Συντάκτης: dimartblog
-
Gasoline
Αυτό δεν είναι τραγούδι #875 Dj της ημέρας, η Stucano Closer Είναι οι στιγμές που νιώθεις σαν να έχουν συμβεί πριν από λίγα χρόνια, αλλά η πραγματικότητα έρχεται βιαστική να σε διαψεύσει κατάμουτρα με τον χειρότερο τρόπο. Την υπενθύμιση του τόπου και του χρόνου σου. Και τι κάνεις τότε; Ανακαλύπτεις τα χρόνια που ξέχασες να…
-
Στην Κούβα (πριν γίνει της μόδας)
—του Δημήτρη Κάπου— Στην Κούβα πήγα πριν γίνει της μόδας. Σχεδόν με το ζόρι, περιμένοντας —όπως είχα πει— να δω «μια Βουλγαρία με φοίνικες». Σε λιγότερο από μια ώρα μετά την άφιξή μου, ήμουν καταγοητευμένος. Και παραμένω μέχρι σήμερα. Τα γνωστά τουριστικά κλισέ —υπέροχη φύση, μουσική και χορός, όμορφοι, όμορφοι άνθρωποι, ωραιότατες αποικιακές πόλεις, πούρα…
-
Οι επιπτώσεις της εξέλιξης της τυπογραφίας στο ψήσιμο της ρέγκας
—του Τέλη Σαμαντά— Υποθέτω πως οι παλαιότεροι θα θυμούνται —και οι νεότεροι θα έχουν ακούσει— πως μια ρέγκα για να ολοκληρώσει την προσωπικότητα της ως μεζές είναι αναγκαίο να ψηθεί. Εξίσου, υποθέτω, γνωστό είναι πως τη ρέγκα την ψήνουμε με εφημερίδα. Να όμως που, με το πέρασμα των χρόνων, σχεδόν εξέλιπε η «ιερή» —για πολλούς— διαδικασία…
-
Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ: σεβασμός στο αντικείμενο
(Οι λευκοί πίνακες συνελάμβαναν οτιδήποτε έπεφτε πάνω τους· Γιατί δεν τους κοίταξα με τον μεγεθυντικό μου φακό; Μήπως απλώς επειδή δεν είχα μεγεθυντικό φακό; Συμφωνείτε με την πρόταση: «Στο κάτω κάτω, η φύση είναι ανώτερη της τέχνης»;) Πού αρχίζει και πού τελειώνει η ομορφιά; Τελειώνει εκεί όπου αρχίζει ο καλλιτέχνης. Έτσι μπορούμε κι εμείς να…
-
Η Κόρη
Αυτό δεν είναι τραγούδι #874 Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου Όταν λέμε κόρη ή νύφη, τι σας έρχεται στο μυαλό; Άσπρα πέπλα και χαρές. Γι αυτό όμως είμαι εγώ εδώ, για να σας το χαλάσω. Θα μιλήσω για τις άλλες κόρες και νύφες, της λαϊκής προφορικής παράδοσης, τις υποχθόνιες που πρωταγωνιστούν στους θρήνους, στα…
-
«With us or against us»
—του Παναγιώτη Πούτου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Στην Ελλάδα τα πάντα τα ζούμε μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ελληνικής πραγματικότητας. Η πόλωση ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς κάθε τόσο βρίσκει νέο πεδίο αντιπαράθεσης. Κάποιοι θεωρούν πως η πραγματικότητα είναι ασπρόμαυρη και ότι η δική τους πλευρά είναι πάντα η άσπρη. Το πιο πρόσφατο περιστατικό…
-
Θυελλώδεις καταστάσεις
Κυριολεξίες #64 —της Εύης Τσακνιά— Θυελλώδεις καταστάσεις #tip: πατήστε πάνω στην εικόνα —όχι να πατήσετε εσείς, κάντε απλώς κλικ— για να τη δείτε σε μεγάλο μέγεθος Εδώ άλλες κυριολεξίες από την Εύη Τσακνιά και το dim/art
-
Το ποίημα της εβδομάδας 30/11
Ο Πολυαγαπημένος —Τζελαλαντίν Ρουμί— Μετάφραση: Γιάννης Υφαντής Κάποιος χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου. Μια φωνή ρώτησε: «Ποιος είναι;» «Εγώ», απάντησε ο επισκέπτης. Τότε η φωνή είπε: «Δεν υπάρχει εδώ χώρος για μένα και για σένα». Κι η πόρτα έμεινε κλειστή. Ύστερα από χρόνια μοναξιάς και στερήσεων, ο άνθρωπος ξαναπήγε και χτύπησε την πόρτα του Πολυαγαπημένου.…
-
Me and Julio down by the schoolyard
Αυτό δεν είναι τραγούδι #873 Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου Μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά φαίνεται πως το πρώτο πράγμα που έκανε ο Paul Simon με το που έσπασε το ντουέτο με τον Garfunkel ήταν να γράψει έναν μικρό γρίφο. Έχω ακούσει το τραγούδι περί τις εκατόν οχτακόσιες χιλιάδες φορές, και ποτέ δεν κατάλαβα…
-
Η σφαγή του Ζονγκ
—του Γιώργου Τσακνιά— Σαν σήμερα, στις 29 Νοεμβρίου 1781, έγινε η σφαγή του Ζονγκ. Για την ακρίβεια, δεν «έγινε» σαν σήμερα, άρχισε. Ούτε ήταν ακριβώς σφαγή, με τη στενή έννοια. Είναι σίγουρα μια ιστορία φρίκης της εποχής του δουλεμπορίου από την Αφρική στην Αμερική — μία από τις πολλές και, ταυτόχρονα, εμβληματική για διάφορους λόγους. Ας…
-
Η καινούρια μου παλιά καρέκλα
…ή «η παλιά καινούρια μου καρέκλα» — τέλος πάντων, η σειρά των λέξεων δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία εν προκειμένω: η Tatiane (Tati) Freitas είναι μια καλλιτέχνις από το Σάο Πάολο (Βραζιλία) που μαζεύει παλιές σπασμένες καρέκλες και τις αποκαθιστά, σεβόμενη το αρχικό design και συμπληρώνοντας τα μέρη που λείπουν με διαφανές πλαστικό. Με τον τρόπο…
-
Η αγωνία του Λένιν στη Γενεύη
—του Ηλία Μαγκλίνη— «Οτζοβισμός. Σου λέει κάτι ο όρος;» Κοίταξα απορημένος τον κύριο Γκρι. Κάτι νόστιμο είχε πάλι ανακαλύψει. «Ήταν μια δυναμική πολιτική τάση μέσα στους Μπολσεβίκους, η οποία ξεπήδησε αμέσως μετά την αποτυχημένη εξέγερση του 1905. Οι Οτζοβιστές αντέδρασαν στις, έτσι κι αλλιώς λιγοστές, μεταρρυθμίσεις του τσαρικού κατεστημένου, θεωρώντας πως ο μόνος γνήσιος δρόμος…
dimart 