THEY LIVE #20: Roberto Bolaño

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.

* * *

Πάνω σε ένα βράχο με θέα το ναό του Ποσειδώνα, ο Ρομπέρτο Μπολάνιο. Με καλάμι ψαρέματος, ψάθινο καπέλο, και τσιγάρο στα χείλη. Έχει δολώσει με γαρίδα και περιμένει. «Το ψάρεμα είναι σαν τη συγγραφή», μου λέει. «Δεν καταλαβαίνω», του λέω. «Ατέλειωτες ώρες μπροστά στην μπλε σελίδα, που τις περισσότερες φορές έχουν μηδενικό αποτέλεσμα. Nada! Μερικές φορές σκέφτομαι ότι οι ρόλοι είναι αντεστραμμένοι. Ρίχνω εγώ το αγκίστρι στο νερό και περιμένω να ξεγελάσω τα ψάρια. Αλλά αν τελικά με ξεγελάνε αυτά; Αν με βάζουν να κάθομαι έτσι, κι εκείνα μαζεύονται από κάτω, ως άλλες λέξεις, και κάνουν χάζι; Δεν ξέρω. Δεν έχω καταλήξει ακόμα. Με τον καιρό βέβαια γίνεσαι καλύτερος. Ή τουλάχιστον έχεις αυτή την ψευδαίσθηση. Γιατί δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι δε μου αρέσει να κάθομαι με τις ώρες, και χωρίς αποτέλεσμα, γιατί έτσι παίρνω το νου μου από άλλα, στενάχωρα πράματα. Μαθαίνεις, λένε, τα καλά σημεία, μαθαίνεις τις καλές ώρες, ξέρεις με τι να δολώσεις. Ακόμα κι αν πιάσεις κάτι καλό, όμως, θέλει τέχνη για να το βγάλεις έξω χωρίς να σπάσει το αγκίστρι, να κοπεί η πετονιά. Αλλά και να το βγάλεις, πάλι δύσκολα είναι τα πράματα. Εγώ, για να καταλάβεις, ψάρευα για χρόνια, αλλά πάντα δυσπιστία συναντούσα. Μαζεύονταν οι ψαράδες, φτασμένοι επαγγελματίες, εκεί που τα πήγαινα στην αγορά και με κατηγορούσαν ότι κλέβω, γιατί κανείς δεν μπορεί να πιάνει τόσα. «Τα παίζεις τα ψάρια!» μου έλεγαν». «Τι θα πει τα παίζεις τα ψάρια;» ρωτάω. Με κοιτάζει ενοχλημένος. «Δεν ξέρεις κι από ψάρεμα, πανάθεμά σε! Θα πει ψαρεύω με δυναμίτιδα», λέει. Κούνησα το κεφάλι μου. Εκείνος συνέχισε. «Τους είπα να τα νιώσουν. Το ψάρεμα με δυναμίτιδα φαίνεται γιατί το ψάρι έχει σπασμένη σπονδυλική στήλη. Τα κοίταξαν, τα έπιασαν στα χέρια τους, και άρχισαν να με παραδέχονται». Τον κοίταξα λοξά. «Κι εγώ το ίδιο θα έλεγα πάντως», ψέλλισα.

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Advertisements

THEY LIVE #19: Francis Scott Fitzgerald

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.

