Until the end of the world

Αυτό δεν είναι τραγούδι #118
Dj της ημέρας, ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Από το 1988, και για μερικά χρόνια ακόμα, η μόνη μουσική που ακούγαμε με τους φίλους μου ήταν των U2. Έτσι, τρία χρόνια αργότερα, το 1991 που κυκλοφόρησε επιτέλους νέο δικό τους άλμπουμ, το «Achtung Baby», ήμασταν βέβαιοι ότι ακούγαμε το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Την επόμενη κιόλας μέρα αντέγραψα κι έστειλα στη φίλη μου τη Μαρία, που έμενε τότε στο Λονδίνο, τους στίχους του «Until The End Of The World», μιας συγκλονιστικής συνομιλίας μεταξύ του Χριστού και του Ιούδα. Δεν είχε τρόπο τότε να βρει το άλμπουμ για να ακούσει το τραγούδι, μου είπε αργότερα, οπότε κάθισε στο πιάνο της και έγραψε δική της μουσική πάνω στους στίχους.

Το επόμενο καλοκαίρι ξύπνησα ένα μεσημέρι στη Νάξο κι ήμουν μόνος στο δωμάτιο. Πιθανότατα είχα πιει περισσότερο από τους υπόλοιπους το προηγούμενο βράδυ και δεν κατάφεραν να με ξυπνήσουν για τη θάλασσα. Σύρθηκα μέχρι την κοντινότερη καφετέρια, κάθισα σ’ ένα τραπέζι κάτω από μια μουριά και πίνοντας καφέ βάλθηκα να μεταφράζω από μνήμης το «Until The End Of The World». Μια ώρα αργότερα είχα γεμίσει τρεις σελίδες με στίχους που ούτε ο Bono ούτε ο Χριστός ή ο Ιούδας τούς είχαν ποτέ φανταστεί. Γιατί έτσι συμβαίνει καμιά φορά με τα τραγούδια που αγαπάμε: ξεχνιόμαστε και νομίζουμε πως εμείς τα έχουμε γράψει, ενώ η αλήθεια είναι πως εκείνα, καθώς τ’ ακούμε, πλάθουν εμάς.


* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Advertisements

René Burri: 1933-2014

Η φωτογραφία είναι σαν τη στιγμή: μόλις πατήσεις το κουμπί, δε γυρίζει πίσω ξανά
— René Burri

rene-burri-swissΟ René Burri, από τους σημαντικότερους φωτογράφους του πρακτορείου Magnum, που έγινε γνωστός για τα πορτρέτα των Τσε Γκεβάρα, Πικάσο και Λε Κορμπυζιέ, έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών.

Γεννημένος το 1933 στη Ζυρίχη, υπήρξε συνεργάτης μεγάλων εντύπων όπως το LIFE, οι New York Times και το Paris-Match και ταξίδεψε εκτενώς κατά τη διάρκεια της καριέρας του στη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, απ’ όπου και έστελνε τακτικές φωτογραφικές ανταποκρίσεις.

Από το 1962, οπότε και άνοιξε τη Magnum Gallery στο Παρίσι, παράλληλα με τη δουλειά του ως φωτογράφου, ασχολήθηκε με τη δημιουργία σχεδίων και κολάζ.

Το 1965 έγινε ένας από τους ιδρυτές της εταιρείας Magnum Films και κατόπιν πέρασε έξι μήνες στην Κίνα για την παραγωγή της ταινίας The Two Faces of China, για το BBC.

Ο Martin Parr, πρόεδρος του πρακτορείου Magnum Photos είπε σε δήλωσή του: «Όχι μόνο ήταν ένας από τους σπουδαιότερους φωτογράφους του μεταπολέμου, αλλά κι ένας από τους πιο γενναιόδωρους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ. Η προσφορά του στο πρακτορείο όλα αυτά τα χρόνια και η ασυναγώνιστη ικανότητά του να διηγείται ιστορίες και να μας διαμορφώνει μέσα από αυτές αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της τεράστιας κληρονομιάς που αφήνει πίσω του».

To 2013 του απονεμήθηκε το βραβείο Leica Hall of Fame ως αναγνώριση της προσφοράς του στη μάρκα φωτογραφικών μηχανών Leica και στη φωτογραφία γενικότερα. Στο video που ακολουθεί βλέπουμε δείγματα της δουλειάς του στο Βερολίνο, ανάμεσα στο 1956 και το 2005.

