#facebookdown

—της Μαρίας Τσάκος—

Λίγα πράγματα έχουν τη δύναμη να μου δημιουργήσουν κρίση πανικού με μεγαλύτερη ταχύτητα και ένταση από ένα «Facebook down». Ευτυχώς ─για την ψυχική και σωματική μου υγεία─ είναι ένα αρκετά σπάνιο φαινόμενο, είναι ζήτημα αν το έχω βιώσει άλλες δύο φορές στα 6 χρόνια που είμαι δεινή (η λέξη χρησιμοποιείται ως ευφημισμός για το «μανιακή προς ψυχωτική») χρήστης του Facebook.

Και παρότι τα down ποτέ δεν έχουν διαρκέσει πάνω από λίγα λεπτά της ώρας, η ιδέα και μόνο ότι κάποιος, κάτι, είχε μπει ανάμεσα σε μένα και την έξη μου, ήταν αρκετή για να με υποβάλλει σε στερητικό επεισόδιο. Εντός πέντε λεπτών πρόλαβα να βιώσω όλα τα καταγεγραμμένα στην παγκόσμια βιβλιογραφία συμπτώματα: υπεροξυγόνωση, δύσπνοια, ρίγη ─ίιιως και λίγα δέκατα, δεν είμαι βέβαιη─, κι αυτή την αίσθηση της ανημποριάς και της απομόνωσης. Δεν είχα facebook. Και το χειρότερο : Δεν είχα facebook για να γράψω status για το γεγονός πως δεν είχα facebook.

Ο πανικός είχε θολώσει την κρίση μου. Στην αρχή πίστεψα πως είχα στοχοποιηθεί και πως υπήρχε κάποιο δόλιο σχέδιο κατά του προφίλ μου· ίσως είχα ενοχλήσει κάποιον «ψηλά» με τα status μου, ίσως είχα ξεσκεπάσει εν αγνοία μου κάποια μεγάλη συνωμοσία κι έπρεπε να βγω απ’ τη μέση. Άρχισα να ανατρέχω μες στο μυαλό μου όλες τις αναρτήσεις που είχα κάνει τον τελευταίο καιρό για τον Μπάρακ Ομπάμα, μετά θυμήθηκα πως πριν λίγες μέρες ανέβασα το πρώτο tweet της CIA (τι είχα γράψει, Θε μου, ήταν και μέσα στ’ άγρια μεσάνυχτα, μήπως δεν είχα δείξει τον δέοντα σεβασμό;)

Κοίταξα με βουβή ικεσία το κινητό μου με τη βεβαιότητα πως θα μου δώσει τη λύση: είναι iPhone, διάολε. Μα πώς δεν το σκέφτηκα νωρίτερα; SMS! Αντάλλαξα δύο ή τρία με έναν φίλο και όταν βεβαιώθηκα πως είχε κι εκείνος πρόβλημα, ένιωσα ─δεν ντρέπομαι να το ομολογήσω─ φοβερή ανακούφιση. Με αναπτερωμένο ηθικό στράφηκα στο google: Γιεςςς! Το πρόβλημα ήταν παγκόσμιο. Η ζωή μού χαμογελούσε ξανά. Έπρεπε να μοιραστώ τη χαρά ─και την ευφυία ─ μου με όλο τον κόσμο. Αλλιώς, έτσι ασυντρόφευτη, ακοινώνητη και εσωτερική, θα έμενε μισερή, ατελής η χαρά μου. Ανώφελη και υποτιμημένη η ευφυία μου. Κοίταξα το κινητό μου ξανά με προσδοκία. Μα ναι! Η λύση ήταν εκεί, ήταν προφανής και περίμενε υπομονετικά 5 ολόκληρα λεπτά μέχρι να την ανακαλύψω.

Αμέσως μετά, με σφιγμένα δόντια και γροθιά υψωμένη προς τον ουρανό, πήρα τον όρκο:

Όσο υπάρχει twitter δε θα ξαναπεινάσω για facebook ποτέ!

* * *

Φυσικά, το twitter άναψε. Μαζέψαμε μερικά από τα καλύτερα tweets από Ελλάδα αλλα και από το υπόλοιπο Σύμπαν, καθώς και εικόνες που φτιάχτηκαν σήμερα ή παλιότερα, σε αντίστοιχες περιπτώσεις, και ανασύρθηκαν με την ευκαιρία.