Αυτό δεν είναι τραγούδι #227
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης
Ο Gary Gilmore ήταν ένας διαβόητος κακοποιός. Γεννήθηκε το 1940 σ’ ένα χωριό στο Τέξας και μεγάλωσε σε μία απολύτως δυσλειτουργική οικογένεια. Από τα 14 του ξεκίνησε μια μακρά σειρά εγκλημάτων, από κλοπές αυτοκινήτων μέχρι ένοπλες ληστείες, και έκτοτε μπαινόβγαινε στα αναμορφωτήρια και τις φυλακές. Ήταν (ή έγινε – δεν είναι της ώρας αυτή η κουβέντα) κλασικός ψυχάκιας. Ένας ψυχίατρος της φυλακής διέγνωσε «αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας με διαλείπουσα ψυχωτική αντιρρόπηση». Το 1976, και ενώ ήταν έξω με αναστολή μετά από 13 χρόνια εγκλεισμού, σκότωσε μέσα σε ένα διήμερο δύο ανθρώπους στη Γιούτα. Το πρώτο θύμα ήταν ένας υπάλληλος σε βενζινάδικο και το δεύτερο ο διευθυντής ενός μοτέλ. Συνελήφθη λόγω βλακείας (καίτοι είχε IQ 133): αυτοπυροβολήθηκε κατά λάθος στο χέρι όταν πήγε να ξεφορτωθεί το όπλο των εγκλημάτων. Οι φόνοι θεωρήθηκαν ιδιαιτέρως ειδεχθείς γιατί ο Gary πυροβόλησε και σκότωσε τα δύο θύματα αφού τους είχε αποσπάσει τα λεφτά υπό την απειλή όπλου. Δικάστηκε, κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Στη Γιούτα εκείνη την εποχή ο μελλοθάνατος μπορούσε να διαλέξει μεταξύ κρεμάλας και εκτελεστικού αποσπάσματος. Ο Gary είπε: «Προτιμώ να πάω από σφαίρα». Στους δυο-τρεις μήνες που περίμενε έγκλειστος την εκτέλεσή του αποπειράθηκε δύο φορές να αυτοκτονήσει. Ήθελε να πεθάνει. Ακόμα και η (απορριφθείσα) αίτηση χάριτος έγινε χωρίς τη συγκατάθεσή του. Την 17η/1ου/1977 εκτελέστηκε. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Let’s do it».
Η υπόθεση απασχόλησε την παγκόσμια κοινή γνώμη γιατί, μεταξύ των άλλων, ήταν και η πρώτη θανατική ποινή που εκτελέστηκε στις ΗΠΑ μετά από ένα διάλειμμα 10 ετών. Για την περίπτωσή του γράφτηκαν βιβλία (λ.χ., ο Norman Mailer πήρε to 1980 το δεύτερό του Πούλιτζερ για το “The Executioner’s Song”, ένα βιβλίο για ζωή και τον θάνατο του Gilmore· το 1982 γυρίστηκε και μία τηλεταινία βασισμένη στο βιβλίο και με το ίδιο τίτλο, με τον Tommy Lee Jones στον ρόλο του Gilmore), θεατρικά έργα (ενδεικτικά: το “Utah Blue” του Dic Edwards, έργο του 1995), τραγούδια (μεταξύ των οποίων κι ένα από τους Police, το “Bring on the Night” του 1980).
Ένα από αυτά τα τραγούδια είναι το αποψινό. Είναι χρονικά το πρώτο και, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο. Το οφείλουμε στο συγκρότημα The Adverts, από τους πρωτεργάτες της πανκ σκηνής, οι οποίοι κυκλοφόρησαν μέσα σε μια τριετία (1976-1979) δύο LP και 7 45άρια και μετά διαλύθηκαν ησύχως. Ήταν κατά γενική ομολογία μια καλή μπάντα, κι ας τη θυμούνται ελάχιστοι πια.
Το “Gary Gilmore’s Eyes” βασίζεται σε μια λεπτομέρεια της υπόθεσης Gilmore: Ο θανατοποινίτης είχε ζητήσει, μετά την εκτέλεσή του, τα όργανά του να διατεθούν για μεταμοσχεύσεις. Και πραγματικά, οι κερατοειδείς του χιτώνες (κερατοειδής χιτώνας είναι ο ιστός που μοιάζει με διαφανή μεμβράνη και περιβάλλει εξωτερικά τον βολβό του ματιού) μεταμοσχεύθηκαν σε δύο ανθρώπους. Οι στίχοι του τραγουδιού, γραμμένοι σε πρώτο πρόσωπο, περιγράφουν την εμπειρία του λήπτη όταν συνειδητοποιεί ότι βλέπει «με τα μάτια του Gary Gilmore». (Ενδιαφέρουσα σύλληψη για αγράμματους, αντικοινωνικούς πιτσιρικάδες, έτσι;) Οι εξαιρετικοί στίχοι (ένα δείγμα έξω από την καθιερωμένη πανκ θεματολογία) ευτύχησαν και συνθετικά. Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1977 ως 45αρι έγινε δικαίως μεγάλη (σχετικά, πάντα – ως το #18 του UK Singles Chart έφτασε) επιτυχία.
Οι στίχοι:
I’m lying in a hospital,
I’m pinned against the bed.
A stethoscope upon my heart,
A hand against my head.
They’re peeling off the bandages.
I’m wincing in the light.
The nurse is looking anxious,
And she’s quivering in fright.
I’m looking through Gary Gilmore’s eyes.
The doctors are avoiding me.
My vision is confused.
I listen to my earphones,
And I catch the evening news.
A murderer’s been killed,
And he donates his sight to science.
I’m locked into a private ward.
I realise that I must be
Looking through Gary Gilmore’s eyes.
I smash the light in anger.
Push my bed against the door.
I close my lids across my eyes,
And wish to see no more.
The eye receives the messages,
And sends them to the brain.
No guarantee the stimuli must be perceived the same.
When looking through Gary Gilmore’s eyes.
Gary don’t need his eyes to see.
Gary and his eyes have parted company.
* * *
Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.
* * *
Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια
dimart 
Σχολιάστε