Mrs Robinson

Αυτό δεν είναι τραγούδι #102
Dj της ημέρας, η Ειρήνη Βεργοπούλου

«Ben»
«Mr. McGuire?»
«Ben»
«Mr. McGuire??»
«I want to say one word to you. Just one word.»
«Yes, sir.»
«Are you listening?»
«Yes, I am.»
«Plastics

Σε ένα πολυτελές, άνετο Καλιφορνέζικο σπίτι στα τέλη του ’60, ο μεσήλικας κύριος ΜακΓκουάϊαρ έχει πάρει στην άκρη τον εικοσι-κάτι νεαρό Μπέντζαμιν Μπράντοκ και του δίνει συμβουλές καριέρας και ζωής, δίπλα στην πισίνα, κατά τη διάρκεια του πάρτι που οι γονείς του Μπεν οργανώνουν για την αποφοίτησή του. Αρθρώνει, λοιπόν, μια από τις διασημότερες ατάκες στην ιστορία του Αμερικανικού σινεμά. Πλαστικά. Ο κόσμος θα περιστρέφεται στο εξής γύρω από τα πλαστικά.

Και ο νεαρός Μπέντζαμιν Μπράντοκ ακούει, και κοιτά με ένα ύφος μικτό από έκπληξη και υπόγεια επιτίμηση ίσως. Είναι φυσικά «ο Πρωτάρης», όπως αποδόθηκε, όταν παίχτηκε στους κινηματογράφους της Ελλάδας, το φιλμ “The Graduate” («Ο Απόφοιτος», δηλαδή), του Μάικ Νίκολς, που βασιζόταν με τη σειρά του στην ομώνυμη νουβέλα του Τσαρλς Γουέμπ, από το 1963. Όπως ξέρουν οι σινεφίλ, το φιλμ είναι από τα χαρακτηριστικότερα του αμερικανικού σινεμά των 60s. Πήρε τον, άγνωστο τότε, Ντάστιν Χόφμαν και τον έστειλε στο διάστημα του μύθου, σάρωσε βραβεία, ταμεία, και πέρασε στη μνήμη όλων και για το νευρώδες σάουντρακ του, λουσμένο στους ήχους των Σάιμον εντ Γκαρφάνκελ, με την μουσική των οποίων είχε εμμονή ο σκηνοθέτης και γι’ αυτό τους είχε παρακαλέσει να του φτιάξουν κάποια τραγούδια ενώ η ταινία ακόμη γυριζόταν. Το ντηλ ήταν για τρία νέα τραγούδια, αλλά ο Πωλ Σάιμον ήταν σε περιοδεία, δεν είχε χρόνο, και είχε παραδώσει μόνο ένα, ενώ το φιλμ ήταν πια στο στάδιο του μοντάζ. Ο Νίκολς του τηλεφώνησε, και ο Σάιμον του είπε να του βάλει να ακούσει λίγες νότες από ένα τραγούδι που εκείνο τον καιρό είχε αρχίσει να φτιάχνει, άσχετο με την ταινία, που είχε να κάνει με τις εποχές του Τζο ντι Μάτζιο και της κυρίας Ρούζεβελτ. Ο Νίκολς το άκουσε και αμέσως του είπε: «τώρα, το τραγούδι είναι για την κυρία Ρόμπινσον» (την μέσης ηλικίας κυρία που τα φτιάχνει μυστικά μαζί της ο Μπεν, ενώ στην πορεία ερωτεύεται την κόρη της Ιλέην). Μια πρώτη μορφή αυτού του τραγουδιού λοιπόν ενσωματώθηκε στις σκηνές του φιλμ και στο σάουντρακ, ενώ σε επεξεργασμένη και πλήρη μορφή μπήκε στο άλμπουμ “Bookends” των Σάιμον εντ Γκαρφάνκελ, έσκισε στ’ αυτιά του κόσμου, έφτασε στο νο 1 του τσαρτ του Μπίλμπορντ, και πήρε και το Γκράμυ του τραγουδιού της χρονιάς, το 1969.

