Ετικέτα: ποίηση

Η κυρά η Κριτική —Γεώργιος Βιζυηνός— Ἡ κυρά ἡ Κριτική, ποῦ, μὲ λύχνο δίχως φέξη, πασπατεύ’ ἐδὼ κ’ ἐκεῖ ναὕρῃ κἄτι νὰ τὸ ψέξῃ. Κάθε ὥρα καὶ στιγμὴ ποῦ φανῇ στὰ βλέμματά μου, μ’ ἐνθυμίζει μιὰ χλωμή, μιὰ γρῃὰ γειτόνισσά μου. Τὴν ἐλέγαν Κουτσουμποῦ, γιατ’ ἐκούτσενε λιγάκι· καὶ τὴν ‘νόμιζε μπουμποῦ κάθ’ ἀνήλικο παιδάκι. Γιατὶ…

Το πλοίο (ο Τιτανικός) —Γιάννης Σκαρίμπας— Εκεί, προς τις γραμμές του Νότιου απείρου περήφανο ως λικνίζονταν το πλοίο με δύο γλαρά φουγάρα και ονείρου φώτα χρυσά – η Κυρία μ’ ένα βιβλίο, στο χέρι εμελαγχόλει… Τι θεία ώρα στα βαλς που η σάλα αντηχεί κι είχεν έβγει μισή φωτιά η σελήνη!… Και τι φιόρα Οι…

Πρατήριο βενζίνης —Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου— Είμαι η έρημη ασφαλτωμένη δημοσιά που αφήνεται σα μεθυσμένη ανηφορίζοντας με τις μοτοσικλέτες, αισθαντικό, ολονύχτιο φως που αγρυπνά σ’ ερημικό πρατήριο βενζίνης – γιατί βλέπω τα ολόκλειστα αυτοκίνητα σαν παίρνουν τη στροφή με τις σβηστές τους μηχανές, γιατί τα βλέπω μες στο εκτυφλωτικό τους φως να σου ανάβουν εξαίσια υπερκόσμια…

Σαν σήμερα, στις 11 Ιανουαρίου 1910, γεννήθηκε ο αγαπημένος ποιητής των ναυτικών, Νίκος Καββαδίας. Στο αφιέρωμα του dim/art αναδημοσιεύουμε από το περιοδικό Η Λέξη (τεύχος 27, Σεπτέμβριος 1983) ένα κείμενο της Τζένιας Καββαδία με αναμνήσεις από την παιδική ηλικία του αδερφού της. Ο Γιώργος Ζεβελάκης γράφει για τη Fata Morgana· επίσης, ανθολογεί και παρουσιάζει κείμενα του ποιητή στο Πειραϊκόν Βήμα το…

Αίθουσα αναμονής —Κλείτος Κύρου— Όταν περιμένεις τη σειρά σου στις διάφορες αίθουσες αναμονής επικάθεται στη γύρη των χειλιών σου η διακεκριμένη εκείνη γεύση της ομίχλης Σκέφτεσαι όλος ο κόσμος μια κλειστή κι απέραντη αίθουσα αναμονής κι όλοι εκτίουν την ποινή τους εξορύσσοντας υπόκωφα το χρόνο Και της μοναξιάς οι εκλείψεις κυριολεκτικά σπανίζουν Κλείτος Κύρου, Εν όλω,…

Χριστουγεννιάτικη ιστορία —Μιχάλης Γκανάς— Κάθεται μόνος και καθαρίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι. Κανείς δε θά ’ρθει και το ξέρει, κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι, σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι. Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια. Εκείνη τρία χρόνια…

Μην κλαις —Λάμπρος Πορφύρας— Μην κλαις, μη λες πως τίποτα δε σου ‘μειν’ εδώ πέρα. Σου μένει, απάνω στα βουνά, το πέρασμα της μπόρας, σου μένει η χαραυγή μακριά στο πέλαγο κι η μέρα κάτω στον κάμπο κι οι ελιές και το βουητό της χώρας. Σου μένει ακόμα το φτωχό, τ’ απάνεμο ακρογιάλι, που σα…

Η πλατεία του χωριού —Μίροσλαβ Χόλουμπ— Μετάφραση: Βασίλης Καραβίτης Το μνημείο των ηρώων μας έγινε σωρός από πέτρες: ο τελευταίος πεσών αυτού του πολέμου. Ο ουρανός πάνω από αυτό το σημείο επουλώνεται, η ορχήστρα των χηνών ανακαλεί στη ζωή το τραυματισμένο γρασίδι. Όμως μέσα στη γη ένα ποντίκι λέει σ’ ένα άλλο ετοιμόγεννο: όχι εδώ,…

Εγώ —Χόρχε Λουίς Μπόρχες— Το κρανίο, η κρυφή καρδιά, οι δρόμοι του αίματος που δε βλέπω, οι σήραγγες του ονείρου, αυτός ο Πρωτέας, τα έντερα, ο σκελετός, ο αυχένας. Είμαι όλ’ αυτά. Απίστευτο, αλλά είμ’ ακόμα η μνήμη ενός σπαθιού κι ενός μοναχικού ήλιου που δύει και γίνεται χρυσάφι, ίσκιος, τίποτα. Είμαι αυτός που βλέπει…