Ζωγραφίζοντας με την παλίρροια

Πριν από δύο χρόνια, παρουσιάσαμε από τη στήλη αυτή τον Hula (Sean Yoro), έναν street artist από τη Χαβάη, που πάει με το κανό του και φτιάχνει γκράφιτι σε ντοκ, αποβάθρες και άλλα απρόσιτα από τη στεριά σημεία.

Οι υδάτινες διαδρομές που επιλέγει δεν είναι απλώς παραξενιά ή επιτεδευμένη πρωτοτυπία: το νερό είναι το στοιχείο του Hula, τα έργα του είναι site specific, αποτελούν μέρος του τοπίου και το τοπίο αποτελεί μέρος τους. Ίσως καλύτερα από κάθε περιγραφή, εξηγεί την επιλογή του αυτό τα καταπληκτικό πρόσφατο γκράφιτι του Hula: Δεν υπάρχουν αλήθειες, μόνο προοπτική.

perspective

Τον περασμένο Αύγουστο, η Διεύθυνση Τουρισμού του Saint John στο New Brunwick του Καναδά ανέθεσε στον Hula να φτιάξει μια τοιχογραφία στο λιμάνι της πόλης. Το έργο χρειάστηκε εννιά μέρες (μερόνυχτα, για την ακρίβεια) για να ολοκληρωθεί, καθώς ο Hula έπρεπε να λαμβάνει υπόψιν την παλίρροια: στο σημείο που δούλευε, τα νερά ανεβοκατεβαίνουν εφτά μέτρα (στον κόλπο Fundy της ανατολικής ακτής του Καναδά, η παλίρροια είναι ιδιαίτερα έντονη: σε κάποια σημεία, ορισμένες εποχές του χρόνου, το ανώτατο και το κατώτατο σημείο απέχουν έως και 16,5 μέτρα). Επιπλέον, ο Hula χρησιμοποιεί οικολογικά χρώματα, πράγμα που σημαίνει ότι το έργο του θα σβήσει αρκετά σύντομα, μιας και τη μισή μέρα βρίσκεται ως επί το πλείστον υπό την επιφάνεια της θάλασσας. Η μεγαλύτερη τεχνική δυσκολία ήταν να επιλέξει χρώματα που θα στέγνωναν αρκετά γρήγορα.

Η έντονη παλίρροια αποτελεί εν τέλει μέρος του έργου:

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

Advertisements

Ο τύπος με την κιμωλία

Ο David Zinn ζει στο Ann Arbor του Michigan όπου εργάζεται ως καλλιτέχνης στη διαφήμιση, τη διακόσμηση κ.ά. Παράλληλα, την τελευταία δεκαετία επιδίδεται και σε ένα ιδιαίτερο εφήμερο είδος street art. Ζωγραφίζει τους μικρούς χαριτωμένους του ήρωες με προοπτική, ώστε να δημιουργεί την ψευδαίσθηση των τριών διαστάσεων, και με κιμωλία. Οι συντοπίτες του έχουν αγαπήσει τα έργα του και ο εντοπισμός τους προτού σβήσουν για πάντα έχει αναχθεί σε παιχνίδι της καθημερινότητας του Ann Arbor.

«Στην πραγματικότητα», λέει ο ίδιος, «έψαχνα δικαιολογία για να βρίσκομαι έξω, στους δρόμους, τις ηλιόλουστες μέρες — αλλά να κάνω και τέχνη, ταυτόχρονα».

 