* * *

Στο ναό του Ποσειδώνα, κάτω από τον απογευματινό ήλιο, ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ μού λέει για την Απίστευτη Περίπτωση του Μπέντζαμιν Μπάτον. «Μου κάνει εντύπωση που οι περισσότεροι διαβάζουν τη νουβέλα μου μόνο με έναν τρόπο. Κυριολεκτικά». «Γιατί, πώς αλλιώς διαβάζεται;» ρωτάω. «Μα αλληγορικά, φυσικά. Η απίστευτη αυτή περίπτωση δεν είναι και τόσο απίστευτη, τελικά. Πολλοί άνθρωποι ξεκινούν τη ζωή τους με αλλόκοτη ωριμότητα. Η σοβαρότητα, η ακαμψία σκέψεων και κινήσεων, και μια πληθώρα από συνήθειες που ταιριάζουν σε έναν υπερήλικα χαρακτηρίζουν ουκ ολίγους από την εφηβική, ή και ακόμα από τη νηπιακή ηλικία. Καθώς τα χρόνια περνούν τα άτομα αυτά αρχίζουν σιγά σιγά να σπάνε τα δεσμά τους. Λίγο πριν τη μέση ηλικία τους, φαντάζουν, θα μπορούσε να πει κάποιος, σχεδόν φυσιολογικοί, σχεδόν όπως ο καθένας μας. Εκεί όμως τα πράγματα αλλάζουν και πάλι. Αρχίζουν να ξεχωρίζουν, αυτή τη φορά από την αντίθετη πλευρά. Οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν ολοένα και πιο νέοι, διαρκώς και πιο ζωντανοί. Επειδή ακριβώς κουβαλούν το βαρίδι του παρελθόντος, το βαρίδι των δισταγμών, της έλλειψης θάρρους και θράσους, δέχονται, τότε και μόνον τότε, να αναλάβουν ρίσκα και πρωτοβουλίες που οι συνομήλικοί τους δεν τολμούν καν να σκεφτούν. Δέχονται να εκτεθούν σε καινούργιες ιδέες, να αλλάξουν εργασία, να αποχαιρετήσουν ανθρώπους. Ως αποτέλεσμα, οι συνήθειες τους, τους κάνουν να δείχνουν παράταιροι μόνο και μόνο επειδή δεν αποδέχονται να παίξουν το παιχνίδι των πολλών. Και έτσι εναντιώνονται στα χρηστά ήθη. Χρηστά ήθη; Ήμουν πάντα της άποψης ότι το γήρας, εκτός από βιολογικό και ψυχολογικό φαινόμενο, είναι και κοινωνικό. Πρωτίστως κοινωνικό. Το γήρας είναι μια νόσος που ξενιστής της είναι ένα πανίσχυρο πλέγμα ιδεών. Συγκεκριμένες ηλικίες υποτίθεται ότι έχουν και συγκεκριμένες κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές που δήθεν συνάδουν με τη βιολογική ηλικία. Χαμογελάω κάθε φορά που ακούω κάτι τέτοιο. Τους περισσότερους φραγμούς μάς τους επιβάλλουν άλλοι, και εμείς, χωρίς δεύτερη σκέψη σκύβουμε το κεφάλι. Την κατάληξη των ανθρώπων που δεν παίζουν με τους κανόνες, την κατάληξη όλων αυτών των Μπέντζαμιν Μπάτον, τη γνωρίζουμε όλοι. Αποσυνάγωγοι, αφήνουν την τελευταία τους πνοή μέσα στη μοναξιά, όχι του γήρατος, αλλά της απόρριψης και του φθόνου του περίγυρού τους για την αντοχή και την επιμονή τους να αποτυγχάνουν με όλο και πιο ευφάνταστους τρόπους». Αυτά μου είπε, και, με μια κίνηση, πήδηξε την αλυσίδα που απαγορεύει την προσέγγιση στο περιστύλιο του ναού.

