Dust my broom

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1385
DJ της ημέρας, ο Γιώργος Ζαχαριάδης

Το ηχογράφησε πρώτη φορά το 1936 με τίτλο «I Believe I’ll Dust My Broom» ο θρυλικός Robert Johnson (1911-1938) — αυτός που υποτίθεται πως είχε κάνει συμφωνία με τον Διάβολο κι έγραψε για το θέμα αυτό το «Crossroads» κ.ο.κ.

Ωστόσο, το κομμάτι έγινε blues standard με τη μορφή που του έδωσε ο Elmore James, ο «Βασιλιάς της slide», ο «Θρύλος των Delta blues». Ο Elmore James (1918-1963), εκτός γάμου γιος της δεκαπεντάχρονης εργάτριας στις φυτείες Leola Brooks και (μάλλον) του Joe Willie «Frost» James, άρχισε να παίζει και να γράφει μουσική σε ηλικία δώδεκα ετών, χρησιμοποιώντας ένα αυτοσχέδιο μονόχορδο όργανο. Ηχογράφησε το «Dust my broom» το 1951.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Advertisements

Το ποίημα της εβδομάδας 13/6

Χαιρετισμοί

—Μάρκος Μέσκος—

Υπάρχει μνήμη στο κέντρο της γης. Ήλιος στον ουρανό και ουτοπίες.

Κατηφορίζοντας, θαρρώ, την Κατάρα και δεξιά, κατ’ ευχήν, η παλιά Βοβούσα
άνθρωποι κάθε εποχής περαστικοί μα η σκοτωμένη ώρα μάταια προσμένει
άλλοι έσπειραν άλλοι θέρισαν και το δίκιο στην άκρη του γκρεμού
πρωτόφαντα όπλα καθώς εξαίσιοι θεοί τα δόλια άλογα του Κορτέζ
σαν όπως εξέρχεσαι της αγάπης κατισχυμένος κι αντηχεί
το χάος με φλογέρες και σκόνη — η άκρη του κόσμου ποια νάναι;

Άπολις εγώ, είπε, κι εγώ με την αυτογνωσία τάχα τι κερδίζω
μόνος, ολομόναχος με την ευχή της μάνας μόνον
στην ανθρωπογεωγραφία Κατράνιτσα ή Βοβούσα ή Γραμματίκοβο ή —
ο κεραυνός του μαχαιριού στην κορυφή της κεφαλής κι ό μόσχος μουγκρίζει
κόκκινο – μαύρο, κόκκινο – μαύρο, κόκκινο – μαύρο… — Πύρ!
αδιέξοδα της ιστορίας πνιγμένες φωνές — η άκρη του κόσμου ποια νάναι;

Αλλοπαρμένα δειλινά κι οι μάγισσες σφυρίζουν μα εκείνος με τον αέρα μιλεί
τι δίνει τώρα για την ψυχή του τι προσφέρει στη βαθιά του πίστη
τον Δημήτριο Γκίνη, πρώην ποιμένα, άγγελο άγγελο των μακρινών ουρανών
σήμερα η θάλασσα μουρμουρίτσα κι αρραβωνιασμένα κύματα γιαλό-γιαλό
αύριον τα ποιήματα φι χι ψι και νετρόνιον ωμέγα
ω μέγα ψεύδος της τέχνης ω μέγα ψεύδος μας –– η άκρη του κόσμου
ποια νάναι;

Γλώσσα του ανέμου της στάχτης σάρκα ήτανε λάθος το πρωί και λάθος
το φεγγάρι που λευκάζει τα σεντόνια του Άδη όταν όλοι
σκεφτικοί γυρίζουμε πίσω στην πρώτη φωτιά
κατηφορίζοντας την Κατάρα κι ανηφορίζοντας την Ευχή ––
με το δικό του φιλί με το δικό του χαίρε, ο αδέκαστος
ο γιος της Καλλιόπης ακόμη ζων κι ακόμη ρωτώντας.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x