνα το αυτοκίνητό μου, έβαζα την αγαπημένη μου κασέτα κι οδηγούσα κλαίγοντας ώς το Σούνιο, μονολογώντας: «εμένα δεν θα με αφήσει ο Θεός». Εγώ δεν ήμουν Σκάρλετ Ο’Χάρα «αύριο θα έρθει μια καινούργια ημέρα». Απλώς θεωρούσα απίθανο να με ξεχάσει ο Θεός. Η πίστη είναι βάλσαμο.


– Έτσι ατσαλωθήκατε;

– Από παιδάκι. Ο χωρισμός των δικών μου δεν ήταν καλός. Έμενα στην αρχή στη γιαγιά. Τη λάτρευα. Ήμουν πέντε χρόνων όταν ο θείος μου με έβρισε: «Ανάθεμα τη μάνα σου που σε άφησε για τον γκόμενο». Ο πατέρας ήταν κύριος, αλλά τα λόγια του αδερφού του στάθηκαν εγκληματικά. Ακόμη με τρώει εκείνη η απόρριψη κι ας επιστρατεύω τη λογική. Δεύτερη κόλαση ήταν η μητριά μου. Με έβαζε να κάνω βαριές δουλειές πριν φύγω για το σχολείο κι εγώ ήμουν παιδάκι.

– Η γιαγιά σάς προστάτευε;
– Ήμουν η 19η εγγονή της κι εκείνη ήταν φύλακάς μου. Όταν έμαθε τι συμβαίνει – θυμάμαι ετοιμαζόμασταν για τα κούλουμα – έφτασε από τον Βύρωνα και βούτηξε από τα μαλλιά τη μητριά μου. Όλα αυτά ήταν σοκ. Έκτοτε έμαθα να μην ανακυκλώνω τι συμβαίνει κι αποφάσισα να μην ξαναμιλήσω για όσα κακά ζούσα. Στα δώδεκα δεν άντεξα, κατάπια 50 κινίνα.

– Δεν μιλάτε για τη μητέρα σας.

– Στην αρχή απαγορευόταν να τη δω. Ύστερα πέσανε οι δικηγόροι, ήρθαμε κοντά. Ξέρεις, καμιά ερωτική απόρριψη δεν είναι μεγάλη όσο εκείνη της μάνας. Νόμιζα ότι δεν με αγαπούσε. Γι’ αυτό, από την ώρα που έγινα μάνα, δεν άφησα τα παιδιά μου. Ούτε καριέρες στο εξωτερικό ούτε τίποτα. Δική μου η ζυγαριά δική μου και η απόφαση. Ξεροκέφαλη με κατηγορούσε ο πατέρας μου. Ήμουν και υπερβολικά υπερήφανη. Άρρωστο ελάττωμα.


– Σας δημιούργησε προβλήματα;

– Εγώ τα προκάλεσα. Τα παιδιά μου για παράδειγμα έχουν ωραίες φωνές. Ο γιος μου που ασχολήθηκε για λίγο ήθελε να συνεχίσει. Η κόρη μου προτίμησε να γίνει καθηγήτρια Αγγλικών. Στα λέω αυτά για να δεις ότι ποτέ δεν τα βοήθησα ζητώντας κάτι. Θα μπορούσα να πάρω τον μέντορά μου τον Πλέσσα κι όσους συνεργάστηκα. Αλλά η περηφάνια βλέπεις… Όταν πρωτάκουσα την κόρη μου συγκινήθηκα, της είπα «τραγουδάς όμορφα, θα ήθελα λίγο περισσότερη καρδιά». Μου απάντησε: «Εγώ δεν πέρασα όσα έζησες εσύ. Με μεγάλωσες σαν πριγκίπισσα».

– Όλα άρχισαν από το ραδιόφωνο.

– Με τις πλάτες της μανούλας μου. Έκανα φροντιστήριο για να μπω στο Φυσικομαθηματικό που φιλοδοξούσε ο πατέρας μου. Ζητούσα να πάω στο ωδείο, αλλά ήταν αυστηρός: «Δεν θα σου δώσω τα εφόδια της πόρνης». Ο δημοσιογράφος Γ. Κολοκοτρώνης που με άκουσε στης μητέρας μου, με σύστησε στον Πλέσσα. Υπέβαλα τα χαρτιά μου στη Ραδιοφωνία, πέρασα από εξετάσεις ανάμεσα σε 170 και ξεκίνησα στο ραδιόφωνο. Ύστερα βουτιά στη μεγάλη ορχήστρα. Καπνίσης, Μουζάκης, Μωράκης… Συνεργάστηκα με όλους χωρίς να έχω δική μου δισκογραφία. Εκεί με άκουσε ο Βάσος Σεϊτανίδης, αλλά με είχε ακούσει και ο μπαμπάς μου. Γυρίζοντας με περίμενε η βαλίτσα έξω από την πόρτα. Οπότε επίσημα πήγα στη μητέρα μου. Πήγα όμως και στο «Τζάκι» στη Ρηγίλλης, αντικαθιστώντας τη Μούσχουρη όταν έφυγε για το μεγάλο βήμα στην Ευρώπη.

