Ετικέτα: ποίηση
-
7/8 Το ποίημα της εβδομάδας
Η τήξις των χρόνων —Τριστάν Τζαρά— μια χαρά ένα μέλλον όλα ειπωθηκαν πάνου στην κλάρα ο σάλος του πλοίου θαν το πάρει το χαμόγελό σου κλεμμένο σαν τον άνεμο τα μάτια τα πιο αγνά κι οι ματωμένες μέρες όταν ανοίγω το στόμα μιλάς κι η ίδια τραγουδιέται πολύ πιο ψηλά εκεί που δε φτάνει να…
-
31/7 Το ποίημα της εβδομάδας
Yara Yara —Νίκος Καββαδίας— Καθώς αποκοιμήθηκες φύλαγε βάρδια ο κάβος. Σε σπίτι μέσα, ξέχασες προχτές το φυλαχτό. Γελάς, μα εγώ σε πούλησα στο Rio για δυο centavos κι απέ σε ξαναγόρασα ακριβά στη Βηρυτό. Με πορφυρό στα χείλη μου κοχύλι σε προστάζω. Στο χέρι το γεράκι σου και τα σκυλιά λυτά. Απάνωθέ μου σκούπισε τη…
-
24/7 Το ποίημα της εβδομάδας
Ποίημα —Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι— —«Σύντροφε διαβάτη! Αυτή εδώ είν’ η οδός Ζουκόφσκι;» Με κοιτάζει, σαν ένα παιδί που βλέπει έναν βρικόλακα, τα μάτια ορθάνοιχτα, ζητά να με αποφύγει: —«Όχι, σύντροφε, αυτή είναι η οδός Μαγιακόφσκι χιλιάδες χρόνια τώρα. Δεν είν’ εδώ, στο κατώφλι της αγαπημένης, που αυτοχειριάστηκε;» Τι έκανε λέει; Πώς;… Εγώ!… Αυτοκτόνησα;… Μετάφραση: Νίκος Εγγονόπουλος *…
-
«Κάθε πραγματικότης μού ήταν αποκρουστική»
Το τελευταίο σημείωμα του Κώστα Καρυωτάκη —της Ελένης Κεχαγιόγλου— «Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου» Ο Κώστας Καρυωτάκης ήταν αποφασισμένος να πεθάνει — περιπαίζοντας ίσως και τον εαυτό του που, έναν χρόνο νωρίτερα, στο ποίημά του «Ιδανικοί Αυτόχειρες», έγραφε: «“όλα τελείωσαν” ψιθυρίζουν “τώρα”, / πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι…
-
10/7 Το ποίημα της εβδομάδας
Ένας τυφλός —Χ.Λ. Μπόρχες— Δεν ξέρω πώς είναι το πρόσωπο που με κοιτάει όταν αντικρίζω τον καθρέφτη· δεν ξέρω πώς είναι ο γέρος που ψάχνει μες στην αντανάκλασή του με κουρασμένη και σιωπηλή πια μανία. Αργά μες στο σκοτάδι μου, εξερευνώ με το χέρι τα αδιόρατα χαρακτηριστικά μου. Μια αναλαμπή με διασχίζει. Διακρίνω τα μαλλιά…
-
3/7 Το ποίημα της εβδομάδας
[Όρθια τ’ απομεινάρια] —Franz Kafka— Όρθια τ’ απομεινάρια, τα λυμένα απ’ τη χαρά μέλη, τα χαλαρά γόνατα, στο φεγγαρόφωτο κάτω απ’ το μπαλκόνι. Στο βάθος φύλλα λιγοστά, σκουρόχρωμα σα μαλλιά. Λαχτάρα μου ήταν τ’ αρχαία χρόνια λαχτάρα μου ήταν το παρόν λαχτάρα μου ήταν το μέλλον και μ’ όλα αυτά πεθαίνω σ’ ένα μικρό φυλάκιο…
-
26/6 Το ποίημα της εβδομάδας
Αυτός ο αγρός που αστράφτει… —William Carlos Williams— Αυτός ο αγρός που αστράφτει νωπό βρεγμένο πορτοκάλι σκεπασμένος με κόκκινη χλόη και πράσινο σαν της ελιάς καρπό δάφνης η τελευταία χλωρίδα στην υδρορρόη λευκή από τ’ αμμουδερό βροχόνερο και μ’ άσπρη σημύδα με κίτρινα φύλλα και λίγες και χαλαρές θηλιές κι ένας μικρός σκύλος να πηδάει…
-
Μανούσος Φάσσης: Fair Play
Σαν σήμερα πριν από δέκα χρόνια, στις 23 Ιουνίου του 2005, πέθανε ο αγαπημένος ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης. Μαζί του πέθανε το alter ego του, η σατιρική persona του Μανόλη, ο επίσης αγαπημένος ποιητής Μανούσος Φάσσης. Τους θυμόμαστε με ένα ποίημα του Μανούσου Φάσση, πάντοτε επίκαιρο. Fair Play Tω φίλω Μ.Αν*. Πόσες χιλάδες ώρες πέρασαν με συνεδρίαση,…
-
19/6 Το ποίημα της εβδομάδας
Αμαζόνες —Νίκος Εγγονόπουλος— Η «ωραία Μαρίκα η Πολίτισσα» ήτο η μόνη αναδεκτή του Πάπα Ιννοκεντίου του VIII. Αυτός ήτο τότε μικρό παιδί, ίσως μάλιστα και να μην είχε γεννηθεί ακόμη. Εκείνη ήτο ήδη πανδρεμένη, σύζυγος του εξ ηγεμονικού οίκου Αρτάβαζου Σφυρικτρόπουλου, ανεψιού —επ’ αδελφή— του Νώε. Όμως, το έγκλημα τούτο δεν ημπορούσε να μείνη χωρίς…
-
12/6 Το ποίημα της εβδομάδας
Ο φύλακας των κοπαδιών XLIX —Φερνάντο Πεσσόα— Πηγαίνω μέσα και κλείνω το παράθυρο. Μου φέρνουν το καντηλέρι και με καληνυχτίζουν. Κι η φωνή μου ικανοποιημένη καληνυχτίζει. Μακάρι η ζωή μου να ‘ταν αυτό πάντα: η μέρα ηλιόλουστη ή από βροχή γλυκιά ή θυελλώδης σαν ο Κόσμος να τελείωνε, τ’ απόγευμα γλυκό κι οι συντροφιές που…
-
5/6 Το ποίημα της εβδομάδας
Δὲ γυρεύω ξένο —Κωνσταντίνος Χατζόπουλος— Δὲ γυρεύω ξένο, δὲ ρωτάω κρυφό, δὲ γυρεύω χάρη. Κάτι μοῦ ῾χουν πάρει μὲς ἀπ᾿ τὴ ψυχὴ κάτι μοῦ ῾χουν πάρει. Καὶ δὲν ἦταν οὔτε ξωτικιὰ καὶ δὲν ἦταν χέρια κι ἦταν ἕνα βράδυ πού ῾παιζαν θολὰ στὸ γιαλὸ τ᾿ ἀστέρια. Κι ἦρθε ἕνας ἀγέρας κι ἦρθ᾿ ἕνας βοριὰς κι…
-
29/5 Το ποίημα της εβδομάδας
Παρουσία —Αλέξης Τραϊανός— Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα Να ‘μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ’ ομορφιά και θάνατο Πέφτοντας απ’ ομορφιά σ’ άλλη ομορφιά Από θάνατο σε θάνατο Σηκώνοντας στα χέρια μου το κρανίο του κόσμου Κύματα της πέτρας χρυσά κάτω…
dimart 