Αυτό δεν είναι τραγούδι #15
Dj της ημέρας: EύηΤσακνιά
Τους πρώτους ήχους του Ντύλαν καθώς και την μύησή μου στην ξένη μουσική των 60s και early 70s την οφείλω στους γονείς μου. Στη μητέρα μου ιδιαίτερα οφείλω την πρώτη βουτιά στα βαθιά, στην ποίηση του Ντύλαν, στην ποίηση της διαμαρτυρίας και της αμφισβήτησης — και στην ποίηση γενικότερα.
Ψαχουλεύοντας τα συρτάρια και τα ντουλάπια, σ’ εκείνη τη φιλέρευνη ηλικία, ανακάλυψα στο συρτάρι του κομοδίνου της ένα λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο χαρτί, με τους στίχους του “Blowin’ in the wind” αντιγραμμένους από την ίδια στη γραφομηχανή. Περίπου στα μέσα του δημοτικού ήμουν, ήξερα ήδη όσα αγγλικά χρειαζόταν ώστε να αναγνωρίσω το τραγούδι και της ζήτησα να μου μεταφράσει αυτούς τους περίφημους στίχους που είχαν το προνόμιο να βρίσκονται στο κομοδίνο της, ανάμεσα στα πολύ προσωπικά της πράγματα.
Δεν ξέρω αν κατάλαβα ή αν προσποιήθηκα πως κατάλαβα, πάντως έμεινα ικανοποιημένη μέχρι που φτάσαμε, στον επίμαχο στίχο: “The answer my friend is blowing in the wind”. Αυτή η ασαφής και ανεμοδαρμένη μη-απάντηση μου προκάλεσε ανασφάλεια και η επιμονή της μητέρας μου να υπερασπίζεται τον στίχο ισχυριζόμενη κι εκείνη πως δεν υπάρχουν απαντήσεις για τα άδικα αυτού του κόσμου, με απογοήτευσε. Η μαμά δεν ήταν πια με το μέρος μου, αλλά με τον Μπομπ Ντύλαν.
Έκτοτε, μοιραία, ο Ντύλαν έγινε κάτι σαν συγγενής.
Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι.
* * *
Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια
dimart 
Σχολιάστε