Αρκετά χρόνια μετά, είμαι στις αρχές της εφηβείας μου, και υποσυνείδητα μάλλον ψάχνω για ήχους και εικόνες, για να τους κάνω κατάδικούς μου, για να τους εντάξω ίσως σε μια προσωπική μου βιβλιοθήκη εννοιών, ακουσμάτων, ιδεών, που θα με συνοδεύει για πάντα. Για κάποιο λόγο, παθαίνω κόλλημα με την ταινία «Ο Πρωτάρης», αφού την δω σε θερινό εξοχικό σινεμά, με όλα της τα γδαρσίματα του χρόνου πάνω στο πολυπαιγμένο σελιλόυντ της μπομπίνας της, και τον μπουκωμένο από τη φθορά ήχο. Παθαίνω κόλλημα με τον Ντάστιν Χόφμαν, όταν οι συνομήλικές μου τρελαινόντουσαν για πιο ψηλούς και καλοφτιαγμένους και υποτίθεται περιποιημένους τύπους, παθαίνω κόλλημα με την ιστορία όπου τον γάμο της Ιλέην την τελευταία στιγμή ο Μπεν ακυρώνει κάνοντάς τα όλα λαμπόγυαλο. Και κυρίως, εγκιβωτίζονται μέσα μου για πάντα εκείνοι οι γλυκόπικροι, σαν περγαμόντο, σάιμονεντγκαρφανκελικοί ήχοι του “Sound of silence” και φυσικά η ανεβαστική αλλά ειρωνική μελωδία του “Mrs Robinson”, εκείνο το τίι-τιρίι-τι τίιι, και ο Μπεν μέσα στο κόκκινο ’60ς (γ)κάμπριο να τρέχει να προλάβει την προσωπική του επανάσταση.

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Advertisements

Υπάρχουν άνθρωποι στις λέξεις

Ιστορίες ανάγνωσης #16 — μια στήλη για επίμονους αναγνώστες, γραμμένη από λάτρεις της ανάγνωσης

Gerhard Falkner, Απόσπασμα από την Πόλη αμφίδρομης επικοινωνίας – Ground Zero, μετάφραση: Μαρίνα Αγαθαγγελίδη, Γαβριηλίδης 2012.

Είναι οι άνθρωποι αναγνώστες ή είναι οι άνθρωποι
περιπατητές ή είναι οι άνθρωποι ακροατές
των σπιτιών ή είναι οι άνθρωποι συγγραφείς
των δρόμων ή είναι οι άνθρωποι
κάτοικοι των πόλεων ή είναι
οι άνθρωποι κτίστες των βιβλιοθηκών
ή είναι οι λέξεις βήματα σε προτάσεις
μέσα σε στρατώνες βιβλίων ή οι προτάσεις
αποσπάσματα σπιτιών σε δρόμους μέσα σε
πόλεις γεμάτες ανθρώπους

και υπάρχουν παράθυρα στους στίχους
προς τα σπίτια ή τρύπες στις
προτάσεις προς τις λέξεις ή μάτια
στους ανθρώπους για τα βλέμματα
μέσα απ’ τις τρύπες στις προτάσεις
προς τα παράθυρα μες στα σπίτια
στους δρόμους μέσα στις πόλεις

και στέκονται οι λέξεις μέσα απ’ τους
δρόμους στα δικά τους πόδια ή
παίρνουν τα σπίτια στις προτάσεις
τους δικούς τους δρόμους ή έχουν τα βλέμματα
προς τα κέντρα των συνοικιών πιο σοβαρές
έγνοιες ή δείχνουν οι φωνές
στις σκάλες των κτιρίων ίχνη
των πέτρινων γλωσσών από άλλες πόλεις

