Τα πουλιά πεθαίνουν τιτιβίζοντας;

—της Μαργκώ Δεπούντη—

Ξεφυλλίζοντας τον Τύπο, η εικόνα επαναλαμβάνεται. Οι Ολυμπιακοί αγώνες του Λονδίνου —το μεγαλύτερο γεγονός, δηλαδή, «του αθλητισμού και του πολιτισμού»— διεξάγονται με μετακινούμενους θεατές (στρατιώτες και μαθητές) που προσπαθούν να καλύψουν τις άδειες εξέδρες. Κι «εμείς» που σπεύσαμε αμέσως να συγκρίνουμε «τη δική τους» τελετή έναρξης με «τη δική μας», μετά πάψαμε σχεδόν αμέσως να ασχολούμαστε με το θέαμα. Στις παραλίες μας, στα μπαλκόνια μας, στα καφενεία μας, λίγες τηλεοράσεις καλύπτουν τα αθλητικά γεγονότα. Οι θεατές λείπουν, αδιαφορούν, σκέφτονται το ΕΤΑΚ που τους περιμένει μετά την επιστροφή τους στο κλεινόν άστυ. Για πρώτη φορά, άλλωστε, η βασική είδηση των Ολυμπιακών, εκτός από τα μετάλλια, είναι τα tweets: περίεργα διαδικτυακά «τιτιβίσματα» που οδήγησαν σε ποινές και αποκλεισμούς, και πάντως απασχόλησαν περισσότερο την κοινή γνώμη από τις επιδόσεις των αθλητών. Κάτι τρέχει, λοιπόν, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έχασαν την αίγλη τους; Ή μήπως, η γενικότερη οικονομική κρίση της Ευρώπης δεν αφήνει περιθώρια για «ζήτω;»

Κατά τα άλλα, οι Λονδρέζοι «λείπουν ταξίδι για δουλειές». Και οι τουρίστες φοβήθηκαν να πάνε στο Λονδίνο. «Οι Ολυμπιακοί αγώνες είναι μια οικονομική αποτυχία» έγραψε στο twitter του ο νομπελίστας Ρουμπινί, που, έτσι κι αλλιώς, εδώ και καιρό, προφητεύει την καταστροφή όλων μας. Που να ’ξερε τι έγραψε στο δικό της twitter η Βούλα Παπαχρήστου, τσιμπημένη από το κουνούπι της Χρυσής Αυγής. Εδώ και χρόνια, η «ιδεολογία του πρωταθλητισμού και των ρεκόρ» ήταν ένα άλλοθι για τη βιομηχανία του θεάματος. Πίσω της, μπορούσε κανείς να διακρίνει συμφέροντα, επενδύσεις, διαφημίσεις, εθνικιστικές κορώνες, ενίοτε και μικρούς οικονομικούς πολέμους για το ποια «ντόπα» είναι καλύτερη. Τώρα που, λόγω κρίσης, αποδυναμώνονται και ταυτόχρονα οξύνονται όλα αυτά, επανέρχεται στο προσκήνιο ο σκληρός πυρήνας του εμπορευματοποιημένου πρωταθλητισμού. Οι ατομικές επιδόσεις κινητοποιούν τα δημόσια πάθη μόνο στο βαθμό που δηλώνουν κάτι πέραν του αθλήματος∙ συνήθως σεξιστικά και ρατσιστικά στερεότυπα, ανταγωνισμούς ανωτερότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, λευκών και έγχρωμων, «κανονικών» και «μη κανονικών», βόρειων και νότιων, δυτικών και ανατολικών κλπ. Πόσο ακόμα θα υπερασπιζόμαστε τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο όνομα του πολιτισμού;  Ή μήπως τα πουλιά πεθαίνουν τιτιβίζοντας;

Η Μαργκώ Δεπούντη  είναι curator
και ιδιοκτήτρια της γκαλερί NO[s]TOS στην Ελαφόνησο.