Πηγή: twisted sifter

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

Γκράφιτι στις Βρυξέλλες

—της Άννας Βαρνά

Περπατάω στις Βρυξέλλες έχοντας τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά. 4,5 χρόνια εδώ κι ακόμη να χορτάσω τα πολλά της πρόσωπα και τις πολλές της γλώσσες. Το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά συναντώ τους έφηβους που πάνε σχολείο. Όλοι με τα ακουστικά τους, ανταλλάσσουν μηνύματα στο messenger ακόμη κι όταν το μετρό είναι ασφυκτικά γεμάτο. Το μεσημέρι όταν βγω να πάρω κανένα σάντουιτς ακούω τους Πολωνούς εργάτες που κάνουν διάλειμμα και κάθε δεύτερη λέξη τους είναι «κούρβα». Το απόγευμα πέφτω πάνω σε μεσήλικα ζευγάρια Ισπανών που έχουν έρθει να επισκεφτούν το παιδί τους που δουλεύει στα Ευρωπαϊκά όργανα. Γυρίζοντας στο σπίτι, σταματάω στο Μαροκινό μανάβη και παίρνω μισό καρπούζι. Μετά περνάω από το πορτογαλέζικο μπακάλικο για να πάρω το ψωμί από καλαμπόκι που μ’ αρέσει. Πριν λίγες εβδομάδες η φίλη μου η Μόνικα απ’ τη Σλοβακία μου έστειλε φωτογραφία απ’ το σπίτι της όπου μόλις είχε φτιάξει καφέ φραπέ! Είχε πάρει το κλασικό πλαστικό σέικερ (αυτό με το μπλε καπάκι) όταν είχε έρθει πριν χρόνια στη Σκιάθο και από τότε το είχε καημό να φτιάξει φραπέ μόνη της. Φέτος είχε στις Βρυξέλλες ένα αρκετά ζεστό Αύγουστο οπότε να, η ευκαιρία! Άντε να της εξηγήσω τώρα ότι ούτε εμείς οι Έλληνες δεν πίνουμε φραπέ πλέον, είναι χάλια ως καφές, προτιμούμε ένα φρέντο εσπρέσο, αδελφέ. Και μ’ αυτό το ανακάτεμα βορρά-νότου, ανατολής-δύσης, νέου-παλιού, χρήματος-φτώχιας, πολιτισμού-άγνοιας, ζούμε όλοι μαζί, συνήθως ειρηνικά.

Αυτές τις μέρες χαζεύω τα καινούρια προγράμματα των θεάτρων και των συναυλιακών χώρων. Η Χριστίνα μόλις μου έστειλε μήνυμα για μια παράσταση στις 19 Οκτωβρίου όπου 11 γυμνοί άντρες, χορευτές θα χορέψουν σε ένα θέαμα που λέγεται Anima Ardens, Ψυχή που Καίει. Αντιγράφω από το πρόγραμμα: «Μαζί, σχηματίζουν μια εφήμερη φυλή όπου ο καθένας είναι μόνος τους αλλά και μαζί με τους άλλους. Η ένωσή τους πάνω στη σκηνή επιτρέπει την εκτέλεση ενός χορού που εμπνέεται από πρωτόγονες αγωνίες και μας μεταφέρει κάπου έξω από τον εαυτό μας, στην πηγή των αισθημάτων μας».

Γενικά φέτος βλέπω πολλά γυμνά θεάματα στο πρόγραμμα. Τι τους έπιασε; σκέφτομαι, και προβληματίζομαι αν όντως είναι πιο πολλά φέτος ή αν εγώ τα παρατηρώ για κάποιο λόγο. Και ξαφνικά σκάει ένα καινούριο γκράφιτι στη γειτονιά. Ένα γιγάντιο πέος σε ηρεμία. Σκέφτομαι ότι αυτό είναι ίσως ένα παράδοξο, ένα πέος δεν μπορεί να είναι γιγάντιο όταν είναι σε ηρεμία. Καλά, ίσως δεν μπορεί να είναι γιγάντιο ποτέ. Εκτός αν μιλάμε για γίγαντες που ως γνωστόν δεν υπάρχουν. Τέλος πάντων, το σχέδιο δεν είναι σε φυσικό μέγεθος, και δεν είναι ένα πέος σε στύση.

1

Η πόλη άρχισε να συζητάει γι αυτό το γκράφιτι και την Πέμπτη θα γινόταν Δημοτικό Συμβούλιο για να δούνε τι θα κάνουν. «Δεν έχει δοθεί άδεια γι αυτό το σχέδιο» δήλωσε ο εκπρόσωπος του Δήμου, και «θα βοηθήσουμε τον ιδιοκτήτη σε όποιες προσπάθειες κάνει για να το καθαρίσει». Αλλά είναι, λέει, επικίνδυνο να στήσουν σκαλωσιά στο σημείο που βρίσκεται όποτε θα το μελετήσουν το θέμα και θα δούμε τι θα γίνει. Αν μπορώ να κάνω μια πρόβλεψη το γκράφιτι θα μείνει εκεί μήνες, ίσως και χρόνια. Δεν είναι άλλωστε το πρώτο.