και υπάρχουν άνθρωποι στις λέξεις
μες στο δρόμο ή λουλούδια στα
παράθυρα των κτιρίων ή αυτοκίνητα στους
στίχους των ποιημάτων ή υπηρεσίες
μέσα στα μάτια για τα σπίτια αυτά στο δρόμο
ή συλλαβές μέσα στις πέτρες που δεν φωνάζουν
ή φώτα στα αετώματα των πεπρωμένων
υπάρχουν στέγες στους στίχους των σπιτιών αυτών
στο δρόμο μιας γλώσσας δίχως φθόγγους

* * *

Martins de Barros
Εικόνα εξωφύλλου: Martins de Barros

Επιμέλεια: Γιώργος Τσακνιάς

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ιστορίες ανάγνωσης

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Βουλιάζουμε, βουλιάζουμε!

Διάλειμμα για διαφημίσεις #10

Η διαφήμιση ως ταινία, ως αφήγηση, ως τέχνη, ως εύρημα, ως παγίδα, ως προπαγάνδα —ενίοτε και ως μπούρδα. Διαφημίσεις γυρισμένες από διάσημους σκηνοθέτες και μικρά αριστουργήματα αγνώστων δημιουργών. Τεκμήρια εποχής, κοινωνίας, οικονομίας, καθημερινότητας.

Η ακόλουθη διαφήμιση της Berlitz Global Education Company προσπαθεί να μας πείσει να μάθουμε καλά αγγλικά, δείχνοντας έναν εκπαιδευόμενο της γερμανικής ακτοφυλακής να μην κατορθώνει να συνεννοηθεί από τον ασύρματο με το πλήρωμα ενός αγγλικού πλοίου που εκπέμπει SOS. Ο διάλογος έχει ως εξής:

— We ‘re sinking! We ‘re sinking!
— What are you thinking about?

Σε ελεύθερη μετάφραση, προκειμένου να αποδοθεί το λογοπαίγνιο, θα μπορούσε να γίνει κάπως έτσι:

— Βουλιάζουμε, βουλιάζουμε!
— Τι ακριβώς μουλιάζετε;

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία: Διάλειμμα για διαφημίσεις

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

 

Ανώνυμοι θεοί

Όλοι είμαστε ίσοι μπροστά στη google

—του Γιώργου Τσακνιά—

Ο βασιλιάς της Ασίνης ένα κενό κάτω απ’ την προσωπίδα
παντού μαζί μας

—Γιώργος Σεφέρης, «Ο βασιλιάς της Ασίνης»—

Από το 2008, οι αλγόριθμοι ασφαλείας της google παραμορφώνουν (θολώνουν) αυτόματα κάθε πρόσωπο που θα μπορούσε να αναγνωριστεί στις φωτογραφίες δρόμου του google street view, του τελευταίου (αναλυτικότερου) δηλαδή επιπέδου των google maps. Όπως συνήθως συμβαίνει με τους αυτοματισμούς, υπάρχουν και παράπλευρες απώλειες: οι αλγόριθμοι θολώνουν το πρόσωπο όχι μόνο των κοινών θνητών που έτυχε να βρεθούν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή και να απαθανατιστούν, εκόντες-άκοντες, στο google street view, αλλά και το πρόσωπο των θεών —τουλάχιστον των ανθρωπόμορφων—, όταν αυτό απεικονίζεται σε κάποιο άγαλμα που βρέθηκε, εκόν-άκον κι αυτό, σε φωτογραφία.

Η γαλλίδα καλλιτέχνις Marion Balac πήρε χαμπάρι αυτή τη «στρέβλωση» των αλγόριθμων της google. Ενδεχομένως την έβαλε σε σκέψεις για την τεχνολογία, για τις δυνατότητες και τα όριά της, για την κυριαρχία της και τις συνέπειές της στις μέρες μας· μπορεί πάλι απλώς να συνειδητοποίησε πόσο αστείο είναι το γεγονός ότι η google θολώνει αυτόματα τα μούτρα των απανταχού θεών. Όπως και να ‘χει, μάζεψε μερικά screen shots σε μια σεριά που την ονόμασε «Ανώνυμοι Θεοί».

