Κατηγορία: Παροράματα και ημαρτημένα

Προβληματίζονται οι ηθοποιοί των ελληνικών κρατικών θεάτρων για παράσταση στα Κατεχόμενα —της Όλγας Σελλά—   Μόλις διάβασα χθες το πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Σάκη Ιωαννίδη στην «Καθημερινή», με τίτλο «Προβληματίζει η “Αντιγόνη” στα Κατεχόμενα» έσπευσα στο ράφι με τα βιβλία του Σεφέρη, κι άρχισα να διαβάζω τα ποιήματα της συλλογής «Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ». Ίσως γιατί,…

—της Ελένης Κεχαγιόγλου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Διαβάζοντας σήμερα το πρωί την εφημερίδα μου, έφτασα στις σελίδες με τις βάσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ. Γεγονός που δείχνει και το ηλικιακό κοινό στο οποίο οι εφημερίδες —ή έστω μέρος της ύλης τους— απευθύνονται. Οι βάσεις των σχολών είναι γνωστές από χθες, δωρεάν προσβάσιμες στον καθένα που διαθέτει…

— του Γεράσιμου Γεωργάτου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Σάββατο βράδυ στην Επίδαυρο, λίγο πριν αρχίσει η παράσταση. Κατάμεστο το αρχαίο θέατρο. Ξαφνικά κάποιος από το προσωπικό κατευθύνεται σχεδόν τρέχοντας, χωρίς θόρυβο, προς το άνω διάζωμα. Το κοινό αντιλαμβάνεται την κίνηση. Τα κεφάλια και τα βλέμματα όλων στρέφονται και τον παρακολουθούν με ένταση. Τι συμβαίνει;…

—του Γρηγόρη Καραγρηγορίου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Ο δημόσιος χώρος ανήκει εξ ορισμού σε όλους και συμβατικά εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Σε συμβολικό επίπεδο είναι η τοπογραφική έκφραση του συνόλου κι ο κοινός παρονομαστής της κοινωνικής συνθήκης — αλλά και η υπέρβασή της σε πρακτικό αποτέλεσμα, αφού η κοινωνική οργάνωση ιστορικά έχει λειτουργήσει…

—της Αγγέλας Καστρινάκη— Αυτά είπα πριν λίγο στην αποφοίτηση: Αγαπημένοι μας φοιτητές και φοιτήτριες, Ο καθένας σας, η καθεμία σας θα πάρει σε λίγο στα χέρια το πολυπόθητο πτυχίο, το συμβολικό επιστέγασμα της προσπάθειάς σας. Θα το γιορτάσετε και θα το γιορτάσουμε μαζί σας. Είναι μια στιγμή που θα σκεφτείτε ξανά το μέλλον σας και…

—του Σάκη Κουρουζίδη— Με αφορμή την πρόταση Ερντογάν για επαναφορά της ποινής του θανάτου στην Τουρκία, άνοιξε πάλι, δειλά, η συζήτηση για το θέμα αυτό. Η κατάργηση της ποινής του θανάτου είναι μία από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του σύγχρονου πολιτισμού. Σε πολλές χώρες του κόσμου (σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου, ως…

  —του Μιχάλη Τριανταφυλλίδη— Η συγκυρία δε βοηθάει, αλλά τι να κάνουμε, υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν πετιούνται στα άχρηστα, έτσι επειδή το θέλει, η μόδα. Ναι, η μόδα και η άθλια, δήθεν, πολιτική ορθότητα… «Οι αριστερές οικογένειες είναι όλες δυσλειτουργικές», αποφάνθηκε κάποιος φίλος μου προχτές. Σώπα ρε μεγάλε, με τα αποφθέγματα… Πολλή ευκολία στην καταδίκη…

—της Ελένης Κεχαγιόγλου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Μετράμε έναν χρόνο μετά το δημοψήφισμα που πόλωσε και δίχασε σε μεγάλο βαθμό την ελληνική κοινωνία (εγώ ακόμη διαπιστώνω διαγραφές από FB φίλους, ενώ επιχειρώ να επουλώσω τραύματα που δημιουργήθηκαν με φίλους της πραγματικής ζωής), και ενίσχυσε την ποδοσφαιροποίησή της με το καπάκι της κοινωνικής ανοχής…

—της Ρηγούλας Γεωργιάδου— Σκέφτομαι με πόσο ηρωισμό, με πόση λεβεντιά, με πόση περηφάνια έχει επενδυθεί η λέξη «όχι». Κυρίως όταν γράφεται με κεφαλαία: ΟΧΙ. Και, πράγματι, πόσο ηρωικό, λεβέντικο και περήφανο είναι ενίοτε ένα βροντερό ΟΧΙ! Το ξέρουμε από την Ιστορία μας, έτσι δεν είναι; Σκέφτομαι επίσης πόσο έχει συμβάλει, άμεσα ή έμμεσα, σ’ αυτό…

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου για τη στήλη Παροράματα και ημαρτημένα— Τον θαυμάζω τον κύριο Παπαδημούλη. Δηλαδή, κάπου τον θαυμάζω. Έχει καταφέρει να απελευθερωθεί πλήρως τουλάχιστον από το «έρκος πληκτρολογίου» και πλέον να γράφει ό,τι ακριβώς του κατεβαίνει στο κεφάλι, ανέμελος σαν παιδί, χωρίς να σκοτίζεται με μικροαστικές σκέψεις τύπου «συνέπειες», «θεσμοί» και τα τοιαύτα. (Για το έρκος…