Το Βέλγιο έχει παράδοση στα κόμιξ. Είναι η πατρίδα ουκ ολίγων γνωστών σχεδιαστών όπως ο Ερζέ (πατέρας του Τεν Τεν), ο Μορίς (σχεδιαστής του Λούκυ Λουκ), ο Πεγιό (Στρουμφ), ο Γκελούκ (και η διάσημη γάτα του) και άλλοι πολλοί, λιγότερο ή περισσότερο γνωστοί. Στις Βρυξέλλες υπάρχουν πολλά εγκεκριμένα γκράφιτι, murals, όπως τα λένε εδώ, μπορείς να κάνεις τεράστια βόλτα ψάχνοντας αυτές τις πολύ ωραίες ζωγραφιές, που συνήθως έχουν κάποια σχέση με το σημείο στο οποίο είναι ζωγραφισμένες.

Πριν δύο χρόνια περίπου, στη συνοικία του Έτερμπεκ, ο Γκελούκ ζωγράφισε μια σειρά από τέτοια γκράφιτι με αναφορές στους ανθρώπους που έχουν δώσει τα ονόματά τους στους δρόμους της περιοχής.

2.jpg

Όμως εκτός από τα εγκεκριμένα γκράφιτι που γίνονται με έξοδα των Δήμων και είναι η περηφάνια των Βρυξελλιωτών υπάρχουν και άλλα, όχι και τόσο εγκεκριμένα. Ας πούμε, το αγαπημένο μου, η Γυναίκα που Αυνανίζεται, στην Πλατεία Στεφανί. Όταν το πρωτοείδα, ξαφνιάστηκα. Και μετά νομίζω ότι κατάλαβα. Αυτή η πόλη με τις τόσες φυλές, τις τόσες γλώσσες, τις τόσες σεξουαλικότητες, είναι μια πόλη ανεκτική. Είναι μια πόλη ανοιχτή. Η Γυναίκα που Αυνανίζεται είναι ακόμη εκεί, κανείς δεν την πειράζει, και γιατί άλλωστε; Τι κακό κάνει;

SAMSUNG

Έτσι πιστεύω ότι θα γίνει και με την καινούρια ζωγραφιά της γειτονιάς μας. Στην αρχή μερικοί άνθρωποι σοκάρονται. «Εσένα δε σε σοκάρει;» με ρωτάει ο Μπρούνο. «Όχι», του λέω, «είτε έχει ένα πουλί είτε ένα αυτί μου κάνει το ίδιο». Είναι ανθρώπινο σώμα. Η Έκι από τη Νιγηρία μου έλεγε χθες αστειευόμενη: «Δε θα εκπλησσόμουν αν ο ίδιος ο Δήμος είχε αναθέσει στον καλλιτέχνη αυτό το σχέδιο». Δεν είναι έτσι τελικά, αλλά επειδή εδώ είναι Βέλγιο και αγαπάνε τη γραφειοκρατία τους, δεν έχουν πάρει ακόμη κουβάδες με ασβέστη να το ασπρίσουν. Ή μπορεί να μην τους ενοχλεί και τόσο. Εκεί καταλήγω.

Για να γυρίσω όμως σε αυτό που έλεγα στην αρχή: φαίνεται να μην είναι ιδέα μου. Υπάρχουν όντως πιο πολλές παραστάσεις γυμνές φέτος. Κι από γκράφιτι, εκτός από το καυλί του Σαν Ζιλ, έχουμε και τη διείσδυση στο κέντρο (κι αυτή πρόσφατη).

