Χρυσή Αυλή

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα ρήματα—

Η πρόσφατη «υπόθεση Μπαλτάκου» έδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η οικονομική κρίση μπορεί, ευκαιρίας δοθείσης, να εξελιχτεί σε κρίση της δημοκρατίας. Οι εκλεκτικές συγγένειες του πρώην γραμματέα της κυβέρνησης με τη Χρυσή  Αυγή,  το ύφος και το ήθος μιας εξουσίας που συνδιαλέγεται με εγκληματικές εξτρεμιστικές οργανώσεις, δεν βαραίνουν βέβαια μόνο τον κ. Μπαλτάκο. Είναι σαφές πως υπάρχουν πολιτικές ευθύνες και στον ίδιο τον πρωθυπουργό, που αποφάσισε να επιλέξει την «παραίτηση» και όχι την «αποπομπή» του πρώην συνεργάτη του, για να μη στενοχωρήσει τη σκοτεινή πλευρά της παράταξής του. Το ντεκόρ και το περιεχόμενο του σχετικού βίντεο άλλωστε δεν αφήνει πολλά περιθώρια για το πολιτισμικό κάδρο των «συγκοινωνούντων δοχείων» : ένας τοίχος γεμάτος θρησκευτικές εικόνες, μια γλώσσα της «εθνικιστικής μαγκιάς», μια συζήτηση που αρμόζει στη δεξιά του ’50 και όχι στον χώρο μιας φιλελεύθερης παράταξης.

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση δρομολογούσε το επικοινωνιακό «successstory» ενόψει της πιθανής εξόδου της χώρας στις αγορές, ο κ. Μπαλτάκος βραχυκύκλωσε τις εκλογικές εξελίξεις, οδηγώντας άμεσα και σε δημοσκοπική κάμψη το κόμμα του. Πρόκειται, άραγε, για πολιτικό ατύχημα ή για συστημικό πρόβλημα της διακυβέρνησης Σαμαρά ; Εδώ και καιρό, από αυτή τη στήλη υποστηρίζω τη δεύτερη εκδοχή, ακριβώς επειδή θεωρώ πως η απομείωση της τρικομματικής κυβέρνησης σε δικομματική συνοδευόταν από μια «πολιτική στροφή» με φόντο «μπλε βαθύ σχεδόν μαύρο».

Αν μάθαμε κάτι από την «υπόθεση Μπαλτάκου» είναι ότι δίπλα στη Χρυσή Αυγή λειτουργεί και μια «χρυσή αυλή» : μια ομάδα συμβούλων του πρωθυπουργού που δεν αρκούνται στο ρεαλισμό της ευρύτερης δυνατής συναινετικής διακυβέρνησης αλλά λαχταράνε την παλινόρθωση του μεγάλου εθνικοπατριωτικού μπλοκ, αντιμετωπίζοντας τους χρυσαυγίτες ως «πεπλανημένους αδελφούς» της μεγάλης δεξιάς οικογένειας.

Δεν πρόκειται απλώς για κυνήγι ψήφων σε μια λαβωμένη παράταξη. Τα έργα και οι ημέρες του κ. Μπαλτάκου στην κυβέρνηση ταυτίστηκαν με συγκεκριμένες ιδεολογικές πιέσεις, που, σε μεγάλο βαθμό, ακύρωναν κεντρικά σημεία της τρικομματικής προγραμματικής συμφωνίας. (Κάτι ξέρει η ΔΗΜΑΡ για αυτό, ιδίως τώρα που δικαιώνεται ηθικά και πολιτικά για την επιλογή της αποχώρησής της.) Κάπως έτσι ακυρώθηκαν ή υπονομεύτηκαν οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, κάπως έτσι επιβλήθηκαν οι επιθυμητές ισορροπίες, κάπως έτσι εκφυλίστηκε το δημοκρατικό τόξο απέναντι στο νεοναζισμό σε «παρακρατική» προστασία των φασιστών.

Προφανώς θα ήταν επικίνδυνο λάθος να ταυτίσουμε το προϊόν μιας εγκληματικής πράξης (το βίντεο της συζήτησης Μαπλτάκου-Κασιδιάρη) με την κριτική μας στην κυβέρνηση ∙ και θα ήταν ακόμη χειρότερο λάθος να υιοθετήσουμε τη θεωρία «περί σκευωρίας», που διακινείται, δυστυχώς, σε μεγάλο βαθμό, και στον αντιμνημονιακό χώρο της αντιπολίτευσης. Η συζήτηση πάντως δεν πρέπει να εστιαστεί στα πρόσωπα. (Λες και, σε μικρότερο βαθμό, ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν από λίγο καιρό δεν πλήρωσε το ίδιο τίμημα, με την επιλογή Καρυπίδη; ). Βαδίζοντας προς τις εκλογές, δεν πρέπει να αφήσουμε τη Χρυσή Αυγή να επιβάλλει την ατζέντα της στα δημοκρατικά κόμματα. Δεν πρέπει να την αφήσουμε να δηλητηριάσει την πολιτική ζωή του τόπου με οσμές παρακράτους, με αναθυμιάσεις σκανδάλων και με αμοντάριστες υποκλοπές που θα κυκλοφορούν στα περίπτερα της Ομόνοιας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει αυτό είναι η απομάκρυνση και πάντως η παραδειγματική ακύρωση του ρόλου της «χρυσής αυλής» του πρωθυπουργού. Και σε αυτή την κατεύθυνση, η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ είναι τεράστια. Ιδίως τώρα που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους πως ενδιαφέρεται για την ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς. Αντί να φτιάχνει την υπερασπιστική γραμμή του πρωθυπουργού, ο κ. Βενιζέλος θα μπορούσε ενδεχομένως να μας εξηγήσει ποιό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της δικομματικής διακυβέρνησης που επιθυμεί.   Και κυρίως, ποιό είναι το «προσωπικό» της κυβέρνησης που στηρίζει ;

Η αντιπαράθεση, η σύγκρουση και η τελική απομόνωση της Χρυσής Αυγής πρέπει να έχει ως καθαρό στόχο τη θεσμική θωράκιση της δημοκρατίας. Αλλά θωράκιση της δημοκρατίες με κρυφές συνομιλίες και εκλεκτικές συγγένειες δεν γίνεται. Όλοι ξέρουμε πως στον «κύκλο Σαμαρά» η σκιά του Μπαλτάκου είναι πολύ μεγαλύτερη από το μπόι της. Και για να σβήσει αυτή η σκιά θα πρέπει να πέσει η ακροδεξιά μεσοτοιχία του Μαξίμου. Χωρίς συμψηφισμούς αλλά και χωρίς υποχωρήσεις.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Ανώμαλα ρήματα

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.