Ashes to ashes

Αυτό δεν είναι τραγούδι #1457
Dj της ημέρας, το dim/art

Το dim/art αποχαιρετά μια αγαπημένη φίλη και συνεργάτιδα, τη Μαρία Τσάκος.

* * *

Ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com
για να γίνετε ο Dj της ημέρας.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

One comment

  1. Κική Δημουλά ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ
    Τώρα θὰ κοιτάζεις μία θάλασσα.
    Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω
    στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν
    ἔτσι σὲ βρίσκει:
    πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία.
    Ἐκεῖ δὲν ἔχει ἀκόμα νυχτώσει
    κι ἂς νύχτωσε τόσο ἐδῶ
    τῶν τόπων οἱ κρίσιμες ὧρες
    σπάνια συμπίπτουν.
    Κάτι σὰν φῶς καὶ οὔτε φῶς,
    ἡ ὥρα τοῦ ἑαυτοῦ σου ἔχει πέσει.
    Χορεύουν φύκια
    κάτω ἀπ᾿ τὸ τζάμι τοῦ νεροῦ.
    Τὰ ρηχά, ἔχουν κι αὐτὰ
    τὰ βάσανά τους καὶ τὰ γλέντια τους.
    Τώρα θὰ ἔχουν λύσει τὰ μαλλιά τους
    οἱ ἁγνὲς ἡσυχίες τριγύρω
    μὲ τὴ σιωπή σου θὰ τὶς κάνεις
    γυναῖκες σου ἐκπληρωμένες.
    Ξαπλώνουν δίπλα σου.
    Ἡ σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στὸν ἀέρα
    κι ἀνεβαίνει. Σὲ κρατάει στὸ ράμφος της.
    Ποῦ ξέρω ἐγὼ τὰ εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ πελάγους
    γιὰ νὰ σὲ καταλάβω;
    Θὰ κοιτάζεις μία ἔρημη θάλασσα.
    Τὸ βλέμμα σου δὲν παραλλάζει
    ἀπὸ πλαγιὰ ποὺ γλυκὰ
    καὶ μ᾿ ἀνακούφιση σκουραίνει
    κατρακυλώντας μὲς στὴν ἀπομάκρυνση.
    Ἀναπνέεις μὲ τὸ στέρνο τῶν μακρινῶν ἠρεμιῶν,
    ποὺ ἔχω γι᾿ αὐτὲς διαβάσει
    στοὺς πολύτομους κόπους ποὺ ἔδεσα.
    Σ᾿ ἕνα ἀβαθῆ σου στεναγμὸ βούλιαξε ἕνα βαπόρι.
    Δὲν θὰ ἤτανε βαπόρι. Θὰ ἤτανε σκιάχτρο
    στὰ ὑγρὰ περβόλια τῆς φυγῆς
    νὰ μὴν πηγαίνουν οἱ διαθέσεις
    νὰ τὴν τσιμπολογᾶνε.
    Ἡ τερατώδης τοῦ πελάγους δυνατότητα,
    ἡ κίνηση τοῦ πλάτους,
    φθάνει στὰ πόδια σου ἀφρός,
    ψευτοεραστὴς στὰ πρῶτα βότσαλα.
    Τοὺς σκάει ἕνα φιλὶ καὶ ξεμεθάει.

    Τώρα, θὰ σοῦ ἔχουν πεῖ ὅ,τι εἶχαν νὰ σοῦ ποῦν
    Οἱ ἀναδιπλώσεις τῶν κυμάτων
    καὶ θὰ ἐπιστρέφεις κάπου.
    Θὰ παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
    μιὰ ἄλλη ἅπλα,
    ἀλλοῦ γυμνὴ κι ἀλλοῦ ντυμένη μὲ βλάστηση.
    Ἡ σκέψη σου, μετὰ ἀπὸ τόση θάλασσα,
    κατέβηκε ἀπὸ γλάρος,
    βάζει τὸ δέρμα τῆς προσαρμογῆς καὶ χάνεται.
    Ὅπου εἶναι θάμνος, πράσινη
    ὅπου σκοτεινό, σκοτεινή.
    Ἐκεῖ ποὺ οἱ καλαμιὲς σπέρνουν ψιθύρους,
    ψιθυριστή,
    ὅπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
    ὅπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
    κι ὅπου δαγκώνει ἡ πέτρα, πέτρινη.
    Στὴν ψυχή σου δὲν φθάνει κανεὶς
    οὔτε διὰ ξηρᾶς οὔτε διὰ θαλάσσης.
    Αὐτὸ τὸ δισκίο,
    τὸ ἀκουμπισμένο στὸ μαῦρο ἀτμοσφαιρικὸ τραπέζι,
    ποὺ τὸ περνᾷς κι ἐσύ, ὅπως κι οἱ ἄλλοι, γιὰ φεγγάρι,
    ἄσ᾿ το, δὲν εἶναι φεγγάρι.
    Εἶναι τὸ βραδινό μου χάπι
    τὸ ψυχοτρόπο.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.