4

Ίσως να συμβαίνει αυτό που διάβασα στο πρόγραμμα ενός άλλου θεάτρου: «Ο Αλέν Μπαντιού εξηγεί ότι από τη στιγμή που δεν υπάρχει δυνατός δημόσιος λόγος, θα υπάρχει μια απελπισμένη αναζήτηση του αληθινού. Οι καλλιτέχνες θα στραφούν στη ζωή, σε ένα όραμα ζωτικότητας, με το σώμα, ως έμβλημα του αληθινού. Το γυμνό σώμα επιτρέπει στους καλλιτέχνες να έρθουν ακόμη πιο κοντά στο αληθινό.  Αυτές οι χειρονομίες οι πιο ενστικτώδεις, πιο κοντά στις επιθυμίες μας, δεν είναι άραγε οι τελευταίοι μάρτυρες, μιας άγριας αναζήτησης για κάτι που θα μπορούσε να έρθει και να μας δώσει ένα συλλογικό νόημα;»

Ίσως να έχει δίκιο ο Μπαντιού. Ίσως να συμβαίνει και κάτι άλλο: Ζούμε μια εποχή μετά-τραυματική. Έξι μήνες μετά την τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες, η πόλη έχει ξαναβρεί τους ρυθμούς της, πράγματι. Αλλά ο φόβος δεν έχει εξαφανιστεί. Υποβόσκει. Οι στρατιώτες είναι πάντα στην πόλη και περιπολούν με τα όπλα τους. Οι άνθρωποι το σκέφτονται δυο φορές να πάνε σε μέρη όπου υπάρχουν πλήθη. Σύμφωνα με τις στατιστικές των μουσείων, φέτος το καλοκαίρι, για πρώτη φορά υπήρξε μια πτώση στα εισιτήρια της τάξης του 40 %. Μας ελέγχουν παντού: για να μπούμε στα γραφεία, όταν πάμε σε συναυλίες, για να μπούμε στα εμπορικά κέντρα. Δείχνουμε τα σακίδια, ανοίγουμε τις τσάντες μας, δείχνουμε τα δάχτυλά μας. Τώρα που θα έρθει χειμώνας, θα μας ζητάνε σίγουρα να ανοίγουμε τα παλτά μας, σαν επιδειξίες νέου τύπου.

Ε, τι διάολο λοιπόν. Αν είναι να περνάμε τη μισή μας ζωή ανησυχώντας για το τι κουβαλάει στο σακίδιο του ο νεαρός μπροστά από μας στην ουρά, ας κυκλοφορούμε όλοι γυμνοί. Ίσως τότε, να βρούμε κι εμείς, όπως οι χορευτές, την πηγή των φόβων και των αισθημάτων μας.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Αρχιτεκτονική / αστικό τοπίο

 like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Πειράζοντας τις «πύλες της αντίληψης»

Στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ο Άλντους Χάξλεϊ πειραματίστηκε με την παραισθησιογόνο ουσία μεσκαλίνη, προκειμένου να διερευνήσει τα όρια των αισθήσεων και της αντίληψης. Κατέγραψε τα συμπεράσματά του στο βιβλίο Doors of perception (Οι πύλες της αντίληψης, 1954), από όπου αργότερα εμπνεύστηκαν και το όνομά τους οι Doors.

Ο ισπανός street artist Pejac ζωγραφίζει εντελώς ρεαλιστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία ή λεπτομέρειες και αξιοποιεί την προοπτική (την ψευδαίσθηση της προοπτικής, δηλαδή) με σκοπό να δημιουργήσει οφθαλμαπάτη. Όταν λέμε ρεαλιστικά, εννοούμε εντελώς ρεαλιστικά: με προσοχή στις σκιές, στις αποχρώσεις, στην απομίμηση της υφής των υλικών, τη φθοράς του χρόνου κ.ο.κ.

Ο ίδιος ωστόσο διευκρινίζει ότι ο στόχος του δεν είναι μόνο το παιχνίδι της οφθαλμαπάτης — είναι και αυτό, αλλά μέσω αυτού προσπαθεί με τρόπο καλλιτεχνικό και όχι συστηματικό (και, βέβαια, χωρίς παραισθησιογόνα) να διερευνήσει το ίδιο ερώτημα με τον Χάξλεϊ: τα όρια της αντίληψης.

