08|Subkultur 90+
Δίσκοι που επιμένουν να στριφογυρνούν στο μυαλό των συντελεστών του dim/art
—του Διονύση Νοταράκη—
The Cardinals – The Cardinals
1997 – Action Records
Μου φαίνεται αδιανόητο πως έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε το πρώτο και μοναδικό album των The Cardinals, όπως επίσης μου φαίνεται ασύλληπτο το γεγονός ότι ακόμα και σήμερα ο δίσκος αυτός δεν χάρηκε της αναγνώρισης που του αξίζει. Θεωρώ πως το ομώνυμο album των The Cardinals μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως ένας από τους πιο αδικημένους δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας, ενώ είναι σίγουρο πως, αν οι The Cardinals είχαν εμφανιστεί στην California του 2010 και όχι στην Αθήνα του 1994, θα είχαν πολύ καλύτερη τύχη. Αναμφισβήτητο είναι πάντως πως οι The Cardinals έχουν κατακτήσει μια θέση στην πεντάδα του εν Ελλάδι garage – νεοψυχεδελικού ήχου, παρέα με τους No Man’s Land, τους Last Drive, τους Purple Overdose και τους Will-o-the Wisp.
Γυρνώντας πίσω, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, παραμένει απορίας άξιο πως μια παρέα εικοσάχρονων κατάφερε αρχικά να αφομοιώσει και στη συνέχεια να προχωρήσει στην αναπαραγωγή μιας ολόκληρης εποχής. Κι αν το 2013, μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, μπορούμε να έχουμε πρόσβαση σε ολόκληρες μουσικές δισκοθήκες της εποχής, να αναλώσουμε ώρες ντοκιμαντέρ και να χαζέψουμε χιλιάδες φωτογραφικά albums μέσα από τους υπολογιστές μας, στα μέσα του 1990 όπου το napster ήταν ακόμη ιδέα και το YouTube κάτι άγνωστο όλα τα παραπάνω ήταν, αν όχι ακατόρθωτα, σίγουρα δύσκολα. Παρόλα αυτά, οι The Cardinals, σε μια εποχή που το vintage δεν ήταν trend αλλά μάλλον κάτι περιθωριακό, ηχογράφησαν το ομώνυμο album που ίσως είναι ο απόλυτος φόρος τιμής στα 1960’s, όπως τα γνώρισε το ευρωπαϊκό κομμάτι της Μεσογείου.
Ας το ξαναπώ: ο μέσος όρος ηλικίας των μελών του συγκροτήματος δεν ξεπερνούσε τα είκοσι-κάτι χρόνια. Τα κομμάτια του δίσκου θα μπορούσαν να είναι ένα single το καθένα. Η farfisa ντύνει τα κομμάτια και δεν παύει ούτε κατά τα τη διάρκεια αγριεμένων solos, τα φωνητικά κυμαίνονται ανάμεσα σε ουρλιαχτά και λυρισμό, οι στίχοι καταπιάνονται με εξιδανικευμένους έρωτες, τα ταξιδιάρικα backing vocals πανταχού παρόντα, τα κοψίματα και οι παύσεις είναι αμφότερα για σεμινάρια. Μελωδικός και οργισμένος, είναι εν ολίγοις ο σπουδαιότερος δίσκος της δεκαετίας του 1960, που ηχογραφήθηκε με τριάντα χρόνια καθυστέρηση. Σα να μην έφτανε αυτό, κυκλοφόρησε μόνο σε 750 κόπιες, μονοφωνικά ηχογραφημένος, και η Action Records δεν ανέφερε πουθενά στο εξώφυλλο την ημερομηνία κυκλοφορίας, προκαλώντας την απόλυτη σύγχυση. Σήμερα, δεκαέξι χρόνια αργότερα, η επανακυκλοφορία του μοναδικού αυτού album είναι επιβεβλημένη. Αυτό δεν είναι μια ωφελιμιστική θέση —βλέπετε, οι πλευρές της δικιάς μου κόπιας θυμίζουν περισσότερο γυαλόχαρτο παρά βινύλιο— αλλά αναγκαιότητα. Είναι άδικο απέναντι σε ολόκληρη τη μουσική κοινότητα, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, αυτό ο δίσκος να βρίσκεται στην κατοχή μόνο 750 ατόμων. Ακούει κανείς ή θα πρέπει να πάρουμε πρωτοβουλία οι οπαδοί;
10/10
ΥΓ: Κατ’ εξαίρεση δύο κομμάτια συνοδεύουν τη σημερινή δισκοκριτική. Πρώτη και τελευταία φορά!
dimart 
Σχολιάστε