Για το εμβληματικό πορτρέτο του Τσε που τράβηξε το 1962, ο ίδιος είπε σε συνέντευξή του στον Andrew Pulver της Guardian, το 2010:

Φτάσαμε στην Κούβα, στο γραφείο του Τσε στον όγδοο όροφο του ξενοδοχείου Ριβιέρα στη Αβάνα. Ήταν τότε ο δεύτερος πιο ισχυρός άνθρωπος στην Κούβα — υπουργός βιομηχανίας και διευθυντής της Εθνικής Τράπεζας. Το πρόσωπό του κοσμούσε το χαρτονόμισμα των δύο πέσος. Είδα πως οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες και τον ρώτησα στα γαλλικά: «Τσε, μπορώ να της ανοίξω; Χρειάζομαι φως». Αλλά απάντησε αρνητικά. Είπα μέσα μου: «καλά, για τη δική σου φάτσα πρόκειται, όχι για τη δική μου». Σχεδόν αμέσως η Bergquist [Σ.τ.Μ: η δημοσιογράφος της αποστολής] και ο Τσε ενεπλάκησαν σε έναν ιδεολογικό σκυλοκαβγά. Εκείνη έπρεπε να γράψει κομμάτι για να το διαβάσουν οι Αμερικανοί που ήταν έξαλλοι με την επανάσταση στην Κούβα, κι εκείνος προσπαθούσε να την πείσει ότι αυτό που είχε συμβεί ήταν αναπόφευκτο. Για δυόμιση ώρες εγώ απλά χόρευα γύρω τους με την κάμερα και είχα την εκπληκτική δυνατότητα να φωτογραφίσω τον Τσε με κάθε δυνατό τρόπο: χαμογελαστό, εξαγριωμένο, από μπροστά ή με την πλάτη γυρισμένη. Χάλασα οκτώ ρολά φιλμ. Δε γύρισε να με κοιτάξει ούτε μια φορά, τόσο προσηλωμένος ήταν στην προσπάθειά του να την πείσει με χάρτες και σχεδιαγράμματα. Εκείνη κάπνιζε μανιωδώς κι εκείνος άναβε πού και πού πούρο.

Επιστρέψαμε στη Νέα Υόρκη με κομμάτι περίπου 20 σελίδες, για το περιοδικό Look. Η συγκεκριμένη φωτογραφία έπιανε χώρο ίσο με το ένα όγδοο μιας σελίδας, αυτό ήταν όλο.

Μόνο αφότου πέθανε ο Τσε, το 1965, απέκτησε εμβληματική αξία. Βέβαια, και πριν από αυτό, κάτι νεαροί στη Ζυρίχη με είχαν πλησιάσει για να τους φτιάξω πόστερ από το αρνητικό. Ποτέ δεν έμαθα αν άρεσε στον Τσε ή όχι. Γενικά, δεν μάθαμε ποτέ ποια ήταν η αντίδραση της Κούβας σε όλο αυτό. Η φωτογραφία είναι σαν τη στιγμή: μόλις πατήσεις το κουμπί, δεν γυρίζει πίσω ξανά. Και αυτή η φωτογραφία οφείλει τη φήμη της στον τύπο με το πούρο, όχι σε μένα.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποικίλα (επίκαιρα)

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Ρετρό #98 — Κάτι τρέχει με τον Χάρι

vintage-mugshots-black-and-white-3

 

Αυστραλία, 1917: η Eugenia Falleni ή ο Eugeni Falleni ή ο Harry Leon Crawford. Η φωτογραφία εκτίθεται στο Μουσείο Αστυνομίας και Δικαιοσύνης του Σίντνεϊ. Τον Οκτώβριο του 1917, η ‘Ανι Μπίρκετ εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, λίγο αφότου ενημέρωσε κάποιον συγγενή της ότι «κάτι τρέχει με τον Χάρι». Αυτό που έτρεχε, ήταν ότι ο Χάρι ήταν δεν ήταν ο Χάρι αλλά η Ευγενία, πράγμα που η επί τρία χρόνια σύζυγός του αγνοούσε. Το πτώμα της Άνι ταυτοποιήθηκε το 1920 και, ο Χάρι Κρώφορντ, που στο μεταξύ είχε ξαναπαντρευτεί με την Λίζι Κνγκ Άλισον, συνελήφθη με την κατηγορία ότι δολοφόνησε την Άνι για να μη προδώσει το μυστικό του. Ύστερα από μια αμφιλεγόμενη δίκη χωρίς ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία και με τις προκαταλήψεις να κυριαρχούν στην περί τη δίκη δημοσιότητα και, πιθανότατα, στις συνειδήσεις των ενόρκων, ο Χάρι καταδικάστηκε εις θάνατον. Άσκησε έφεση, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια και το 1931 οι υποστηρικτές της αθωότητάς του κατόρθωσαν να πετύχουν την αποφυλάκισή του.

