Τα άνθη του κακού

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1373
DJ της ημέρας, ο Γιώργος Ζαχαριάδης

Τα Άνθη του κακού του Κάρολου Μπωντλαίρ κυκλοφόρησαν τον Ιούνιο του 1857. Ενέπνευσαν κι εξακολουθούν να εμπνέουν αναρίθμητους μουσικούς, μεταξύ αυτών όμως δεν συγκαταλέγονται οι Sopor Aeternus & the Ensemble of Shadows. Το εν λόγω συγκρότημα ιδρύθηκε στη Φραγκφούρτη το 1989 από την Anna-Varney Cantodea. Το 2007 κυκλοφόρησαν το ένατο άλμπουμ τους με τίτλο Les Fleurs du Mal – Die Blumen des Bösen (Τα άνθη του κακού), αλλά η Cantodea δήλωσε σε μια συνέντευξη πως ο τίτλος δεν είναι εμπνευσμένος από τον Μπωντλαίρ παρά από τον Ζαν Ζενέ και συγκεκριμένα το μυθιστόρημά του Notre Dame des Fleurs (ελληνικά: Η Παναγία των λουλουδιών, μετάφραση Δημήτρης Δημητριάδης, Εξάντας 2010).

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Advertisements

Και πάλι για την τρομοκρατία, τον Κουφοντίνα και την κριτική

—του Νικόλα Σεβαστάκη για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Ας παραδεχτούμε επιτέλους πως από την άποψη της πολιτικής σκέψης ο Κουφοντίνας ανήκει σε μια μειοψηφική μεν αλλά πραγματική παράδοση της (άκρας) Αριστεράς. Είναι η επιθετική έκφραση εκείνης της ευρύτερης αντίληψης που δεν αναγνωρίζει αστικά και ατομικά δικαιώματα στον αντίπαλο. Η αντίληψη αυτή θεωρούσε και εξακολουθεί και το 2018 να θεωρεί ακόμα τον αντίπαλο ως έναν εχθρό που θα ’πρεπε να εξαφανιστεί ιστορικά, ιδεολογικά και, σε πολλές περιπτώσεις, και ως φυσική οντότητα. Μια άποψη που χρωστά πολλά στον φιλοναζιστή θεωρητικό του δικαίου Καρλ Σμιτ — έχει σαγηνεύσει τα τελευταία χρόνια και ανθρώπους που ισχυρίζονται πως είναι ριζοσπάστες, αναρχικοί κλπ. Στον πυρήνα έχουμε εδώ την απόλυτη πολιτικοποίηση της ύπαρξης, την άρνηση του πλουραλισμού και μια ηθικολογία εξαναγκαστικής, εντέλει, κοινωνικής σωτηρίας μέσω της καταστροφής ενός μεγάλου τμήματος της υπάρχουσας κοινωνίας (ολόκληρων τάξεων, λόγων και συμβολικών συστημάτων).

Μιλώ εδώ από την άποψη της πολιτικής σκέψης για να την διακρίνω από μια νομική και δικανική προσέγγιση ή απ’ την πλευρά του ποινικού δικαίου. Για μένα αυτά  διαχωρίζονται. Ο πολιτικός συλλογισμός βοηθάει, παρόλα αυτά, στην κατανόηση πρακτικών και λόγων που απασχολούν την κοινή γνώμη και διχάζουν ανελέητα τους παρατηρητές.

Λέω λοιπόν ότι ο ένοπλος «αντάρτης» –όταν δεν έχει κάνει αυτοκριτική ουσίας – δεν αναγνωρίζει το πεδίο των αστικών δικαιωμάτων των άλλων. Ούτε το δικαίωμα στη ζωή, ούτε το δικαίωμα στη βασική σωματική ασφάλεια και ελευθερία, ούτε βεβαίως το ότι υπάρχουν και αναπτύσσονται διαφορετικές ερμηνείες περί δικαιοσύνης και συλλογικής ευημερίας. Αυτό είναι όμως κάτι που το συναντάμε και σε πολλούς άλλους επαναστάτες που δεν προχώρησαν στον ένοπλο δρόμο. Υπάρχει ως θεωρητική πεποίθηση και ιδίως ως νοοτροπία χωρίς να μετατρέπεται σε τρομοκρατική πράξη. Ένας ευρύτερος  χώρος επίσης συχνά αμφισβητεί επιμέρους πτυχές του νόμου αλλά όχι το θεμελιώδες και καταστατικό δικαίωμα στη ζωή. Εδώ χωράνε παράνομοι ή στα γκρίζα όρια ακτιβισμοί που απέχουν ωστόσο από τη σχεδιασμένη ανθρωποκτονία ή άλλες μορφές ριζικής καταστροφής μιας ζωής.