Όταν, πριν από έξι χτόνια, πρωτοεφαρμόστηκε η τεχνολογία των αλγόριθμων για το θόλωμα, αρκετοί είχαν προβλέψει τέτοια προβλήματα, τα οποία βέβαια μειώνουν τη δύναμη της εμπειρίας του «εικονικού τουρισμού». Ο τότε (2008) υπεύθυνος των google maps, John Hanke, είχε παραδεχτεί ότι «δεν είναι τέλειο το σύστημα, αν και κάνει αρκετά καλή δουλειά, καθώς χρησιμοποιεί αρκετά φίλτρα, διαφορετικών τεχνολογιών». Σήμερα, που το σύστημα εξακολουθεί να μην είναι τέλειο, η Marion Balac αποφαίνεται: «μπροστά στην παραμόρφωση της google, όλα τα πρόσωπα είναι ίσα». Ας μας επιτραπεί να προεκτείνουμε τον συλλογισμό της: όλοι είναι ίσοι μπροστά στον Θεό — και, εν προκειμένω, Θεός είναι η google.

01

02

03

06

07

08

09

10

11

12

13

14

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Internet / social media

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Με ταινία, κοπίδι και φως

Ο Max Zorn ζεί και εργάζεται στο Άμστερνταμ και είναι ένας ακόμα από τους καλλιτέχνες που δεν αρκούνται στις παραδοσιακές μεθόδους για να εκφράσει την ανάγκη του να κάνει τέχνη. Το υλικό που έχει επιλέξει είναι άκρως πρωτότυπο, το ίδιο και ο τρόπος που το δουλεύει: χρησιμοποιεί καφέ ταινία συσκευασίας, σε αλλεπάλληλες στρώσεις, την οποία χαράζει πολύ επιδέξια με κοπίδι ώστε να δημιουργήσει τα έργα του. Ένα ακόμα απαραίτητο «εργαλείο» για να αναδειχθούν οι παραστάσεις που σχεδιάζει με το κοπίδι πάνω στην ταινία, είναι μια φωτεινή πηγή που να τις φωτίζει από πίσω.

Back-Again2

Ο ίδιος περιγράφει τη δουλειά του στον ιστότοπό του, ως εξής:

«Βάζω στρώματα από ταινία πάνω σε φύλλα από πλεξιγκλάς. Όσα περισσότερα στρώματα προσθέτω, τόσο πιο σκούρο τόνο παίρνει το έργο, και είναι ακριβώς αυτοί οι διαφορετικοί τόνοι του καφέ που μου επιτρέπουν να δίνω μοργή στις παραστάσεις και τα πορτρέτα μου. Μετά χρησιμοποιώ κοπίδι για να τα χαράξω και το τελευταίο συστατικό είναι ένα φωτισμένο παράθυρο».

Sky-Bar

Απαντώντας στην ερώτηση πόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη φωτεινής πηγής λέει: «Το φως είναι εκείνο που ουσιαστικά δίνει ζωή στο έργο. Όπως ακριβώς και στην περίπτωση των βιτρό έτσι κι εδώ, το φως που περνάει μέσα από τις στρώσεις της καφέ ταινίας, δημιουργεί την εικόνα. Οποιοδήποτε φως μας κάνει: του ήλιου, των κεριών, της λυχνίας ή LED».

Marlene

indexΆλλωστε, εκείνο που ενέπνευσε τον Zorn να καλλιεργήσει αυτή την τεχνική ήταν η θητεία του ως street artist και η διαπίστωση πως τα έργα του δρόμου εξαφανίζονται μόλις νυχτώσει. Θέλησε λοιπόν να βρει μια τεχνική που να αναδεικνύεται στο νυχτερινό αστικό τοπίο και έτσι σκέφτηκε να κρεμάει τα έργα του μπροστά από τις λάμπες του δρόμου.