Ο Χάρι είχε όντως γεννηθεί γυναίκα, με το όνομα Ευγενία, το 1875 στο Λιβόρνο (δυο χρόνια αργότερα, η οικογένεια μετανάστευσε στο Ουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας). Η Ευγενία άρχισε να ντύνεται αγόρι από την εφηβεία της και να δουλεύει περιστασιακά σε πλινθοποιΐα και στάβλους, μέχρι που το έσκασε από το σπίτι και μπάρκαρε στα καράβια ως άντρας. Το φύλο της αποκαλύφθηκε σε μια συζήτηση με τον καπετάνιο του πλοίου, σε στιγμή που ήταν και οι δύο μεθυσμένοι: μιλούσαν στα ιταλικά και η Ευγενία ανέφερε πως η γιαγιά της την αποκαλούσε «piccolina», δηλαδή «μικρούλα» (αντί για «piccolino»). Το αποτέλεσμα ήταν να ακολουθήσει σωρεία βιασμών της Ευγενίας από τον καπετάνιο· κι επειδή η γυναίκα στο καράβι είναι γρουσουζιά, η Ευγενία αποβιβάστηκε έγκυος στην πρώτη στεριά που έπιασε το πλοίο, στην Αυστραλία. Λίγο αργότερα, γέννησε την κόρη της, την Josephine Crawford Falleni, την οποία έδωσε σε μια άλλη ιταλικής καταγωγής γυναίκα να τη μεγαλώσει.

Από το 1931 ως το 1938, η Ευγενία ή Ευγένιος ή Χάρι έζησε στο Πάντινγκτον του Σίντνεϊ, όπου διηύθηνε μια μικρή πανσιόν, με το όνομα Τζιν Φορντ. Στις 9/8/1938, ο κύριος Φορντ σκοτώθηκε όταν τον χτύπησε αυτοκίνητο. Έζησε όλη του τη ζωή φοβούμενος σε βαθμό ψύχωσης την αστυνομία, πιστεύοντας (εσφαλμένα) ότι το να παρουσιάζεται μια γυναίκα ως άντρας αποτελούσε ποινικό αδίκημα, ουσιαστικά επισημοποιώντας και «θεσμοθετώντας» ο ίδιος έτσι τις προκαταλήψεις, τα ταμπού και τους περιορισμούς της κοινωνίας.

—Επιλογή φωτογραφίας / κείμενο: Γιώργος Τσακνιάς—

Ο φωτογράφος ως σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας. Φωτογραφίες —αστείες, περίεργες, σπάνιες, νοσταλγικές— που αποκαλύπτουν ή υπενθυμίζουν πώς ήταν κάποτε ο κόσμος. Κάθε Τρίτη και Παρασκευή στο dim/art.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Vintage

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Εκτός σεζόν

H Samantha Friend είναι δευτεροετής φοιτήτρια φωτογραφίας στη Σχολή Τεχνών Εικόνας της Νέας Υόρκης. Προερχόμενη από μια μικρή πόλη έξω από το Σικάγο, από τότε που μετακόμισε στη μεγαλούπολη γοητεύτηκε από την ιδέα της απαθανάτισης των εξωτερικών χώρων και του κάθε πράγματος που αποτελεί το περιβάλλον της. Η σειρά της με τίτλο Swatches (Δείγματα) εστιάζει κατά κύριο λόγο στους ζωολογικούς κήπους της Νέας Υόρκης και δημιουργεί μια συλλογή αφηρημένων «δειγμάτων» του χώρου, τα οποία μεταμορφώνουν το αρχικό υποκείμενο σε απαλά, ατμοσφαιρικά τοπία τονικότητας, υφής και χρώματος.