Στην περίπτωση του Κουφοντίνα μιλάμε φυσικά για κάποιον καταδικασμένο για δολοφονίες. Όχι απλώς για κάποιον που έχει απλώς μια εξτρεμιστική ερμηνεία για την κοινωνική και πολιτική διαπάλη. Και σε αυτήν την περίπτωση λέω ότι το θέμα δεν είναι να αντιγυρίζουμε τη σκληρότητα σε ένα φυσικό πρόσωπο (σε αυτόν ή σε άλλους) όσο το να περιοριστούν στο ελάχιστο οι άνθρωποι που γοητεύονται από ολοκληρωτικά παραδείγματα σκέψης και φυσικά από τις μιλιταριστικές εκφράσεις του ριζοσπαστισμού. Τι σημαίνει αυτό; Νομίζω τρία αλληλένδετα σημεία:

1) Διανοητική, πολιτική και ηθική αντιπαράθεση με κάθε θέαση-του-κόσμου που δικαιολογεί τη βία και μάλιστα την οργανωμένη και πολιτικά μελετημένη βία είτε κατά προσώπων, είτε κατά αγαθών και υποδομών. Μιλώ για τη βία σε συνθήκες θεσμικής και ιδεολογικής δυνατότητας να οργανωθεί κάποιος πολιτικά, να εκφραστεί πολιτιστικά και να επιχειρηματολογήσει κατά της υπάρχουσας κοινωνίας.

2) Συνεχή αποδόμηση και κάποιων πτυχών της εθνικής ιδεολογίας όπου καθαγιάζεται ρομαντικά το μοτίβο του Αδικημένου Λαού και καλλιεργείται μια πρωτόγονα πολωτική προσέγγιση σε πολύπλοκες κοινωνικές αντιθέσεις, στη διαπάλη των συμφερόντων ή στη σχέση μεταξύ «λαού» και των «ελίτ» (οι ελίτ εκλαμβάνονται ως μια δαιμονική οντότητα). Σε αυτό το κεφάλαιο χωράει και η κριτική σε ορισμένες λαϊκιστικές αφέλειες οι οποίες εμφανίζονται ως υποβοηθητικές της δημοκρατίας και του δημοκρατικού πνεύματος ενώ στην πράξη έχουμε δει πως υπονομεύουν την αναγνώριση του σύνθετου και πολυδιάστατου χαρακτήρα που έχουν  τα οικονομικά, πολιτικά και αξιακά προβλήματα της εποχής μας.

3) Σημαίνει, τέλος, μια πολιτική αλήθειας δίχως αυτολογοκρισία απέναντι στους αριστερούς που αναφερόμενοι στην τρομοκρατία ή και στις πιο ήπιες εκδοχές πολιτικής βίας κοινωνιολογούν ασυστόλως ή ασκούν μια ισχνή κριτική με την οπτική της «λάθος απάντησης» (αυτή δηλαδή την λενινιστικής προέλευσης θέση ότι το πρόβλημα με την τρομοκρατία ήταν και είναι απλώς η αναποτελεσματικότητά της ως μεθόδου δράσης). Η αναγωγή στη μεθοδολογία και στη διάσταση μεταξύ κάποιας «αδιέξοδης» ατομικής και κάποιας αναγκαίας και ευκταίας (όταν έρθει η ώρα) συλλογικής βίας είναι μέρος του προβλήματος. Όλος αυτός ο λόγος, ακόμα και αν επενδύεται σε σοβαροφανείς ακαδημαϊκούς μαρξισμούς, είναι υπόλειμμα της ολοκληρωτικής κληρονομιάς του περασμένου αιώνα.