– Φτάσατε όμως και στη «Νεράιδα».
– Στο «Τζάκι» ήρθε ο Χιώτης με τη Λίντα και μου πρότειναν να συνεργαστούμε στη «Σπηλιά του Παρασκευά». Πήγα, αλλά έφυγα γρήγορα για προσωπικούς λόγους. Λίγες μέρες πριν, ήρθαν στο μαγαζί η Μπελίντα που την αγαπούσα πολύ, ο Κατσαρός και η Παμέλα που είχε τη Νεράιδα. Όλοι μιλούσαν για την «ουράνια φωνή». Μόνο αυτή μου είπε: «Δεν ντρέπεσαι να δουλεύεις σε τέτοιο μαγαζί; Εσύ είσαι για την Νεράιδα». Πήγα και έμεινα οκτώ χρόνια.

Ο ΠΛΕΣΣΑΣ, Ο ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ, Η ΠΑΠΑΡΙΖΟΥ…

Vanou– Τραγουδούσατε τα πάθη σας;
– Κάθε τραγούδι που είπα το ένιωθα σαν τρίλεπτο μυθιστόρημα με πρωταγωνίστρια εμένα. Η δουλειά αυτή δεν μου άρεσε ποτέ. Μισούσα την προετοιμασία της. Δεν ήμουν ποτέ κοκέτα. Μόνο όταν άρχιζε το τραγούδι άλλαζα. Αυτό ήταν έρωτας.

– Υπάρχει διαφορετικός τρόπος να τραγουδηθεί ο έρωτας;

– Όταν άρχισα όλοι μου λέγανε «μπράβο παιδί μου», «μπράβο αηδόνι». Ο μέντοράς μου όμως, ο Μ. Πλέσσας, τίποτα. Έσπαγα το κεφάλι μου τι κάνω στραβά. Ένα βράδυ μου ζήτησε να μάθω ένα τραγούδι για να το ακούσουν ο Πρετεντέρης, ο Οικονομίδης, ο Σακελλάριος. Το μαθαίνω σε 2-3 λεπτά, όμως όπως το έπαιζε, έκανε μια κακοχορδία στο πιάνο και νευριασμένος – αν και ποτέ δεν θύμωνε- μου φώναξε: «θα μάθεις να τραγουδάς». Μπήκα τρία μέτρα στη γη. Το ξανάπα αλλά δεν μπορούσα να συνέλθω από τον λυγμό. «Επιτέλους, αναρωτιόμουν πότε θα βγάλεις την καρδιά που έχεις μέσα σου». Είχε δίκιο. Τραγουδούσα τέλεια αλλά χωρίς ψυχή. Έτσι έγινε το «Ποιος το ξέρει» που έπειτα είπε ο Χορν.

– Ζηλέψατε τραγούδια άλλων;
– Όλα του Χατζιδάκι. Μου αρέσουν και του Αντώνη Βαρδή. Από τα νέα παιδιά, σαν συνθέτης όμως, ο Χατζηγιάννης. Και ο Θεοφάνους. Τραγουδίστρια της καρδιάς μου είναι η Αλεξίου. Μου αρέσει η Άννα Βίσση που είναι σωστή φωνητικά και βρίσκω θεϊκή την Έλενα Παπαρίζου.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΕΝΕΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

– Σε τι διαφέρει η σημερινή διασκέδαση από εκείνη;
– Τότε ήταν ψυχαγωγία, αγωγή στην ψυχή, τώρα είναι διασκέδαση. Υπήρχε σεβασμός, τώρα αγένεια. Ο κόσμος άκουγε. Τώρα ανεβαίνουν στην πίστα, σε αγγίζουν, τραγουδούν μαζί σου. Όσο κι αν υπερυψώνονται οι πίστες, σκαρφαλώνουν για να χορέψουν με τον τραγουδιστή. Με το ζόρι. Γιατί όπως είπε σωστά ο Νταλάρας, «παλιά ακούγανε, τώρα βλέπουν».

