Αυτό δεν είναι τραγούδι # 290
Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη
Ζόρικη μέρα η Μεγάλη Παρασκευή. Είναι η μόνη που νιώθω πως μπορώ να συμμετέχω στο δράμα του Ιησού, σύμφωνα με τις Γραφές. Δεν με τράβηξαν ποτέ οι υπόλοιπες «τελετουργίες» — αλλά οι ύμνοι της Μ. Παρασκευής, ειδικά εκείνο το «ω γλυκύ μου έαρ»… Δεν είναι τυχαίο, κι εκεί για Άνοιξη μιλάνε.
Κρατάω, επίσης, το έθιμο της γιαγιάς: τέτοια μέρα δεν μαγειρεύουμε, «δεν ανάβουμε φωτιά ούτε για καφέ» (εντάξει, πίνουμε καφέ έξω. Και τρώμε σαλάτες, καλό θα μας κάνει).
Οι μέρες έχουν άλλη αξία όταν είσαι παιδί κι έχεις διακοπές απ’ το σχολείο. Ή, αν μπορείς να είσαι όλο το μεγαλοβδόμαδο στο χωριό, να τηρήσεις όλα τα έθιμα με τη σωστή σειρά, να κάνεις όλες τις δουλειές μέχρι το Πάσχα. Τη Μ. Πέμπτη το βράδυ, ας πούμε, θυμάμαι πως έχει επιδρομή στους κήπους. Τα καλύτερα λουλούδια θα μαζευτούν, να στολιστεί ο επιτάφιος. Να μοσχοβολάει από μακρυά (εδώ, στην πόλη, τον στολίζουν με λουλούδια από το ανθοπωλείο. Δεν μυρίζουν).
Εδώ και χρόνια, που δεν κάνω πια Πάσχα στο χωριό, έχω προσωπικό «έθιμο» για τη μέρα: ξαναδιαβάζω (φέτος, από την καινούρια, όμορφη έκδοση του Κέδρου που πήρα δώρο) τους «Σκλάβους Πολιορκημένους» του αγαπημένου Βάρναλη. Και ακούω, πάντα, τους Πόνους της Παναγιάς – της Μάνας, αιώνια. Και περιμένω την Ανάσταση.
Ποῦ νὰ σὲ κρύψω, γιόκα μου, νὰ μὴ σὲ φτάνουν οἱ κακοί;
Σὲ ποιὸ νησὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, σὲ ποιὰ κορφὴν ἐρημική;
Δὲ θὰ σὲ μάθω νὰ μιλᾷς καὶ τ᾿ ἄδικο φωνάξεις.
Ξέρω πῶς θἄχεις τὴν καρδιὰ τόσο καλή, τόσο γλυκή,
ποὺ μὲ τὰ βρόχια τῆς ὀργῆς ταχιὰ θενὰ σπαράξεις.
Σὺ θἄχεις μάτια γαλανά,θἄχεις κορμάκι τρυφερό,
θὰ σὲ φυλάω ἀπὸ ματιὰ κακὴ κι ἀπὸ κακὸν καιρό,
ἀπὸ τὸ πρῶτο ξάφνισμα τῆς ξυπνημένης νιότης.
Δὲν εἶσαι σὺ γιὰ μάχητες, δὲν εἶσαι σὺ γιὰ τὸ σταυρό.
Ἐσὺ νοικοκερόπουλο -ὄχι σκλάβος ἢ προδότης.
Τὴ νύχτα θὰ συκώνομαι κι ἀγάλια θὰ νυχοπατῶ,
νὰ σκύβω τὴν ἀνάσα σου ν᾿ ἀκῶ, πουλάκι μου ζεστὸ
νὰ σοῦ ῾τοιμάζω στὴ φωτιὰ γάλα καὶ χαμομήλι,
κ᾿ ὕστερα ἀπ᾿ τὸ παράθυρο μὲ καρδιοχτύπι νὰ κοιτῶ
ποὺ θὰ πηγαίνεις στὸ σκολιό με πλάκα καὶ κοντύλι.
Κι ἂν κάποτε τὰ φρένα σου μ᾿ ἀλήθεια, φῶς τῆς ἀστραπῆς,
χτυπήσει ὁ Κύρης τ᾿ οὐρανοῦ, παιδάκι μου νὰ μὴ τὴν πεῖς!
Θεριὰ οἱ ἀνθρώποι, δὲ μποροῦν τὸ φῶς νὰ τὸ σηκώσουν!
Δὲν εἶν᾿ ἀλήθεια πιὸ χρυσὴ σὰν τὴν ἀλήθεια τῆς σιωπῆς.
Χίλιες φορὲς νὰ γεννηθεῖς, τόσες θὰ σὲ σταυρώσουν!
* * *
Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.
* * *
Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια
dimart 
Σχολιάστε