Βλέπουμε, απ’ την άλλη πλευρά, το φόβο πολλών δημοκρατικών πολιτών και ενός πιο συντηρητικού κόσμου ότι αν παραδεχτούμε πως υπάρχουν πολιτικοί εγκληματίες και στη φιλελεύθερη δημοκρατία, θα εμπεδωθεί ένα αίσθημα αθωωτικό και ίσως κολακευτικό για αυτά τα πρόσωπα και τη δράση τους. Που στηρίζεται αυτός ο φόβος; Στο γεγονός ότι, με την ιστορική σημασία του όρου, πολιτικοί κρατούμενοι υπήρξαν συνήθως διωκόμενοι για τις ιδέες τους ή έστω για κάποιες από τις πράξεις τους αλλά σε περιόδους θολές, αυταρχικές ή ανοιχτά δικτατορικές. Από αυτό πιάνονται πολλοί και ισχυρίζονται ότι να μιλάς για πολιτικό έγκλημα προσφέρει μια απόχρωση ιδεαλισμού και «ανιδιοτέλειας» στη δράση του τρομοκράτη — ενώ αν γίνεται διαρκώς λόγος για κοινούς, ποταπούς δολοφόνους, ληστές κλπ. συμβάλλουμε σε μια λυτρωτική απομυθοποίηση. Η ανησυχία είναι σοβαρή αλλά επί της ουσίας αυτή η αποπολιτικοποίηση είναι λάθος γιατί αγνοεί την εμπειρία και τα δεδομένα της πρόσφατης ιστορικής πραγματικότητας. Η αλήθεια είναι ότι ο ένοπλος εξτρεμισμός διαπράττει ποινικά αδικήματα αλλά η ρίζα και η ταυτότητά του είναι μια εκδοχή (ακρο)αριστερής (ή και ακροδεξιάς) πολιτικής στράτευσης. Δεν συγκροτείται ως κοινή εγκληματικότητα αλλά ως επιθυμία καταστροφής στόχων που έχουν πολιτικό και κοινωνικό νόημα για τους δράστες και για όλους όσοι ερμηνεύουμε τις ενέργειές τους. Η ρίζα είναι λοιπόν ένα ιδεολογικό πάθος και ένας μαξιμαλιστικός «ιδεαλισμός» που, ωστόσο, αντί να συνιστά ελαφρυντικό της συγκεκριμένης πρακτικής σκιάζει εντονότερα το υποκείμενο που την εκτελεί και εκθέτει περισσότερο όσους τον υπερασπίζονται ή του αναγνωρίζουν ευγενικά κίνητρα για να τον παρουσιάσουν ως έναν απλώς παραβατικό αγωνιστή. Η ανιδιοτέλεια στο πολιτικό έγκλημα είναι παράγοντας επιβαρυντικός γιατί παραπέμπει στη ψυχρή ιδεολογία και στη λογική ότι όλα τα μέσα είναι θεμιτά για τον επιδιωκόμενο σκοπό. Αυτή η συνάρθρωση μιας καθαρής, ανιδιοτελούς ιδέας (της ιδεοκρατίας θα έλεγε η Arendt) με τη βαναυσότητα της φυσικής και φονικής πρακτικής είναι ριζικά αντιδημοκρατική, ενώ η δράση των ποινικών είναι κυρίως αντικοινωνική και πολιτικά αδιάφορη.

Πώς μπορεί να δει κανείς τον Κουφοντίνα έξω από τις αναφορές του; Τις ελληνικές, τις λατινοαμερικανικές, τις παλαμικές, τις «ενοπλο-λαοκρατικές;» Προφανώς και οι ιδεολογικές αναφορές, οι προσωπικές και συλλογικές μυθολογίες, δεν αρκούν για να καταλάβει κανείς μια πρακτική και ιδίως μια συγκεκριμένη προσωπική διαδρομή. Χιλιάδες ήταν οι νεολαίοι της Μεταπολίτευσης που φώναξαν υπέρ των Τουπαμάρος αλλά πόσοι απ αυτούς θέλησαν να γίνουν οι Έλληνες Τουπαμάρος; Χιλιάδες νέοι διαδήλωσαν για τον Πόλε, υπόγραψαν κείμενα για τον έναν ή άλλον, έριξαν πέτρες κλπ. αλλά πόσοι απ’ αυτούς πέρασαν το κατώφλι;

Συμπερασματικά: δίχως έναν ενήμερο ιστορικά φιλελεύθερο-δημοκρατικό αντιολοκληρωτισμό δεν πάμε μακριά. Έναν αντιολοκληρωτισμό που θα είναι αδιάλλακτος απέναντι στη λογική του εξτρεμισμού, δίχως να αποχωρίζεται τις απαιτήσεις του κράτους δικαίου ή να παρακάμπτει τους κανόνες, και απέναντι στον φυλακισμένο, όπου κατά περίπτωση κρίνεται και η χορήγηση ή η άρνηση της άδειας. Χωρίς τη βαθιά αναμέτρηση με τις καθηλώσεις και τις αθλιότητες στην ελληνική πολιτική κουλτούρα, δεν κάνουμε τίποτα. Και βέβαια όλο και κάποιοι απ’ τους νεότερους θα είναι ευάλωτοι· ειδικά στη δημαγωγία της θυματοποίησης και στη λυρική ρητορική του «διωκόμενου» από την κρατική καταστολή. Από τη στιγμή που η ιδεολογία καταφέρνει να θολώσει τα όρια του θεμιτού και του αθέμιτου, η ζημιά έχει γίνει.

