Το ποίημα της εβδομάδας 4/11

Σχεδόν ερωτικό

—Σαλβατόρε Κουαζιμόντο—
Μετάφραση: Κούλης Αλέπης

Στη δύση κιόλας γέρνει το ηλιοτρόπι,
και τη μέρα στο μάτι του γκρεμίζει
που όλο θαμπώνει. Ο θερινός πυκνώνει αέρας
και τα φύλλα, με τον πηχτό μαζί καπνό,
των ναυπηγείων κυρτώνει. Με ξερό ένα κύλισμα
νεφών και τρίξιμο αστροπελεκιών μεγάλο,
το ύστατο τ’ ουρανού παύει παιχνίδι. Ακόμα,
κι από χρόνια, καλή μου, όπως μέσα στο φράγμα
των καραβιιών, προβαίνει το πυκνό κατάρτι,
μας σταματά. Μια είν’ η δική μας πάντα μέρα
και εκείνος ο ήλιος πάντα που μας φεύγει,
με της γλυκιάς αχτίδας του το κρόσι.
Δεν έχω πια αναμνήσεις, δε θέλω να θυμάμαι.
Η μνήμη από το θάνατο γεννιέται.
Η ζωή είναι δίχως τέλος. Κάθε μέρα
είναι δική μας. Μια, θα μείνει όμως για πάντα.
Κι εσύ μ’ εμέ, σαν βρούμε αργά πως είναι.
Εδώ, στου καναλιού την κώχη, με τα πόδια
στην κούνια, το νερό, σαν τα παιδιά κοιτούμε,
με τα πρώτα κλαριά πώχουν γλιστρήσει
στο πράσινό του χρώμα, που σκουραίνει.
Κι ο άνθρωπος, που σωπαίνοντας σιμώνει,
δεν κρύβει μες στη φούχτα το μαχαίρι,
μα ένα λουλούδι μόνο από γεράνι.

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.