– Το διαζύγιό σας συνέπεσε με τον θάνατο του ελαφρού τραγουδιού.
– Ένα ακόμη σοκ. Τότε με έσωσε ο φίλος Τόλης Βοσκόπουλος. Με βρήκε στην Πανεπιστημίου να κλαίω. Εποχές τραγικές, που μου έδινε η μητέρα μου να πάρω γάλα για τα παιδιά μου. Μου είπε «θα πεις λαϊκό». Εγώ τραγουδούσα 11 χρόνια, αλλά σε διαφορετικό δρόμο. Το σνόμπαρα το λαϊκό. Λάτρευα την τζαζ. Έτσι, μου έγραψε το «Αγόρι μου» και με επέβαλε, γιατί δεν με ήθελε ο Μάτσας.


– Πενήντα χρόνια στο τραγούδι κουραστήκατε;

– Το τραγούδι δεν κόβεται. Ο τραγουδιστής αισθάνεται μισακός αν το κόψει. Αν βρω ένα καλό μαγαζί, βγαίνω και τώρα. Μια μπουάτ, βρε παιδί, μια κοσμική ταβέρνα. Εκεί σε σέβονται.

– Κάνατε λάθη;
– Υπερβολικά πολλά. Κυρίως για τους χώρους που πήγαινα. Με κατηγόρησαν για πολλά. Ότι δεν διάλεγα. Όταν έχεις ανάγκη δεν διαλέγεις. Πήγαινα σε όποιον έκανε πρώτος πρόταση. Δεν μπορούσα να ανεβάζω κασέ ούτε να αθετώ τον λόγο μου. Ήμουν σπάταλη. Για λούσα δεν ξόδευα, πάθη με αλκοόλ και χαρτιά δεν είχα, όμως πώς τα χαλάω τα λεφτά μου ακόμη δεν ξέρω. Ίσως είναι το DNA μου. Λεφτά δεν μάζεψα.

– Πώς θα περιγράφατε τη ζωή σας;

– Eίμαι ένα δυνατό μελό. Όμως δεν βγήκε δεύτερη Βούρτση για να το παίξει.

Πηγή: neoskosmos.com – 16 Ιανουαρίου 2011

Vanou

Δισκογραφία:

1970-Χίλιες βραδιές
1972-Σ΄αγαπώ
1973-Αγόρι μου
1974-Αν η αγάπη
1975-Αγάπησα αμάρτησα
1975-Έρωτα μου ανεπανάληπτε
1976-Έλα
1977-Τζένη Βάνου
1977-Να μ’ αγαπάς
1978-Το αμαξάκι
1978-Έχασα εσένα
1979-Άκουσε με
1981-Τις ώρες που σε θέλω
1982-Αν μ’ αγαπούσες
1982-Μπορώ
1983-Αγάπη σημαίνει θυσία
1984-Τα πρώτα μου τραγούδια (1959-1964)
1985-Τα καλύτερα μου χρόνια
1987-Και μου ‘δωσες αγάπη
1989-Μόνη
1989-Οι Μεγαλύτερες Επιτυχίες
1991-Για σένα
1992-Μη χάνεσαι
1992-Σχεδόν απόγευμα
1993-Παιδί μου
1993-Σαλονικιώτικο φεγγάρι
1995-Μεγάλα πορτραίτα ΕΜΙ
1996-Όσα ζήλεψα
1997-Τα Καλύτερα μου τραγούδια
1997-Τραγούδια από τις 45 στροφές
1997-Τα Ερωτικά του 60
1998-Αγία αχαριστία
2000-Πορτραίτα Τραγουδιστών
2002-Η δική μου η φωνή
2002-Αγόρι μου – Αν η αγάπη
2005-Τραγουδά Μίμη Πλέσσα
2006-Σε τραγούδια από τον κινηματογράφο
2007-Η Φωνή 1959 – 1982 4 Cd

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Μουσική

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Οι φιλόζωοι της οργής

─ Tης Όλγας Σελλά ─

Ισως τα μόνα καταστήματα που αντιστέκονται στην κρίση είναι τα pet shops. Γιατί οι περισσότεροι κάτοικοι στη χώρα (κι όχι μόνο στα αστικά κέντρα) έχουν πια για συγκάτοικο ένα μικρό ζωάκι. Ναι, η λέξη «συγκάτοικος» δεν είναι εκ παραδρομής. Για πολλούς τα κατοικίδια ζώα που διατηρούν και φροντίζουν γίνονται ισότιμα μέλη της οικογένειας και σιγά σιγά μετέχουν στην καθημερινότητα των υπόλοιπων μελών της.