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

THEY LIVE #18: Franz Kafka

18470778_10154403626205248_508900961_n

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Έχουμε σταματήσει με τον Φραντς Κάφκα σε βενζινάδικο στην Εθνική. Λίγο μετά το Σχηματάρι. Πίνουμε φραπέ και καπνίζουμε στριφτά σε καφενέ της συμφοράς που τον τρέχει χήρα Ρωσοπόντια. Της λείπει ένα δόντι, έχει ξανθό ξασμένο μαλλί, και κάθε τόσο χτυπάει βότκα από τη φιάλη που την ανασύρει από βαθύ και ανήλιαγο καταψύκτη. «Και γιατί να κάτσω να γράψω δυο γραμμές παραπάνω;» ρωτάω. «Τι εννοείς;» ρωτάει. «Αν όλα έχουν ειπωθεί και γραφτεί, εγώ απλώς θα προσθέσω περιττό θόρυβο», λέω. «Α, ναι. Σωστά! Σοβαρά το λες αυτό τώρα; Να, κοίτα αυτόν τον τύπο που βάζει τώρα βενζίνη. Πες ότι του έρχεται να διηγηθεί μια ιστορία. Η κάθε λέξη που θα ξεστομίσει θα είναι φορτισμένη με το ότι ζει στα περίχωρα του Σχηματαρίου, δουλεύει σε βενζινάδικο, ο πατέρας του είναι αγρότης, η μάνα του πέθανε πάνω στη γέννα του, και μην ξεχνάς ότι όταν ήταν δώδεκα ετών τον χτύπησε το τρακτέρ και κόντεψε να πεθάνει. Επίσης, τώρα που μπαίνει η άνοιξη φουντώνει η αλλεργία του και φτερνίζεται δώδεκα φορές σερί πριν το μεσημέρι, η κοπέλα που έβγαινε έφυγε πριν δυο μήνες με έναν άγνωστο επειδή έτσι της καύλωσε, και εκείνος τώρα πηδιέται με τη χήρα και αναρωτιέται, πολύ σοβαρά, αν η αλλεργία του θα συνιστά βαρίδι στην μετέπειτα σεξουαλική ζωή του. Καταλαβαίνεις τι εννοώ; Όλα αυτά, και μερικές ακόμα εκατοντάδες παραμέτρους, μικρής ή μεγάλης βαρύτητας, τις κουβαλάει μέσα του και θα σου τις βγάλει στην ιστορία που θα αφηγηθεί. Και επιμένεις εσύ να μου λες ότι όλα έχουν ειπωθεί, και ότι όλα, λίγο πολύ, είναι πεπερασμένα», μου λέει. «Μα αυτό δεν είναι επιχείρημα. Δε μου λέει κάτι», λέω. «Μα εμείς εδώ δεν φτιάχνουμε επιχειρήματα. Δεν είμαστε φιλόσοφοι να κατασκευάζουμε επιχειρήματα. Ούτε επιστήμονες είμαστε να κάνουμε πειράματα. Δεν υπάρχει κάποιο εργαστήριο να κάνουμε πειράματα να διαπιστώσουμε αν είμαστε σωστοί ή λάθος. Το δικό μας εργαστήριο είναι ο νους των ανθρώπων που μας διαβάζουν, και ο ανθρώπινος νους δεν είναι ούτε σπουδαστήριο, ούτε εργαστήριο. Δεν υπακούει σε καθολικούς κανόνες. Μην πιστεύεις τους λογικάριους. Αλλά μην ασπάζεσαι ούτε τους συναισθηματίες. Ο νους δεν εγγυάται κανένα αποτέλεσμα επειδή νομίζεις ότι έχεις προσδιορίσει μερικές παραμέτρους και έχεις ακολουθήσει μερικούς κανόνες. Ο νους δεν εγγυάται ότι οι αποτυχίες του παρελθόντος θα είναι και αποτυχίες στο μέλλον. Όπως αντιστρόφως δεν εγγυάται και καμία επιτυχία. Μη γελιέσαι με αυτό. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων. Δεν μπορείς να ξέρεις από πριν τι αντίκτυπο θα έχει αυτό που θα γράψεις. Θα γείρεις προς το συναίσθημα, θα σε κατηγορήσουν για έλλειμμα λογικής. Θα πας προς τη λογική, θα σε κατηγορήσουν για αναλγησία. Θα το φέρεις στη μέση, θα σε πουν γλυκανάλατο. Δεν μπορείς να ξέρεις από πριν. Όλα είναι μοναδικά και παίζονται για πρώτη φορά όπως αυτό το απόγευμα που κάνει λίγη ζέστη παραπάνω από τη μέση θερμοκρασία των τελευταίων τριάντα ετών, και που είναι κάπως απίθανο πριν τελειώσει η μέρα να ρίξει και δυο σταγόνες βροχή όπως έριξε εννιά φορές στις τριάντα».

