Ετικέτα: ποίηση

Σεπτέμβρης του 1961 —Ντενίζ Λέβερτοφ— Μετάφραση: Λιάνα Σακελλίου Είναι η χρονιά που οι παλαιοί οι υπέροχοι παλαιοί μας αφήνουν μονάχους στο δρόμο. Ο δρόμος οδηγεί στη θάλασσα. Στις τσέπες μας έχουμε τις λέξεις, σκοτεινές οδηγίες. Οι παλαιοί κρύψαν το φως της παρουσίας τους, το βλέπουμε να φεύγει σ’ ένα λόφο από τη μια πλαγιά. Αυτοί δεν…

Πιε στου γιαλού τη σκοτεινή ταβέρνα —Λάμπρος Πορφύρας— Πιε στου γιαλού τη σκοτεινή ταβέρνα το κρασί σου, σε μι’ άκρη, τώρα π’ άρχισαν ξανά τα πρωτοβρόχια, πιε το με ναύτες και σκυφτούς ψαράδες αντικρύ σου, μ’ ανθρώπους που βασάνισε κι η θάλασσα κι η φτώχεια. Πιε το η ψυχή σου αξέννοιαστη τόσο πολύ να γίνει,…

Είμαι το λουλούδι —Μαρία Πολυδούρη— Eίμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι. Δε με τυραννάει το άγριο κακοκαίρι, όπως τάλλα εμένα και της χλωμιασμένης μου όψης δε μαδάνε ένα ένα τα φύλλα. Oι καλές οι μοίρες κι οι κακές καρτέρι κι αν μώχουν στημένα, σάμπως πεταλούδες να με τριγυρνάνε νιώθω ανατριχίλα. Eίμαι…

Στης Κίρκης —Γιώργης Παυλόπουλος— Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα ακούγοντας ν’ ανεβαίνει τη σκάλα μέσ’ στη δροσιά του σπιτιού σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες. Γύρευα τότε να ξεφύγω μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου νύχτες που μελετούσα το κενό πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη. Και τα λαγόνια της να φέγγουνε…

Βενζίνη —Νίκος Εγγονόπουλος— μέσα στο δάσος εκεί όπου ανάμεσα απ’ τα πυκνά κλαργιά φτάνει λίγο φως απ’ τον βαρύ ουρανό κοντά στο χώμα που το σκεπάζει παχύ στρώμα σάπια φύλλα σε μια κλάρα χαμηλή κάθεται ένα π ο υ λ ί ένα πουλί πολύ περίεργο: σα μαδημένο σα σκεφτικό έ ν α   π α λ…

Το καφενείο —Μίλτος Σαχτούρης— Καθόμουνα στο καφενείο και κοίταζα από τη βιτρίνα μια γυναίκα δίχως χέρια προσπαθούσε να κρύψει ένα τηλέφωνο μέσα στο στόμα της το χοντρό κόκκινο πουλί που πάντοτε με καταδιώκει πέταξε γύρω-γύρω τρεις φορές ύστερα στάθηκε στην πόρτα του καφενείου και μου φώναξε: – Είσαι αφελής, δεν ξέρεις τίποτε, θα σε σκοτώσω!…

Πίσω από κάθε πόρτα —Δ.Π. Παπαδίτσας— Υπάρχει ένας τόπος από τραγούδι Υπάρχουν για τη φωνή μας υποσχέσεις Όχι από θάνατο ούτε από ρέμβη Χέρια αγαπημένα καθώς ακουμπούν στο μέτωπό μας Βλέμματα που σαλεύουν μέσα μας όπως πουλιά στον ουρανό Αφήνοντας το ρίγος μιας τωρινής ευτυχίας Αν αύριο μ’ έβρισκες αμίλητο Στερημένον κι από σκιά δέντρου…

Τα ρομπότ —Καγιετάν Κόβιτς— Μετάφραση: Ηλίας Κυζηράκος Τα ρομπότ προχωρούν Το πρώτο ρομπότ είναι ορθογώνιο. Η πέτρα στο χέρι του είναι κύβος. Κι ο κύβος είναι πάντοτε κύβος και το μόνο που είναι, είναι κύβος. Τα ρομπότ προχωρούν. Το δεύτερο ρομπότ είναι στρογγυλό. Η πέτρα στο χέρι του είναι σφαίρα. Κι η σφαίρα είναι πάντοτε…

Η αγαπημένη —Πωλ Ελυάρ— Μετάφραση: Ελένη Βακαλό Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου Και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου Έχει το σχήμα των χεριών μου Έχει το χρώμα των ματιών μου Βυθίζεται μες στη σκιά μου Σα μια πέτρα στον ουρανό. Έχει τα μάτια της πάντ’ ανοιχτά Και δε μ’ αφήνει σ’ ύπνο…

Τι ήταν αυτή η ξαφνική ευτυχία —Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου— Ανάβαν φώτα στις βεράντες κι η ψυχή μου ανέμιζε στα ολάνοιχτα παράθυρα μ’ ένα προχώρημα της άνοιξης δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι Τότε κατάλαβα τη νιότη μου ν’ ανοίγει σαν τα λουλούδια και τους στίχους να καρπίζει κήποι και ποιήματα ποτιστικά πλημμύρα όχι καρδιά μου τόση ευτυχία…