The weight

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1344
DJ της ημέρας, ο Αλέκος Καπακλής

Ήταν χειμώνας του ’79 αν θυμάμαι καλά — πέρασαν και τόσα χρόνια από τότε… Τρόλεϊ και γκρι ταξί, μαζί με τα Ι.Χ. κουρσάκια της εποχής, πλημμυρίζουν τη λεωφόρο και στα δυο ρεύματα κυκλοφορίας. Ραντεβού με φίλους έξω από πασίγνωστο κινηματογράφο της οδού Πατησίων. Εισιτήριο, στη βιτρίνα του ψυγείου, τα σχετικά εκλέρ με την άσπρη κρέμα σε περίοπτη θέση σχεδόν πάντα σε συναγωνισμό με τα κοκ κι όλα τα άλλα καλούδια του φουαγιέ. Γρήγορα να αφήσουμε τα μπουφάν για να καπαρώσουμε την θέση και να βγούμε ξανά για το πριν από την προβολή τσιγάρο — «Δελφοί» εγώ, «Άστορ» ο κολλητός. Τα κορίτσια της παρέας, αποχή απ’ την βλαβερή συνήθεια, κατά τα πρότυπα της εποχής…

Στο πανί, η ταινία απ’ την τελευταία συναυλία των Band, σε σκηνοθεσία του Martin Scorsese. Οι σκηνές λίγο βαριές για τα γούστα μου εκείνη την εποχή, εναλλάσσονταν μάλλον βαρετά, δεν αναγνώριζα βέβαια και όλους τους φίλους των πρωταγωνιστών — ώσπου ξαφνικά, μετά από μια αφήγηση για το πώς ο Bob Dylan ως νονός τούς βάφτισε The Band, ακούω την εισαγωγή του κομματιού που έμελλε να γίνει το αγαπημένο των αγαπημένων μου: I pulled into Nazareth, was feeling ’bout half past dead…

Ένα μαγικό κλικ… Μέσα μου όλα άνω κάτω… Αποστηθίζω την μελωδία, η εικόνα καταγράφεται στην μνήμη με τα πιο όμορφα χρώματα κι η στιγμή τελειώνει με την απόφαση να ψάξω απ την επομένη ημέρα να βρω το L.P Εννοείται ότι το έλιωσα στο πικ απ κι ότι μετά από λίγες μέρες, νότα τη νότα, το γρατζούναγα στην κιθάρα μου… Έπρεπε να βρω τα λόγια· δεν έβγαζα όμως άκρη. Επιστρατεύω ένα φίλο μου Αμερικάνο. Η χαρά μου όταν είδα το χαρτί, γραμμένο με πράσινο μελάνι, ήταν τεράστια, καθώς κι άλλη τόση η έκπληξη μου, όταν μου είπε: «πρώτη φορά στη ζωή μου ακούω τόσα άσχετα λόγια σε τόσο όμορφο τραγούδι…» Αυτά τα άσχετα λόγια τα τραγουδάω ακόμα και φυσικά με την βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας το έχω σ όποια εκτέλεση υπάρχει στον πλανήτη…

Take a load off Fanny,
take a load for free
Take a load off Fanny,
and you put the load right on me’

Ποτέ δεν ρώτησα γιατί πράσινο…

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Advertisements

Pink Panther Theme

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1343
DJ της ημέρας, ο Τάκης Φωτιάδης

Ο Enrico Nicola «Henry» Mancini γεννήθηκε στις 16 Απριλίου του 1924 στην ιταλική συνοικία (Little Italy) του Cleveland. Η καταγωγή της οικογένειάς του ήταν από το Abruzzo. Άρχισε να παίζει μουσική στα οχτώ του και να τη σπουδάζει στα δεκαοχτώ του — διέκοψε για να πολεμήσει στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (το 1945, η μονάδα του απελευθέρωσε το στρατόπεδο Μαουτχάουζεν).

Το 1952 έπιασε δουλειά στα στούντιο της Universal. Μέχρι το 1958, που έφυγε για να δουλέψει ως ανεξάρτητος συνθέτης του Holywood, είχε γράψει τη μουσική για περίπου 100 ταινίες.

O Mancini προτάθηκε 18 φορές για το Όσκαρ και το κέρδισε 4. Προτάθηκε 72 φορές για το Γκράμι και το πήρε 20. Έβγαλε περίπου 90 άλμπουμ κι έγραψε τη μουσική για αναρίθμητες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές.

Η συνεργασία του με τον Blake Edwards κράτησε 35 χρόνια και καρπός της ήταν η μουσική τριάντα ταινιών. Μεταξύ αυτών, το Breakfast at Tiffany’s και το αριστουργηματικό Moon River — και, βέβαια, το θέμα του Ροζ Πάνθηρα.

Σε ένα cartoon του Ροζ Πάνθηρα του 1966, ο Henry Mancini κάνει μια cameo εμφάνιση: στο τέλος του επεισοδίου, όταν ο Πάνθηρας καταφέρνει επιτέλους να αναλάβει τη διεύθυνση της ορχήστρας και να παίξει το μουσικό θέμα του εαυτού του (το εμβληματικό κομμάτι του Mancini), ακούγεται ένα μοναχικό χειροκρότημα. Ο Πάνθηρας γυρίζει προς την πλατεία και βλέπει τον συνθέτη σε live action και όχι σε animation — μια σπάνια και συγκινητική συνάντηση δύο σταρ, ενός πραγματικού κι ενός επινοημένου, αλλά και δύο κόσμων, του animated και του «πραγματικού».

 * * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x