Ετικέτα: Ποιήματα του Αμπέρτο Καέιρο

XXXVII —Φερνάντο Πεσσόα— Σαν μεγάλη κηλίδα φωτιάς λερωμένης αργοπορεί το σούρουπο στα σύννεφα που μένουν. Έρχεται σφύριγμα ακαθόριστο από μακριά στο ηρεμότατο απόγευμα. Πρέπει να ΄ναι από μακρινό καραβάνι. Αυτή τη στιγμή μου ΄ρχεται μια ακαθόριστη νοσταλγία και μια ακαθόριστη επιθυμία γαλήνια που εμφανίζεται κι εξαφανίζεται. Επίσης πού και πού ακραγγίζοντας τις όχθες σχηματίζονται φυσαλίδες…