Жали Заре

Αυτό δεν είναι τραγούδι #527
Dj της ημέρας, ο Παναγιώτης Πούτος

Ο 19ος αιώνας ήταν η εποχή που τα εθνικά κινήματα διαδόθηκαν σαν πυρκαγιά στα Βαλκάνια και ανέτρεψαν την οθωμανική κυριαρχία. Οι Σέρβοι ήταν ο πρώτος λαός που απέκτησε αυτονομία, η Ελλάδα το πρώτο ανεξάρτητο κράτος. Έμελλε να ακολουθήσουν οι Ρουμάνοι και οι Βούλγαροι. Η άνοδος των βαλκανικών εθνικισμών συνοδεύτηκε με ανάλογη προσαρμογή του λαϊκού πολιτισμού στη νέα κατάσταση. Ένα χαρακτηριστικό σερβικό τραγούδι της εποχής είναι το «Ζάλι Ζάρε», στο οποίο ένας νέος ανακοινώνει στην αγαπημένη του ότι θα πάει στο Βράνιε να πολεμήσει τους Τούρκους. «Ζάρε» είναι το όνομα της κοπέλας. Το Βράνιε είναι πόλη στη νότια Σερβία, ο Πτσίνια είναι παραπόταμος του Βαρδάρη (Αξιού). Ακολουθεί η μετάφραση στίχο-στίχο. Προσπάθησα να πετύχω σωστή απόδοση του νοήματος και δεν ασχολήθηκα καθόλου με το αισθητικό αποτέλεσμα. Δε γνωρίζω σερβικά, αλλά συμβουλεύτηκα αγγλικές μεταφράσεις που είναι διαθέσιμες. Στο πρώτο βίντεο το τραγούδι τραγουδούν μοναχές από το μοναστήρι του Αγίου Προχόρ του Πετσίνσκι (Πτσίνια), το οποίο βρίσκεται στην περιοχή που αναφέρεται στους στίχους.

 

Жали Заре да жалимо како ће се раздвојимо,

Θρήνησε, Ζάρε, ας κλάψουμε που θα χωριστούμε, 

Ти од мене ја от тебе ја ће идем на далеко,

εσύ από μένα, εγώ από ‘σένα. Εγώ θα πάω μακριά,

Ја ће идем на далеко, на далеко бело Врање

εγώ θα πάω μακριά, μακριά στο λευκό Βράνιε. 

Ће се пишем у кумите у кумите млат кумита.

Θα γραφτώ στο κομιτάτο, θα γίνω ένας νέος κομιτατζής.

Па ће узмем кралску сабљу и тој кралско све оружје

Έπειτα θα πάρω το βασιλικό σπαθί κι όλα τα βασιλικά όπλα, 

Па ће идем чьк у Пчињу чьк у Пчињу Прешев-Казу

κι ύστερα θα πάω στον Πτσίνια, στον Πτσίνια, στο Πρέσεβο,

Па ће пређем Вардар воду Вардар воду бьш голему

κι ύστερα θα διασχίσω τα νερά του Βαρδάρη, τα νερά του μεγάλου Βαρδάρη, 

Ће се тепам с тија Турци тија Турци Арнаути

και θα πολεμήσω τους Τούρκους και τους Τουρκαλβανούς.

Жали плачи да жалимо кьт ће слунце да огреје

Θρήνησε, κλάψε, ας θρηνήσουμε κι οι δυο όταν ο ήλιος ανατείλει,

Кьт ће слунце да огреје ти помисли от Бога је

όταν ο ήλιος ανατείλει, να σκεφτεσαι ότι είναι από τον Θεό,

Ти да знајеш тој је мојо тој је мојо бело лице

να σκέφτεσαι ότι είναι το δικό μου φωτεινό πρόσωπο,

Ти да знајеш тој је мојо тој је мојо бело лице

να σκέφτεσαι ότι είναι το δικό μου φωτεινό πρόσωπο,

Кьт ће ветар да подувне ти помисли от Бога је

Όταν ο άνεμος φυσά, να σκέφτεσαι ότι είναι από τον Θεό,

Па ти рекни тој је моја тој је моја блага душа

να λες ότι είναι η καλή καρδιά μου.

Кьт ће роса да зароси ти помисли от Бога је

Κι όταν η δροσιά θα σχηματίζει σταγόνες, να σκέφτεσαι ότι είναι από τον Θεό,

Па ти рекни тој су моје тој су моје дробне слузе

να λες ότι είναι τα δάκρυά μου. 

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στοdimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

* * *

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.