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

THEY LIVE #17: Philip K. Dick

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.

* * *

Έχουμε αράξει με τον Φίλιπ Κ. Ντικ στην κουζίνα. Του προσφέρω ένα σμούδι με μπανάνα, άπαχο γάλα και αμφεταμίνες. Πίνει λίγο, και πιάνει τον μύλο του πιπεριού στο χέρι του. Τον περιεργάζεται. Αρχίζει να τον περιστρέφει με αργές κινήσεις. Το αλεσμένο πιπέρι πέφτει πάνω στο τραπέζι. Το κοιτάζει για μερικά δευτερόλεπτα, και μετά το φυσάει προς το πάτωμα. «Έχεις διαβάσει το There’s Plenty of Room at the Bottom του Ρίτσαρντ Φάινμαν;» με ρωτάει. «Όχι, βέβαια», του λέω. «Λοιπόν, εκεί ακριβώς βρίσκονται οι εννοιολογικές βάσεις της νανορομποτικής. Ο Φάινμαν εξετάζει σε αυτή τη διάλεξη του 1959 την πιθανότητα να καταφέρουμε κάποια στιγμή να ελέγξουμε την ύλη σε επίπεδο ατόμων. Απευθείας όμως! Με τη δημιουργία νανομηχανών που θα μπορεί να καταπιεί κάποιος σαν χάπια. «Swallowing the doctor» λέει ο Φάινμαν σε μια χαρακτηριστική φράση όπου περιγράφει την ιδέα χειρουργικών νανομηχανών», μου λέει. Ανάβω τσιγάρο. Συνεχίζει. «Ο στόχος της επιστήμης έχει έναν απώτερο σκοπό, ξέρεις: την εξάλειψη κάθε νόσου. Σωματικής, αλλά και ψυχικής. Αναλογίσου τις δυνατότητες εξάλειψης του υλικού υπόβαθρου κάθε νόσου, ή την απελευθέρωση χημικών ουσιών ακριβώς τη στιγμή και στο σημείο που χρειάζονται. Όλες οι αρετές της φαρμακοθεραπευτικής χωρίς καμιά απολύτως παρενέργεια». Τον κοιτάζω. «Ωραία πράματα», λέω αφελώς. Χαμογελάει. «Όλη μου τη ζωή πάλεψα για να γλιτώσω από αυτόν τον εφιάλτη», λέει. «Εφιάλτη;» ρωτάω. Πίνει μια γουλιά από το σμούδι του. «Η επιστήμη μπορεί κάποτε να μας προσφέρει την απόλυτη ίαση, το Άγιο Δισκοπότηρό της. Αλλά αυτό μόνο άμωμο δε θα είναι. Ήδη η πρόοδος που έχει συντελεστεί είναι εντυπωσιακή. Ο εφιάλτης όμως έχει ξεκινήσει, και κρύβεται πίσω από την ομογενοποίηση που συνεπάγεται η έννοια της θεραπείας για την ανθρώπινη προσωπικότητα», μου λέει. «Μα δεν καταλαβαίνω. Είναι κακό να απαλλαχτεί η ανθρωπότητα από τις νόσους που την ταλανίζουν; Είναι κακό να ζούμε περισσότερο;» ρωτάω. Χαμογελάει σαρδόνια. «Ναι, καλά όλα αυτά. Να ζούμε περισσότερο, αλλά να ζούμε πώς; Ποιος θα αποφασίσει τι είναι φυσιολογικό; Ποια είναι τα όρια της θεραπείας; Το πρόβλημά μου έγκειται στην ομοιογένεια. Σε μια ισοπεδωτική ομοιογένεια. Στο έργο μου προσπάθησα να περιγράψω το μεγαλείο της προσωπικότητας. Προσωπικότητα όμως θα πει αντιφάσεις και παραλογισμοί. Προσωπικότητα θα πει ραδιουργία και φιλανθρωπία μαζί. Προσωπικότητα θα πει αγάπη το πρωί, μίσος το μεσημέρι, απάθεια το βράδυ. Αν αναλογιστείς την έννοια της θεραπείας ως ένα συνεχές, από τη μια πλευρά έχεις το σύνολο των ασθενειών και από την άλλη έχεις την εξάλειψή τους, την απουσία τους. Η πλευρά της απουσίας τείνει προς το μηδέν, αλλά τείνει και προς ένα αξιακό μηδέν. Η έννοια της ψυχικής, αλλά και της σωματικής υγείας είναι ισοπεδωτική για κάθε προσωπικότητα που σέβεται τον εαυτό της. Τι θα γίνει όταν εξαλείψουμε ολοκληρωτικά τη μελαγχολία, τη μανία, την κατάθλιψη; Μπορείς αλήθεια να φανταστείς την ανθρωπότητα απαλλαγμένη από τα βαρίδια αυτά; Εγώ μπορώ, και αυτό που βλέπω μοιάζει περισσότερο με έναν ωκεανό αμβλύνοιας, παρά με μια επίγεια Αρκαδία. Ο υγιής νους θα πρέπει να επινοήσει νέες νόσους για να διατηρήσει τόσο την οντότητά του, όσο και τη δημιουργικότητά του. Τι θα ήταν ο Σέξπιρ χωρίς τη μελαγχολία του; Τι θα ήταν η μεγαλοφυΐα εξαγνισμένη από τους δαίμονές της; Νομίζεις, αλήθεια, ότι εγώ θα είχα γράψει έστω και μια σελίδα αν είχα την επιλογή να ζήσω έστω και μια νερωμένη εκδοχή αυτού που η επιστήμη ονομάζει «υγιή ζωή»;»