Εν πάση περιπτώσει η πλάκα, η ad hominem καζούρα και οι κουβέντες για σίριαλ κίλερ και «ψυχοπαθείς» είναι μια μορφή εκτόνωσης και ταιριάζουν με το χύμα ύφος των πολέμων στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν είναι όμως απάντηση στο φάντασμα της πολιτικής βίας ούτε στους αυτουργούς και στους οπαδούς της.

17N_flag

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Τόγκο, το σκυλί των πάγων

Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

—της Αγγελικής Μποζίκη—

Αυτό το βιβλίο το έχουμε εδώ και λίγο καιρό αλλά δεν είχαμε προλάβει να το διαβάσουμε. Μέχρι που πριν λίγες μέρες ο Πέτρος το ξέθαψε από τη στοίβα με τα «προσεχώς» και μετά μιλούσε γεμάτος ενθουσιασμός για τον Τόγκο και το πόσο ηρωικό ήταν αυτό που έκανε. Ο Τόγκο, το σκυλί των πάγων του Βασίλη Παπαθεοδώρου είναι το πρώτο βιβλίο της σειράς «Απρόσμενοι φίλοι», που απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας αλλά και σε παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού, όπως είναι τώρα ο Πέτρος. Οι ιστορίες είναι βασισμένες σε πραγματικά περιστατικά ηρωισμού, πίστης και αφοσίωσης ζώων, ενώ στο τέλος κάθε βιβλίου περιλαμβάνεται παράδειγμα με τα πραγματικά γεγονότα.

Μεταφερόμαστε λοιπόν στην Αλάσκα, πριν από χρόνια: μια τρομερή επιδημία έχει πλήξει τον πληθυσμό ενός χωριού, του Νομ. Τα φάρμακα τελειώνουν και οι δύσκολες καιρικές συνθήκες κάνουν τον ανεφοδιασμό δύσκολο. Ο μόνος τρόπος να μεταφερθούν τα φάρμακα είναι τα έλκηθρα που τα σέρνουν σκυλιά. Το εγχείρημα θα είναι δύσκολο, καθώς πρέπει να διανυθούν χίλια χιλιόμετρα σε έξι μόνο μέρες. Ο Έρικ Φαλάρντα, που έχει το έλκηθρο με τους περισσότερους σκύλους στην περιοχή, αναλαμβάνει να καλύψει μια πολύ μεγάλη απόσταση της διαδρομής. Ανάμεσα στα σκυλιά που σέρνουν το έλκηθρό του είναι ο Τόγκο, ο αγαπημένος του σκύλος, που είναι πολύ δυνατός και δεν φοβάται τίποτα. Η διαδρομή τους είναι δύσκολη με πολλές αντιξοότητες. Θα καταφέρουν άραγε να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους και να σώσουν τους κατοίκους του Νόμ;

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου μάς μεταφέρει την ιστορία του Τόγκο με απλότητα αλλά και με ζωντάνια. Μας περιγράφει τις δύσκολες συνθήκες και τις αντιξοότητες και κάνει τον αναγνώστη να νοιώσει την αγωνία των ηρώων της ιστορίας του. Και βλέπουμε πως η αυτοθυσία, η αυταπάρνηση αλλά και η πίστη που έδειξε ο Τόγκο θα τον βοηθήσουν να φέρει εις πέρας αυτό που φαντάζει αδύνατο. Πολύ όμορφη και η εικονογράφηση της Λίλας Καλογερή, που συμπληρώνει ιδανικά το κείμενο και δίνει τροφή στην φαντασία των μικρών αναγνωστών.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχει και η πραγματική ιστορία, την οποία διαβάσαμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και φυσικά την συζητήσαμε και την αναλύσαμε. Ο Τόγκο της πραγματικής ιστορίας δεν φαινόταν να έχει τα απαραίτητα προσόντα για να γίνει σκυλί έλκηθρου, αλλά με την επιμονή και την αφοσίωση που έδειξε στο αφεντικό του, καθώς και με την εκπαίδευση, κατάφερε να γίνει το πιο πολύτιμο σκυλί του.