Ιδού τρία πρόσφατα έργα του στο Üsküdar (Σκουτάρι) της Κωνσταντινούπολης:

Φωτογραφίες: Julian Santiago

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

 like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Ο Σίσυφος στο Μάντσεστερ

—του Γιώργου Τσακνιά—

Με τον Σίσυφο καταπιαστήκαμε προ καιρού σε άλλη στήλη του dim/art, με αφορμή τη μεταφορά του ομώνυμου μύθου σε animation από τον Marcell Jankovics (1974). Στη σχετική ανάρτηση μπορείτε να δείτε την πρωτοποριακή ταινία του Ούγγρου σκηνοθέτη αλλά και να διαβάσετε για τον μύθο του Σίσυφου, καθώς και για το σχετικό δοκίμιο του Αλμπέρ Καμύ, για την ερμηνεία του μύθου από τον Κίργκεγκωρ και για το ομώνυμο (σχεδόν) τραγούδι των Pink Floyd.

Πριν από έναν περίπου μήνα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ γκράφιτι Cities of Hope (21-29/5/2016) στο Μάντσεστερ, ο γεννημένος το 1986 στο Μαϊάμι από Αϊτινή μητέρα και Ισπανό πατέρα street artist Axel Void (Alejandro Hugo Dorda Mevs), έφτιαξε μια τοιχογραφία όπου απεικονίζεται ένα κοριτσίστικο πρόσωπο, που ένα χέρι το αναγκάζει να χαμογελά. Το όνομα του Σίσυφου, γραμμένο σαν λεζάντα με γραμματοσειρά και τεχνοτροπία που παραπέμπουν σε ψηφιακή τέχνη, χρησιμοποιείται σημειολογικά, παραπέμποντας μάλλον στην προσέγγιση του μύθου από τον Καμύ, ως σχόλιο στην ανθρώπινη κατάσταση και στη ματαιότητα της αναζήτησης νοήματος της ύπαρξης.

Ο Axel ξέρει τον μύθο του Σίσυφου, είναι απίθανο ωστόσο να γνωρίζει τον τίτλο του βιβλίου του Χρόνη Μίσσιου: Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;

Πηγή: Street art news

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

 like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Κράτα το

Κράτα το

La Madre secular

Ο Ίντι γεννήθηκε στο Βαλπαραΐσο (Χιλή) και διάλεξε για παρατσούκλι του το όνομα του Θεού Ήλιου των Ίνκας («ίντι» σημαίνει «ήλιος» στα Κέτσουα). Οι τεράστιες τοιχογραφίες του Ίντι σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο με τα χαρακτηριστικά έντονα χρώματά τους εντάσσονται απολύτως στη λατινοαμερικάνικη παράδοση και καταπιάνονται με τα αγαπημένα της θέματα: τον εξορκισμό του θανάτου διά της εξοικείωσης με την εικόνα του και τον συγκριτισμό των προκολομβιανών θρησκειών με τον χριστιανισμό.

Ιδού το πιο πρόσφατο έργο του, από την αγορά της Μασαλίας: La Madre secular — Η κοσμική (=μη θρησκευτική) Παναγία.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

 like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Οι ελέφαντες της Κέιπ Τάουν

I will remember what I was. I am sick of rope and chain–
I will remember my old strength and all my forest-affairs.
I will not sell my back to man for a bundle of sugarcane.
I will go out to my own kind, and the wood-folk in their lairs.

I will go out until the day, until the morning break,
Out to the winds ‘untainted kiss, the waters’ clean caress.
I will forget my ankle-ring and snap my picket-stake.
I will revisit my lost loves, and playmates masterless! 

—Rudyard Kipling—

Ο Falko One είναι ένας νοτιοαφρικανός στριτ άρτιστ. Ζει στην Κέιπ Τάουν και από το 1988 έχει κάνει αναρίθμητα γκράφιτι στην πόλη του και αλλού. Χαρακτηριστικό μοτίβο του, ο ελέφαντας, τη μορφή του οποίου εντάσσει με χιούμορ στο αστικό τοπίο, στα ευρηματικά site specific έργα του.

 

 

Και μερικά μη ελεφαντόμορφα έργα του Falko One, κυρίως από την πατρίδα του αλλά και από ταξίδια του σε άλλες χώρες:

 

Ο Falko One στο Instagram και στο Global Street Art

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Street art

 like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο