Κατηγορία: Copy-paste
-
Η κουλτούρα και το περίστροφο
—του Ηλία Μαγκλίνη— «Ο μόνος άνθρωπος στη Γερμανία που ακόμη διάγει προσωπική ζωή είναι εκείνος που κοιμάται», είχε πει ο Ρόμπερτ Λέι, ο ναζί πολιτικός που διετέλεσε αρχηγός του Γερμανικού Εργατικού Μετώπου την καταραμένη δωδεκαετία 1933-1945. Τη ρήση του αυτόχειρος στη Νυρεμβέργη Λέι παραθέτει ο στοχαστής Τζορτζ Στάινερ στα Αξόδευτα πάθη (Νεφέλη, μτφρ. Κατερίνα Σχινά).…
-
Ο συλλογικός εαυτός μας
—της Όλγας Σελλά— Κάθε τέτοια εποχή, στην αρχή του φθινοπώρου, όλοι δεσμευόμαστε απέναντι στον εαυτό μας με τις ίδιες, πάνω κάτω, υποσχέσεις: για νέες αρχές, για κλείσιμο παλαιών λογαριασμών, για άνοιγμα νέων στοιχημάτων. Μόνο που τίποτα γύρω μας δεν μας παροτρύνει για να προσπαθήσουμε περισσότερο στους μικρούς μας στόχους. Αφού τίποτα γύρω μας, στη δημόσια…
-
Το μαύρο γιασεμί του Γούντι Αλεν
—του Ηλία Μαγκλίνη— «Είτε βραδιάζει είτε φέγγει, μένει λευκό το γιασεμί». Το γνωστό ποίημα του Γιώργου Σεφέρη και η ειρωνεία που προκύπτει από την ανάγνωσή του, παρακολουθώντας τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν, «Θλιμμένη Τζάσμιν». Όπου «Τζάσμιν», βέβαια, το ελληνικότατο, ευωδιαστό γιασεμί. Μονάχα που στον κόσμο που κινείται –και κυρίως με τον τρόπο που κινείται–…
-
Η οικουμενική κληρονομιά ενός ονείρου
—του Ηλία Μαγκλίνη— Τι συμβαίνει όταν αναβάλλεις ένα όνειρο; Με αυτό το ερώτημα ξεκινάει ένα ποίημα του Λάνγκστον Χιουζ, με τίτλο «Lenox Avenue Mural», γραμμένο τη δεκαετία του ’30. «Τι συμβαίνει όταν αναβάλλεις ένα όνειρο;/ Μήπως ξεραίνεται/ σαν τη σταφίδα στον ήλιο;/ Μήπως μολύνεται σαν πληγή; -/ Και μετά πυορροεί;/ Μήπως βρωμάει σαν σάπιο κρέας;/…
-
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι
—του Ηλία Μαγκλίνη— Το ότι η δημοσιογραφία περνά δύσκολες στιγμές δεν χρειαζόταν να ξεσπάσει η οικονομική κρίση για να το καταλάβουμε. Όπως πολύ εύστοχα είπε φίλος και συνάδελφος πριν από λίγα χρόνια, αναφερόμενος στην κυριαρχία των νέων μέσων πληροφορίας και επικοινωνίας: «Νιώθω σαν τον πεταλωτή αλόγων στο Ντιτρόιτ του 1910, όταν ο Χένρι Φορντ ξεκινούσε…
-
Μπουτάρης απαγγέλλει Καβάφη
…για το Κέντρο Απεξάρτησης «Όασις» «Όταν γύρισα από το πρόγραμμα απεξάρτησης το 1991 και απέκτησα νέα ημερομηνία γέννησης, αντιλήφθηκα ότι μέχρι τότε απέφευγα συστηματικά να διαβάζω ή να ακούω οτιδήποτε είχε σχέση με το αλκοόλ, τα μεθύσια, τον αλκοολισμό… Με γοήτευε η απελπισία του όποιου χαμαιτυπείου πνιγμένου στον καπνό και τα βίτσια. Απ’ την άλλη,…
-