Μια ιστορία επιμονής, δύναμης και γενναιότητας που αποτελεί τοπικό θρύλο για την Αλάσκα και συζητιέται ακόμα και σήμερα. Ένα ιδανικό βιβλίο για να το διαβάσει το παιδί και μόνο του. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

* * *

Εδώ άλλες Προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

Σπάνια Αριστουργήματα Ρώσων και Ελλήνων συνθετών

Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Αθηναίων παρουσιάζει τη Συμφωνική Ορχήστρα στη συναυλία Σπάνια Αριστουργήματα με έργα Ρώσων και Ελλήνων συνθετών, την Κυριακή 3 Ιουνίου στις 21:00, στο Αίθριο του Μουσείου Μπενάκη.

Συγκεκριμένα, θα παρουσιαστούν, σε Α΄ πανελλήνια εκτέλεση η Συμφωνία σε μι ύφεση μείζονα του Τσαϊκόφσκι, η Πολωνέζα σε φα μείζονα του Καλαφάτη, καθώς και η Ρομανέσκα για ορχήστρα του Λαυράγκα.

Τέλος, θα ερμηνευθεί το Κοντσέρτο για βιολί του Γκλαζουνόφ με σολίστ τον Γιαροσλάβ Τόκαρεβ.

To πρόγραμμα της συναυλίας:

Βασίλης Π. Καλαφάτης (1869-1942): Πολωνέζα σε Φα μείζονα (1905), έργο 14, για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα (Α΄ Πανελλήνια εκτέλεση)

Αλεξάντρ Κωνσταντίνοβιτς Γκλαζουνώφ (1865-1936): Κοντσέρτο για βιολί και ορχήστρα σε λα ελάσσονα, έργο 82

  1. Moderato
  2. Andante sostenuto
  3. Più animato
  4. Allegro

Σολίστ: Γιαροσλάβ Τόκαρεβ

Διονύσιος Λαυράγκας (1860-1941): Ρωμανέσκα για ορχήστρα (Α΄ Πανελλήνια εκτέλεση)

Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893): Συμφωνία σε Μι ύφεση μείζονα (Α΄ Πανελλήνια εκτέλεση)

  1. Allegro brillante
  2. Andante
  3. Scherzo: Vivace assai
  4. Finale: Allegro maestoso

 

Μουσική διεύθυνση: Βύρων Φιδετζής

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Πληροφορίες:
τ. 210 92 43 760| www.opanda.gr | #MousikiGiaOlous
@opanathens
Αίθριο Μουσείου Μπενάκη: Πειραιώς 138

fidetzisO Βύρων Φιδετζής γεννήθηκε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Από τη Μουσική
Ακαδημία της Βιέννης πήρε το δίπλωμα του σολίστ του βιολοντσέλου το 1975 και
της διεύθυνσης ορχήστρας το 1977.

Εμφανίστηκε ως σολίστ και ως διευθυντής ορχήστρας με όλες τις ελληνικές
συμφωνικές ορχήστρες και με ξένα συγκροτήματα στην Ελλάδα, στις
σημαντικότερες αίθουσες και σε φεστιβάλ όπως το Φεστιβάλ Αθηνών, «Δημήτρια»
Θεσσαλονίκης, καθώς και στο εξωτερικό (Ευρώπη, Ασία, Άπω Ανατολή, Αμερική,
Βόρεια Αφρική), προβάλλοντας πάντα τη νεοελληνική δημιουργία.

Υπήρξε μόνιμος αρχιμουσικός της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (1985-1992), επικεφαλής
αρχιμουσικός της Κρατικής Φιλαρμονικής του Αικατερίνμπουργκ της Ρωσίας (1990-
1992),το 1992 προσκεκλημένος αρχιμουσικός της «Καπέλα Ρωσία» στη Μόσχα
(πρώην Ορχήστρας του Υπουργείου Πολιτισμού της ΕΣΣΔ), προσκεκλημένος
αρχιμουσικός της Συμφωνικής Ορχήστρας του Πάζαρτζικ της Βουλγαρίας (1990-
1999) και καλλιτεχνικός διευθυντής της(1999-2001). Καλλιτεχνικός υπεύθυνος της
Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης (2000-2005). Μόνιμος
αρχιμουσικός της ΚΟΑ από το 1987, χρημάτισε και Καλλιτεχνικός Διευθυντής της
την περίοδο 2004-2011.