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

THEY LIVE #16: W.G. Sebald

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.

* * *

«Ο Ρέιμοντ Τσάντλερ παραμένει ο κορυφαίος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας», μου λέει κοφτά ο Max Sebald. «Ο πολύς Φίλιπ Μάρλοου, ξέρεις, χρωστάει το όνομά του στη μεγάλη αδυναμία που έτρεφε ο Τσάντλερ στον Γιόζεφ Κόνραντ. Ο πολωνοεβραίος συγγραφέας είναι αυτός που πρώτος ονομάζει το alter ego του Μάρλοου. Τσαρλς Μάρλοου. Ο Λόρδος Τζιμ, η νουβέλα Τα Νιάτα, και βέβαια Η Καρδιά του Σκότους έχουν ως αφηγητή τον Μάρλοου. Ο Ρέιμοντ Τσάντλερ διαβάζει Κόνραντ σε νεαρή ηλικία, τα χρόνια που πηγαίνει σχολείο στο Dulwich College, στο Λονδίνο. Μαγεύεται από τις περιπέτειες του Μάρλοου, αλλά και από την αφηγηματική δεινότητα του Κόνραντ. Τα χρόνια θα περάσουν και ο νεαρός Ρέιμοντ Τσάντλερ θα επιστρέψει στην Αμερική. Μετά από περιστασιακά odd jobs θα προσληφθεί ως λογιστής, και, σε λίγα χρόνια, θα γίνει υψηλόβαθμο στέλεχος στο Dabney Oil Syndicate, έναν όμιλο εταιρειών πετρελαιοειδών με έδρα την Καλιφόρνια. Το πάθος του για το ποτό και τις γυναίκες (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά, όπως συνήθιζε να λέει) όμως, καθώς και οι συχνές και αδικαιολόγητες απουσίες από το πόστο του θα προκαλέσουν την απόλυσή του το 1932. Μεσούσης της Μεγάλης Ύφεσης ο Τσάντλερ θα στραφεί στη συγγραφή. Πριν από όλα αυτά όμως, το 1923, θα καταφέρει να πραγματοποιήσει ένα παιδικό του όνειρο. Θα συναντήσει τον Γιόζεφ Κόνραντ, ένα μόλις χρόνο πριν τον θάνατό του, στο σπίτι του στο Kent. Τι ειπώθηκε στη συνάντηση αυτή δεν το γνωρίζουμε. Ο Τσάντλερ, στην αλληλογραφία του, περιγράφει τη συνάντηση ελλειπτικά, αλλά περιεκτικά. Τα λιγοστά λόγια του φανερώνουν τη συγκίνησή του. Ο εμφανώς καταβεβλημένος Κόνραντ γεννάει ξανά στον εικοσιτετράχρονο πια Τσάντλερ συναισθήματα θαυμασμού. Αυτή τη φορά όχι με την ιδιότητα του συγγραφέα, αλλά με αυτή του ανθρώπου. Μιας πληθωρικής προσωπικότητας που στον ψυχισμό της, ο εν δυνάμει συγγραφέας, ψυχανεμίζεται πολλές από τις προκλήσεις που ο ίδιος θα κληθεί να αντιμετωπίσει στα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Ο αυτοκτονικός ιδεασμός του και η συνακόλουθη απόπειρα αυτοκτονίας του, η μανία του ν’ αλλάζει διαρκώς κατοικίες, η χρόνια κατάθλιψη. Όλα βρίσκονται μπροστά στα μάτια του. Συνεπτυγμένα στον αέρα που αποπνέει ο μεστός Κόνραντ. Στον αέρα μιας ζωής που ήδη εκπνέει. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι το ύφος και η μαεστρία τού Τσάντλερ, θυμίζουν, πολλές φορές, το έργο τού Κόνραντ. Όπως δεν είναι τυχαίο που τα έργα τού Τσάντλερ, κατά γενική ομολογία, ξεπερνούν το στίγμα της αστυνομικής λογοτεχνίας, και διαβάζονται με αξιώσεις ως μεγάλα λογοτεχνικά αριστουργήματα».

