Ο βιολιστής στο μετρό

—του Γιώργου Τσακνιά—

Πόσο εξαρτάται η απήχηση της τέχνης από την ίδια και πόσο από το περιτύλιγμα; Πόσο εξαρτάται η πρόσληψή της από τα συμφραζόμενα; Θαυμάζουμε έναν πίνακα στον τοίχο μιας γκαλερί — θα τον αναγνωρίζαμε σε μια σοφίτα ή στον τοίχο ενός βουλκανιζατέρ;  Θα διαβάζαμε τα κείμενα που δημοσίευαν με ψευδώνυμο ο Τσέχοφ ή ο Παπαδιαμάντης στις εφημερίδες με την ίδια διάθεση με την οποία τα διαβάζουμε σήμερα, που ξέρουμε ποιοι τα έγραψαν; Πληρώνουμε ακριβά για να φορέσουμε τα καλά μας και να παρακολουθήσουμε μια συναυλία κλασικής μουσικής — πώς αντιδρούμε όμως, πόσο ανταποκρινόμαστε αν ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς παγκοσμίως, ντυμένος σαν κοινός θνητός, βγάλει από τη θήκη του ένα Στραντιβάριους κι αρχίσει να παίζει Μπαχ στο μετρό, στις 8 το πρωί;

Violinist-in-subway-uncropped-thumbΑυτό ακριβώς έκανε  ο Joshua Bell στις 12/1/2007, στις οκτώ παρά δέκα το πρωί, στον σταθμό  L’Enfant Plaza στη Ουάσινγκτον. Ο διάσημος βιολονίστας «μεταμφιέστηκε» σε άσημο πλανόδιο μουσικό, φόρεσε ένα μακρυμάνικο t-shirt κι ένα καπέλο του μπέιζμπολ, έβγαλε από τη θήκη του το αξίας 3,5 εκ. δολαρίων Στραντιβάριους κι άρχισε να παίζει Μπαχ για περίπου τρία τέταρτα της ώρας. Ελάχιστοι από τους 1097 ανθρώπους που πέρασαν από το σημείο κοντοστάθηκαν να ακούσουν, έστω για λίγο. Ο Joshua μάζεψε κάπου 35 δολάρια (στη συναυλία του στη Βοστώνη, μόλις δυο μέρες πριν από το «κονσέρτο στο μετρό», τα εισιτήρια είχαν κατά μέσο όρο 100 δολάρια).

65658969Πάντως, ο δημοσιογράφος Gene Weingarten της Washington Post, ο οποίος συνέλαβε και οργάνωσε το πείραμα «Ο βιολιστής στο μετρό», αφού κέρδισε το  Βραβείο Πούλιτζερ για το σχετικό άρθρο του Pearls Before Breakfast (Washington Post 7/4/2007), δημοσίευσε το βιβλίο The Fiddler in the Subway (2010) και είδε τις πωλήσεις να απογειώνονται. Είναι κι αυτό μια ειρωνεία.

Το πιο ενδιαφέρον ίσως είναι ότι ο βιολιστής του μετρό, παρόλο που ουσιαστικά αγνοήθηκε από τους ενήλικες, φάνηκε να τραβά την προσοχή των παιδιών. Στο βίντεο καταγράφηκαν πολλές περιπτώσεις μικρών παιδιών που μαγνητίστηκαν από τη μουσική. Οι μαμάδες τους τα τραβούσαν βιαστικές, για να μην αργήσουν στη δουλειά — κι εκείνα αναγκαστικά ακολουθούσαν, στρέφοντας με αγωνία το κεφάλι προς τον άγνωστο νεαρό με το καπελάκι. Ίσως για τα παιδιά η τέχνη είναι πραγματικό δώρο: αδιαφορούν παντελώς για το περιτύλιγμα και βιάζονται να το ξεσκίσουν για να απολαύσουν το περιεχόμενο.

Joshua Bell.</p><p>Photo by Chris Lee

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Μουσική

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Παγκόσμια Ιστορία της Ατιμίας

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.