Jack, you’re dead

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1378
DJ της ημέρας, ο Mark A.S. Red

Τραγούδια που άκουσα ανάμεσα σε λέξεις_7

Νομίζω ότι ήταν το 1991 που με κάλεσαν σε ένα ιδιωτικό δείπνο στο Χάμστεντ για να γνωρίσω τον Στίβεν Σπέντερ, δοκιμιογράφο, δραματουργό, μυθιστοριογράφο, απογοητευμένο κομμουνιστή, ιππότη, τιμημένο με τον τίτλο του Δαφνοστεφούς Ποιητή τη Αμερικής – τι άλλο να προσθέσω;

Ήμασταν έξι στο τραπέζι και ο Σπέντερ μονοπωλούσε τη συζήτηση. Ογδόντα δύο ετών, εντυπωσίαζε με την εμφάνισή του: ασπρομάλλης, δυνατός σαν λιοντάρι, γεμάτος ζωή, πνευματώδης. Το θέμα του ήταν η εξαφάνιση της φήμης –προφανώς της δικής του, αλλά δεν μπορούσα να μην σκεφτώ ότι μου απηύθυνε μια συγκεκαλυμμένη προειδοποίηση– και η ανάγκη όσοι την υφίστανται να δέχονται με χάρη την επιστροφή τους στην αφάνεια. Και για να μας εξηγήσει τι εννοούσε, μας αφηγήθηκε το εξής περιστατικό:

Είχε πρόσφατα επιστρέψει από το ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες, τις οποίες διέσχισε με αυτοκίνητο από τη μία ακτή ως την άλλη. Όταν περνούσε από την έρημο της Νεβάδα, συνάντησε ένα από τα ελάχιστα βενζινάδικα που υπήρχαν εκεί και θεώρησε φρόνιμο να φουλάρει το αυτοκίνητο. Ένα χειρόγραφο σημείωμα, που πιθανότητα αποσκοπούσε να αποθαρρύνει τους κλέφτες, ενημέρωνε ότι ο ιδιοκτήτης δεχόταν μόνο πιστωτικές κάρτες.

Ο Σπέντερ του έδωσε την πιστωτική του κάρτα. Ο ιδιοκτήτης του βενζινάδικου την εξέτασε εξονυχιστικά αμίλητος. Και τελικά εξέφρασε την ανησυχία του:

«Ο μόνος Στίβεν Σπέντερ που ξέρω εγώ είναι ποιητής», είπε επικριτικά. «Και έχει πεθάνει».

– John le Carré, Η σήραγγα των περιστεριών (μετάφραση: Βεατρίκη Κάντζολα Σαμπατάκου, Bell 2016, σ. 398)

[Στη φωτογραφία του εξώφυλλου ο Stephen Spender.]

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι• αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Advertisements

Το ποίημα της εβδομάδας 6/6

Των κεκοιμημένων

—Μιχάλης Γκανάς—

στη μάνα και στον Χρήστο

Ας πούμε ένα τραγούδι σιγανό,
καθώς αρμόζει στους κεκοιμημένους,
ενώ φτερά πουλιών γεμίζουν τον αέρα
κι αυτοί περνούν σκυφτοί
σηματοδότες και βγαίνουν σε υπόγειες
διαβάσεις.

Πάλι σκοτάδι, πάλι της ψυχής
τ’ απόκρημνα φαράγγια
κι ο ήλιος με παλάμες κάρβουνο
να τους πατάει,
ώσπου βουτάνε στα νερά και κρύβονται.

Κι όμως γελούσαν στα νοσοκομεία,
δε βρίσκανε το φαγητό του γούστου τους,
βλέπανε τηλεόραση, έκαναν σχέδια
για ένα μέλλον που κανείς δεν τους υπόσχονταν.

Ούτε οι γιατροί με το φθαρμένο κύρος
ούτε οι δικοί τους με την αναπόδεικτη αγάπη
και μόνον οι οροί τούς λέγαν την αλήθεια
στάζοντας μέρα και νύχτα
τα χημικά του χάρου μες στο αίμα τους.

Ας πούμε ένα τραγούδι σιγανό,
καθώς φτερά πουλιών γεμίζουν τον αέρα
κι αυτοί βουτάνε στα νερά και κρύβονται,
ενώ το φως επάνω
τρέχει σε πλάτες και μαλλιά
και συντηρεί τα ζώα και τα χόρτα,
μα προπαντός τα λέπια του.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

Blues for Greasy

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1377
DJ της ημέρας, ο Τάκης Φωτιάδης

Μια σύντομη αναφορά στη ζωή, τη μουσική διαδρομή και την τεράστια σημασία του υπέροχου Lester Young έχουμε κάνει παλιότερα από αυτήν εδώ τη στήλη, με αφορμή το κομμάτι που έγραψε ο Mingus για να τον αποχαιρετήσει, δυο μήνες μετά τον θάνατό του: Goodbye Pork Pie Hat.

Σήμερα τον θυμηθήκαμε τυχαία, χωρίς συγκεκριμένη αφορμή· υπάρχουν βέβαια καλλιτέχνες τόσο μεγάλοι που δεν χρειάζεται αφορμή για να τους θυμηθείς.

Ρώτησε κάποιος κάποτε τον Lester Young: «Πώς αυτοσχεδιάζει κανείς;» Εκείνος απάντησε: «Λέγοντας μια ιστορία».

Τον απολαμβάνουμε μαζί με εξαιρετικούς μουσικούς —μεταξύ των οποίων, η Ella Fitzgerald, που αυτοσχεδιάζει στα φωνητικά!— σε ένα σπάνιο κινηματογραφικό ντοκουμέντο: πλάνα που τράβηξαν το 1950 ο Gjon Mili, ο αλβανικής καταγωγής αμερικανός φωτογράφος του περιοδικού Life, και ο Norman Granz, ιδιοκτήτης της Velvet. Οι δυο αυτοί είχαν γυρίσει το 1944 μια μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Jammin’ the Blues»,  με τους ίδιους μουσικούς πάνω κάτω. Το «Jammin'» ήταν υποψήφιο για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους αλλά δεν το κέρδισε. Το 1950, οι Granz και Mili άρχισαν να κινηματογραφούν τζαζίστες επί το έργο, για μια ταινία που τελικά δεν έγινε ποτέ. Έμειναν όμως ευτυχώς τα πλάνα.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x