Δίδαξε στα Τμήματα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Ιονίου
Πανεπιστημίου, καθώς και στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου
Αθηνών. ΔιετέλεσεΠρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής των Μουσικών Σχολείων
της χώρας (1994-2005), καθώς και επί σειρά ετών μέλος της Διοικούσας Επιτροπής
του Ιονίου Πανεπιστημίου. Τον Οκτώβριο του 2012 εξελέγη μέλος του Διοικητικού
Συμβουλίου του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Η διεθνής κριτική εξεθείασε τις ερμηνείες του και ιδίως την προσπάθειά του για την
προβολή της ελληνικής μουσικής. Για την καλλιτεχνική του δράση η Ακαδημία
Αθηνών τον τίμησε το 1975 με το βραβείο Σπύρου Μοτσενίγου. Τιμήθηκε επίσης
από την Εθνική Λυρική Σκηνή, τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης καθώς και από
άλλους φορείς. Για την προσφορά του στην ελληνική μουσική εξελέγη ομοφώνως
επίτιμο μέλος της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών, ενώ για το δισκογραφικό του
έργο τού απονεμήθηκε τιμητική διάκριση από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών
Θεάτρου και Μουσικής. Το 2010 αναγορεύτηκε για την πολυετή και ουσιαστική
προσφορά του στη μουσική επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.

tokarevΟ βιολιστής Γιαροσλάβ Τόκαρεβ γεννήθηκε το 1972 στο Κροσναντάρ της Ρωσίας
από μητέρα πιανίστα και πατέρα μαέστρο.

Πήρε τα πρώτα του μαθήματα και μέχρι το μουσικό κολέγιο από τον Πατέρα του
Τόκαρεβ Μιχαήλ, αρχιμουσικό και σολίστα της ορχήστρας δωματίου και
συμφωνικής ορχήστρας της νότιας Ρωσίας.

Το 1989 έλαβε τιμητική διάκριση και δίπλωμα στον πρώτο διαγωνισμό του
καθηγητή Ζαχάρ Μπρον στο Νοβοσιμπίρσκ.

Από το 1987 μέχρι 1992 σπούδασε στην Μουσική Ακαδημία της Άλμα-ατά απ’ όπου
έλαβε το δίπλωμα βιολιού και αμέσως έγινε δεκτός στο Ωδείο Τσαικόβσκυ της
Μόσχας, στην τάξη της διακεκριμένης καθηγήτριας Ζάριους Σιχμουρζάεβα. Στη
διάρκεια των σπουδών του πραγματοποίησε εμφανίσεις στη Ρωσία, Ισπανία,
Σουηδία και Η.Π.Α. σαν σολίστ.

Συνεργάστηκε με τις ορχήστρες δωματίου “musica viva” της Μόσχας και της
Σουηδίας και τα τελευταία 16 χρόνια με τους σολίστ της Πάτρας και μετέπειτα την
ορχήστρα της Πάτρας.

Από το 1995, που ζει στην Ελλάδα, εμφανίστηκε σε συναυλίες και φεστιβάλ σαν
μέλος του κουαρτέτου και του κουιντέτου Πατρών (Μέγαρο Μουσικής Αθηνών-
Θεσσαλονίκης-Πατρών), αλλά και ως σολίστ σε προσωπικά ρεσιτάλ με συνοδεία
πιάνου.

Κατέχει πλούσιο και δεξιοτεχνικό ρεπερτόριο από όλες τις μουσικές περιόδους.
Διατηρεί τάξη βιολιού από όπου οι μαθητές του διαπρέπουν στην Ελλάδα και το
εξωτερικό.

Από τον Ιανουάριο του 2011 είναι μόνιμο μέλος της ορχήστρας της Ε.Ρ.Τ.
Κατά την περίοδο 2014-2015 κατείχε τη θέση του Α΄ κορυφαίου στα πρώτα βιολιά
της Εθνικής Συμφωνική Ορχήστρα της ΝΕΡΙΤ.

Από τον Μάιο του 2016 υπηρετεί στη θέση του μόνιμου δημοτικού υπαλλήλου του
Δήμου Πατρέων ως καθηγητής μουσικής και μέλος των μουσικών συνόλων του
Δημοτικού Ωδείου Πατρών.

Το 2017 έλαβε τη θέση του κορυφαίου της συμφωνικής ορχήστρας «Φιλαρμόνια
Αθηνών».

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Συναυλίες < Προτάσεις

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x