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

They Live #15 Pablo Picasso

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.

* * *

Με τον Πάμπλο Πικάσο. Έχει διπλοπαρκάρει το Χάμερ του στην πλατεία Κολωνακίου, ακριβώς απέναντι από το iStorm. Η Δημοτική Αστυνομία τού κόβει κλήση. Καθόμαστε στη Βιβλιοθήκη. Χαζεύει τους αστυνομικούς. «Με ταλαιπωρεί μια επιπεφυκίτιδα τις τελευταίες ημέρες», λέει και ανάβει τσιγάρο. «Περαστικά!» του λέω αμήχανα. Χαμογελάει ατάραχος. «Κάπως έτσι ξεκίνησε το κίνημα του κυβισμού, ξέρεις. Ο κερατοειδής μου είχε τραυματιστεί σε σημείο να αλλοιώνει τόσο την όρασή μου, που δεν μπορούσα πια να ζωγραφίσω. Ένα πρωί, έτσι για το γαμώτο, έπιασα το πινέλο και άρχισα να αναπαράγω τα κατακερματισμένα είδωλα πάνω στον καμβά. Για να δω το γκομενάκι που είχε τύχει να έχω ως μοντέλο έπρεπε να στριφογυρίζω γύρω του. Να το ζωγραφίσω από κάθε γωνία. Ξέρεις τι είναι να έχεις πρωινές καύλες και να μη βλέπεις καλά; Μη σου τύχει, αδερφέ!» μου λέει. Δεν ξέρω τι να πω. Τον κοιτάζω με το στόμα ανοιχτό. «Μετά ήρθε και το είδε ο Μπρακ, και άρχισε να μου λέει «Είσαι Θεός, αγόρι μου! Θα κάνουμε σχολή!» κι άλλες τέτοιες παπαριές. Είχε δίκιο φυσικά για το θεωρητικό υπόβαθρο του κυβισμού. Για την απόπειρα αποτύπωσης του κατακερματισμού της αντίληψης που απεικονίζουν τα έργα του κινήματος μπλα μπλα… Όλα όμως ξεκίνησαν από την επιπεφυκίτιδά μου. Να μην το ξεχνάμε αυτό. Πίσω από κάθε μεγάλη ιδέα, πίσω από κάθε σχολή που έχει σταθεί σηματωρός για τις μετέπειτα εξελίξεις, κρύβεται πάντα κάτι ποταπό. Κάτι που πηγάζει από το σώμα. Τα ελατήρια του μεγαλείου αυτού του κόσμου παραμένουν ταπεινά».