Επειδή τα λόγια είναι δύσκολο να αποδώσουν τόσο την τεχνική όσο και το αποτέλεσμα, δείτε τα video που δείχνουν βήμα-βήμα τη γέννηση δύο δημιουργιών του,  καθώς και περισσότερες φωτογραφίες από έργα του.

Under-Pressure

 

Rotterdam-II

MI1

Marilyn-2

Madison-130601

I-Wonder

Huckleberry-2-raw

Crosslines

Chicago-Arrival

Bad-News

Austin-Jam2

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Κι αυτό τέχνη είναι

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Λονδίνο καλεί Ελλάδα

6-18 Οκτωβρίου πραγματοποιείται στην αγγλική πρωτεύουσα το London Greek Film Festival, που αποτελεί σημείο συνάντησης για τη σύγχρονη ελληνική ταινία.

—του Γιάννη Ζουμπουλάκη—

Περισσότερες από 70 ταινίες και 20 σενάρια θα παρουσιαστούν την εφετινή χρονιά στο ετήσιο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Λονδίνου που εφέτος θα υποδεχτεί το κοινό του την ερχόμενη Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου με την ειδική προβολή των «Τρωάδων» του Μιχάλη Κακογιάννη.

Οι προβολές των ταινιών θα γίνουν στα Westbourne Studios (242 Acklam Road, London W10 5JJ) δίπλα στην πιο καλλιτεχνική συνοικία του Λονδίνου, το Πορτομπέλο, ενώ θα παρουσιαστούν διαδικτυακά 20 επιλεγμένα σενάρια μικρού και μεγάλου μήκους.

Στις ταινίες συμπεριλαμβάνονται: μυθοπλασίας μεγάλου μήκους όπως η «Τελική αποπληρωμή» του Αλεξανδρου Λεονταρίτη και η «Παν-δη-μία» του Δημήτρη Πιατά, μυθοπλασίας μικρού μήκους, ντοκιμαντέρ όπως το «Παναγιώτης Τέτσης Παίζοντας με τα χρώματα» του Γιάννη Βαμβακά, πειραματικές και ταινίες βιντεοτέχνης.

Ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης φωτογραφημενος στο στούντιό του. Πίσω του ο σκηνοθέτης Γιάννης Βαμβακάς
Ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης φωτογραφημενος στο στούντιό του. Πίσω του ο σκηνοθέτης Γιάννης Βαμβακάς

Το φεστιβάλ δέχεται όπως πάντα ταινίες και σενάρια από σύγχρονους Έλληνες δημιουργούς από όλο τον κόσμο, αλλά και από ξένους των οποίων η δουλειά έχει ελληνικό ενδιαφέρον. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Χρήστου Προσύλη, εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα πλέον σημαντικά γεγονότα παρουσίασης του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού στη βρετανική μητρόπολη .

Ταυτόχρονα ανοίγει ευκαιρίες δια-δικτύωσης και συνεργασίας και προωθεί τις νέες τεχνολογίες, που συνδυάζουν το παλιό καλό σινεμά με τις νέες δυνατότητες που προσφέρει η σύγχρονη πραγματικότητα.

Το πλήρες πρόγραμμα είναι διαθέσιμο στις ιστοσελίδες του φεστιβάλ, με πλήρη περιγραφή των ταινιών και των σεναρίων – συμπεριλαμβανομένου φωτογραφικού υλικού και trailers.

Το φεστιβάλ θα ολοκληρωθεί στις 18 Οκτωβρίου με την απονομή των «Βραβείων Οδυσσέας» στο Θέατρο Τέχνης του Λονδίνου (26 Crowndale Road, London, NW1 1TT), όπου και θα βραβευτούν οι καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ σε διάφορες κατηγορίες, όπως επίσης και ηθοποιοί, σεναριογράφοι, δημιουργοί και καλλιτέχνες.

Δείτε ολόκληρο το πρόγραμμα

Πηγή: Το Βήμα