Μιλώντας για τη δουλειά της, η Friend εξηγεί ότι στο project της ο φακός επιδιώκει να συλλάβει στοιχεία σοβαρότητας σε μέρη για παιδιά (όπως οι ζωολογικοί κήποι) αλλά κατά την «εκτός σεζόν» περίοδο: μια φάση όπου το ενδιαφέρον του κόσμου αρχίζει να χάνεται αλλά τα πάντα είναι ακόμη όπως ήταν πριν. «Το αποτέλεσμα αυτής της συλλογικής εγκατάλειψης είναι μικρά, μεταβλητά στοιχεία, που το καθένα τους περιέχει τον ψίθυρο ενός χώρου», γράφει.

Αν τεθούν μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι ήσυχες, διακριτικές φωτογραφίες της υπαινίσσονται μια αέναη μετάβαση από την παιδική ηλικία· το μάτι αδιαφορεί αρχικά, στο τέλος όμως ανακαλύπτει αυστηρά και γαλήνια τοπία στο σημείο όπου το θεαματικό συναντιέται με το καθημερινό.

2Samantha_Friend_Shell-2014

3Samantha_Friend_Texture-2-2014

4Samantha_Friend_Flaps-2014

5Samantha_Friend_Cream-2014

6Samantha_Friend_Pine-2014

7Samantha_Friend_Condensation-2014

8Samantha_Friend_Sandstone-2014

9Samantha_Friend_Texture-3-2014

10Samantha_Friend_Droplets-2014

11Samantha_Friend_Texture-3-2014

12Samantha_Friend_Steam-2014

14Samantha_Friend_Wildlife-2014

16Samantha_Friend_Looking-2014

 

Πηγή: Featureshoot. Μετάφραση για το dim/art: Μαρία Τσάκος

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Vinyl is back

vinyl_records

Στην Τεχνόπολη, 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου 2014.

Το Vinyl is back, έχοντας πλέον καταξιωθεί ως το σημείο συνάντησης όσων αγαπούν τη μουσική και τον ιδιαίτερο ήχο των δίσκων βινυλίου, επανέρχεται για τρίτη φορά στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων, (Πειραιώς 100, Γκάζι) το τριήμερο 31 Οκτωβρίου, 1 και 2 Νοεμβρίου του 2014.

Πρόκειται για ένα πραγματικό show με μεγάλο πρωταγωνιστή το βινύλιο.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Το Vinyl is back αποτελεί τον πιο πετυχημένο θεσμό για το βινύλιο και μας επισημαίνει ότι όσο και αν έχει αλλάξει η καθημερινότητα και η ίδια η ζωή για πολλούς ανθρώπους, υπάρχει κάτι μέσα μας που δεν αλλάζει με τίποτα: η αγάπη μας για την μουσική, η αγάπη μας για τα βινύλια, το πιστότερο μέσο ακρόασης.

Μια επίσκεψη στην έκθεση θα μας υπενθυμίσει ότι εξακολουθούν να υπάρχουν τα παραδοσιακά δισκάδικα και ότι εκεί μπορούμε να βρούμε τα βινύλια που θέλαμε εδώ και χρόνια ή τον αγαπημένο μας δίσκο από την παιδική ηλικία που λείπει από τη δισκοθήκη μας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ποιοι συμμετέχουν στο “Vinyl is back”

  • Καταστήματα πώλησης δίσκων
  • Ιδιώτες/ Συλλέκτες δίσκων
  • Δισκογραφικές εταιρείες που παράγουν δουλειές καλλιτεχνών και σε δίσκους βινυλίου
  • Μηχανήματα αναπαραγωγής δίσκων (πικάπ, ενισχυτές κοκ)
  • Αξεσουάρ για βινύλια
  • Είδη αποθήκευσης δίσκων βινυλίου
  • Αξεσουάρ και ανταλλακτικά για πικάπ
  • Έπιπλα/Βάσεις για ηχοσυστήματα
  • Μουσικές Αφίσες,
  • Μουσικά T-shirts & Μπλούζες
  • Μουσικά Βιβλία
  • Handmade Express Bazaar

Info :

Χώρος : Κτίριο Δ12 «Μηχανουργείο» (Πειραιώς 100, Γκάζι)

Ώρες λειτουργίας :
Παρασκευή 31 Οκτωβρίου : 5 – 9 μ.μ.
Σάββατο 1 Νοεμβρίου : 11 π.μ. – 9 μ.μ.
Κυριακή 2 Νοεμβρίου : 11 π.μ. – 9 μ.μ.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΔΩΡΕΑΝ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