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

 

THEY LIVE #14: Sylvia Plath

—του Αλέξανδρου Ζωγραφάκη—

Πολλές φορές συνδιαλέγομαι με ήρωες βιβλίων ή με συγγραφείς που έχω αγαπήσει. Μου αρέσει να φαντάζομαι τις αντιδράσεις τους σε δικά μου προβλήματα. Έτσι εξάλλου μου ήρθε η ιδέα να τους βάλω σε κείμενα όπου θα εμφανίζονται σε καταστάσεις μιας πεζής καθημερινότητας. — Α. Ζ.

* * *17141004_10154196669455248_993838852_n COVER

Ήταν κάπως αναμενόμενο, αλλά και συνάμα αναπάντεχο. Στο Μιράν, στην Ευριπίδου, η νεαρή Σίλβια Πλαθ εξυπηρετεί πελάτες. Δεν πρέπει να είναι πάνω από 18 ετών. Η ζωή την περιμένει, κι εκείνη τυλίγει παστουρμά και σουτζούκι με το χαμόγελο στα χείλη. Βγαίνει στο δρόμο για τσιγάρο και πιάνουμε την κουβέντα ανάμεσα στους Κινέζους που ξεφορτώνουν κοντέινερ. «Το σκέφτηκα πολύ καλά. Η ευτυχία είναι απλή υπόθεση. Οι σπουδές δεν είναι για μένα», λέει και κάνει παύση. Φυσάει τον καπνό προς τη μεριά μου και συνεχίζει «…έχω ένα κακό προαίσθημα, ξέρεις. Ο θάνατος του πατέρα μου με επηρέασε. Για ένα διάστημα σκεφτόμουν να δώσω ένα τέλος σε όλα αυτά. Δεν ήξερα πότε θα το κάνω, αλλά ήξερα ότι θα το κάνω. Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο, στο απύθμενο ναδίρ, συνειδητοποίησα κάτι παράδοξο. Ο μόνος τρόπος για να ζήσεις, είναι να έχεις αποφασίσει ότι δεν φοβάσαι ούτε καν αυτό. Γιατί όταν δεν φοβάσαι ούτε καν αυτό, καταλαβαίνεις καλά ότι δεν έχεις να χάσεις τίποτα ρισκάροντας. Ο μόνος τρόπος για να ζήσεις είναι να έχεις δεχτεί ότι ανά πάσα στιγμή όλα μπορούν να χαθούν». Προσπαθώ κι εγώ να καταλάβω. «Μα, το ταλέντο σου…» πάω να πω και με σταματά με το βλέμμα της. «…το ταλέντο μου δε θα με οδηγήσει στην ευτυχία. Πίστεψέ με. Το νιώθω αυτό. Εδώ θα μείνω», λέει και τα μάτια της λάμπουν. Δεν ξέρω τι να πω. Γυρίζει το κεφάλι της και κοιτάζει απέναντι προς «Τα Καραμανλίδικα του Φάνη». Ένας σχεδόν συνομήλικός της περνάει το δρόμο, την πλησιάζει, και της δίνει ένα πεταχτό φιλί στο στόμα. «Να σου γνωρίσω τον Έντι. Ο Έντι είναι το ταλέντο στην ποίηση. Όχι εγώ», μου λέει διορθώνοντας μηχανικά τη φράντζα της. Ο νεαρός χαμογελάει. Είναι αλαζονικός. Είναι φτυστός ο Τεντ Χιούζ.

* * *

they-live-we-sleep.jpg

They Live

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x