Τι φταίει για την κρίση, μπαμπά;
—της Όλγας Σελλά— Οι διακοπές είναι πάντα μια ευκαιρία να διακόψουμε τον ρυθμό του έτους. Να μην κάνουμε όσα κάνουμε κάθε μέρα. Προσωπικά, επέλεξα να μην πλησιάσω υπολογιστή, πληκτρολόγιο και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο φυσικά. Και είδα ελάχιστες φορές τηλεόραση, ίσα ίσα για να ενημερώνομαι στοιχειωδώς για όσα συνέβαιναν στον κόσμο, λόγω επαγγελματικής διαστροφής… Επιστρέφοντας, όλα ήταν…
-
Αναγνώστης βιογραφιών
Η ζωή σαν μυθιστόρημα — ο συγγραφέας σαν αναγνώστης της. —του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου από το bookstand.gr— Καρδιά από φλόγα, μυαλό από πάγο. Έφυγαν από τη Ρωσία μετά τη μεγάλη οκτωβριανή επανάσταση για να καταφύγουν αρχικά στο Βερολίνο και, στη συνέχεια, στο Παρίσι. Όχι για πολύ ωστόσο· τρία χρόνια αργότερα το ζεύγος Β&Β Ναμπόκοφ μαζί με τον…
-
Συναισθηματική άνοια
—της Ξένιας Κουναλάκη— Το Μέγαρο Μαξίμου επανεξετάζει, λέει, την απόφαση διορισμού του Χρήστου Παπουτσή στην Παγκόσμια Τράπεζα, επειδή διαπίστωσε ότι υπάρχουν αντιδράσεις. Χρειάστηκε περίπου ενάμιση μήνα για να διαπιστώσει ότι η κατακραυγή είναι διακομματική. Εχει ενδιαφέρον αυτή η πλήρης αποξένωση από την κοινωνία, η παντελής αποτυχία του πολιτικού συστήματος να αφουγκραστεί την κοινή γνώμη. Δεν…
-
Μου ’φαγες όλα τα δαχτυλίδια
—της Βένας Γεωργακοπούλου— Δεν πά’ να θαυμάζει ο πρωθυπουργός τον Γιάννη Σμαραγδή, δεν πα’ να τον τιμά, να θέλει να τον διορίσει σε υψηλές καλλιτεχνικές θέσεις, να του κάνει τον πορτ-παρόλ της νέας του ταινίας για τον Καζαντζάκη. Δεν είναι, άλλωστε, ο μόνος που έχει εμμονή με τον σκηνοθέτη. Ο Γιάννης Σμαραγδής μπορεί να περηφανεύεται…
-
Η Αθήνα τον Αύγουστο
—της Ξένιας Κουναλάκη— Περιδιαβάζοντας τους δρόμους της Αθήνας τον Αύγουστο έχεις την αίσθηση ότι μόνο οι κατσαρίδες επέζησαν κάποιου πυρηνικού ολέθρου. Απόκληροι που ψάχνουν τα σκουπίδια, μοναχικοί που μιλούν μόνοι τους, κλεφτρόνια που αναζητούν θύματα μέσα στο λιοπύρι, η άδεια πόλη μοιάζει να έχει εγκαταλειφθεί από την κανονικότητα. Τα περίπτερα κλείνουν με την ίδια ταχύτητα…
-
H πολιτική χρήση της Ιστορίας
—του Σταύρου Ζουμπουλάκη— Κάθε τρεις και λίγο κάποιο πολιτικό πρόσωπο ή κόμμα θα επικαλεστεί ιστορικά γεγονότα, από το κοντινό ή το μακρινό παρελθόν, ερμηνεύοντάς τα κατά το δικό του ιδεολογικό και πολιτικό συμφέρον. Πρόσφατα ήρθε στην επιφάνεια της πολιτικής αντιπαράθεσης ο χορός του Ζαλόγγου, για να πάρει τη θέση του πλάι στο Κρυφό Σχολειό, που…
dimart 