—του Χρήστου Πιέρρου—
Υπερβολικά φιλόδοξος τίτλος αφού δεν αφορά παραπάνω από 10-15 group / μπάντες / συγκροτήματα / καλλιτέχνες / πες-το-όπως-θες. Οι περιοδείες των ελληνικών group στο εξωτερικό (κυρίως στην Ευρώπη, αν και όχι μόνο) είναι κάτι που βρίσκεται γενικότερα στην αφάνεια, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα κατορθώματά τους είναι αμελητέα. Κάθε άλλο. Φυσικά δεν μιλάμε για «ονόματα» της Ελληνικής σκηνής, τα οποία δίνουν συναυλίες στο εξωτερικό για να βρεθούν πάλι με Έλληνες, αλλά για καλλιτέχνες που αποκλειστικό σκοπό έχουν να έρθουν σε επαφή με τον «έξω κόσμο».
* * *
* * *
Ανάμεσα σε αυτούς, οι Acid Baby Jesus, με τον neo-garage ήχο τους και το rock’n’roll attitude, οι οποίοι έχουν περιοδεύσει δις και στις ΗΠΑ, συμμετέχοντας —κατά την (καθόλου) ταπεινή άποψη του υπογράφοντος— σε ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ παγκοσμίως, στο Austin Psych Fest. Μαζί και οι Bazooka με διπλά σετ ντραμς, με πολλές επιρροές, εκ των οποίων έναν proto-punk a la Stooges ήχο ως βάση, να περιοδεύουν τακτικά ανά την Ευρώπη. Αμφότεροι «τέκνα» της παγκοσμίου εμβέλειας Slovenly Records.
* * *
* * *
Οι Keep Shelly in Athens, με κυρίως dream-pop χαρακτήρα, συμμετείχαν στο μεγαλύτερο φεστιβάλ της Καλιφόρνια, στο Coachella, ενώ οι του πειραματισμού Mohammad —που αποτελούνται από τους Ilios (ο οποίος με το προσωπικό project έχει γυρίσει κυριολεκτικά όλη την υφήλιο), Βελιώτη (γνωστός και από την συνεργασία του με τον Αγγελάκα) Cotti K (παραγωγός μεταξύ άλλων και σε δουλειές των Στέρεο Νόβα και Tuxedomoon)— ταξιδεύουν συνεχώς. Το νέο tour να είναι έχει ξεκινήσει μόλις προ ολίγων ημερών (29 Μαΐου) και θα συνευρεθούν επί σκηνής στο Newcastle με ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου, τον Mika Vainio.
* * *
* * *
Οι γκαραζιέρηδες Frantic V έχουν περιοδεύσει επίσης πολλάκις στην Ευρώπη. Κάπου στη Γερμανία γνώρισαν και τον απόλυτο οπαδό τους, ο οποίος έχει όλη την δισκογραφία τους, ενώ περίμενε χρόνια για να τους δει live. Όπως θα έλεγε κι ο Jarmusch, το μη mainstream εκτιμάται πάντα μακριά από την χώρα από την οποία προέρχεται. Η λίστα συνεχίζεται και με άλλα ονόματα αλλά για την οικονομία του χώρου αναφέρονται μόνο οι Rotting Christ, οι οποίοι είναι γνωστοί ακόμη και σε χωριά της Πολωνίας στο πουθενά (αληθινή ιστορία).
* * *
* * *
Οι περισσότερες από αυτές τις μπάντες, πολλές φορές πληρώνουν οι ίδιες τα έξοδά τους για τις περιοδείες τους, ενώ στην καλύτερη των περιπτώσεων καλύπτουν απλά τα έξοδα του ταξιδιού. Για αμοιβές ούτε καν λόγος. Παράλληλα, σε εγχώριο επίπεδο η αφάνεια δεν επιτρέπει την αυτοσυντήρηση. Και ποιος φταίει για αυτήν την αφάνεια; Το Κράτος; Πάλι το Κράτος; Ναι εννοείται ότι φταίει και αυτό με την (α)πολιτιστική (μη) διαχείριση (και εδώ οι δύο αρνήσεις δεν κάνουν κατάφαση) αλλά μην ρίχνεις το φταίξιμο μόνο στους άλλους… Έι ψιτ… για εσένα μιλάω… όχι εσένα, τον δίπλα. Υπάρχει ένα παράλληλο σύμπαν που τυγχάνει να περνάει από την απέναντι γωνία αλλά εσύ έχεις εγκλειστεί σε ένα πλαίσιο που ορίζεται από παράγωγα φτηνής μεσανατολικής ποπ (γιατί υπάρχει και καλή μεσανατολική μουσική) και την μιζέρια τύπων που δεν τους αρέσει να λένε πολλά και τους αρέσει να κοιτάνε ψηλά (σκέτο δράμα, λέμε), και δεν έχεις ιδέα για το τι γίνεται γύρω σου. Και το θέμα δεν είναι να σου αρέσουν όλες αυτές οι μουσικές. Αυτό είναι ανέφικτο και παράλογο. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι το γούστο αλλά κυρίως η άγνοια.
* * *
* * *
dimart 
Σχολιάστε