Παρ’ όλα αυτά απέχουμε πολύ από το να είμαστε φιλόζωοι. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι απ’ όσους έχουν κατοικίδια δεν είναι φίλοι ούτε με τα ζώα που έχουν ούτε, πολύ περισσότερο, με τους δρόμους της περιοχής τους…

Και να ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα! Με όχημα τη φιλοζωία επιδεικνύουμε (και αποδεικνύουμε), πάλι, τον μη διαλεκτικό εαυτό μας. Θέλετε πρόσφατο παράδειγμα; Ο θόρυβος που ξεσηκώθηκε για τον σκύλο που εμφανιζόταν στο τέλος της παράστασης «Φάουστ» του Γκαίτε, που παίζεται με επιτυχία στη Στέγη Γραμμάτων, σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.

Είδα την παράσταση. Γίνεται ακριβώς ένα πέρασμα μερικών δευτερολέπτων «στη σκηνή της Στέγης, επιλογίζοντας τον “Φάουστ” σε ό,τι ήθελε επακριβώς ο Γκαίτε να πει: πίσω από τον σοφό γέροντα υπάρχει ακόμη η ζωή του ζώου που θέλει να ξαναζήσει χωρίς να σκέφτεται το βάρος της ζωής, “τη γνώση”», έγραψε ο Γιώργος Βέλτσος.

Και αν το κείμενο του Βέλτσου φανεί εξειδικευμένο, να και το κείμενο ενός ανθρώπου ειδικού στα ζώα και στα περί των ζώων και των ανθρώπων που τα συνοδεύουν, του Γιώργου Φραντζεσκάκη, από την πολύ δημοφιλή στήλη του στο περιοδικό «Κ» της περασμένης Κυριακής, με τίτλο «Αλλο φιλοζωία, άλλο υστερία». «Δεν θα ρίξω όλο το φταίξιμο στους προπετείς φιλόζωους που “κατάφεραν” να απομακρύνουν τον σκύλο που έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο στην παράσταση “Φάουστ”… Με όλα όσα έχουν δει τα μάτια τους, ο καταστροφικός συνδυασμός ημιμάθειας και οργισμένης αντίδρασης δεν θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε διαφορετικά αποτελέσματα. Δεν θα ρίξω το φταίξιμο ούτε στους συντελεστές της παράστασης, που, φοβούμενοι περισσότερες -ίσως και βίαιες- αντιδράσεις, αποφάσισαν να βγάλουν αναίτια τον σκύλο από τη σκηνή, επειδή κάποιοι κατήγγειλαν ότι “το ζώο λιμοκτονούσε και βασανιζόταν για λόγους που απαιτούσε το έργο”, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ανοίξουν την πρώτη ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο, ώστε να δουν με τα μάτια τους τον σωματότυπο της συγκεκριμένης φυλής: Levrier Greyhound, ψηλό, αθλητικό και λιπόσαρκο… Θα πω ότι κυρίως φταίμε εμείς: οι δημοσιογράφο του “ειδικού Τύπου”. Που έχουμε μεν κακοποιήσει συντακτικά το αμετάβατο ρήμα “επικοινωνώ”, αλλά δεν πετύχαμε και πολλά στην επικοινωνία μεταξύ των ακτιβιστών της φιλοζωίας και εκείνων που, απλώς, αγαπούν τα σκυλιά τους…». Και δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα. Τόσο απλά είναι τα πράγματα…

Πηγή: Η Καθημερινή

images* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο, ρε;

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

Το ποίημα της εβδομάδας 5/2

Κυριακή

—Ζακ Πρεβέρ—

Ανάμεσα από τις δεντροσειρές της λεωφόρου Γκομπελέν
‘Ενα άγαλμα από μάρμαρο με παίρνει από το χέρι
Σήμερα Κυριακή και οι αίθουσες των σινεμά γεμάτες
Απάνω στα κλαδιά χίλια πουλιά κοιτάζουν τους ανθρώπους
Το άγαλμα με φιλεί κανένας δε μας βλέπει
Μονάχα ένα παιδί τυφλό μας σημαδεύει με το δάχτυλο.

Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook