Ordinary Joe: A Farewell to Terry Callier

—του Θοδωρή Τριανταφύλλου @Jazz ιστορίες—

803496_10200269948423699_1503455089_nΠολλές φορές έχουμε διαβάσει για περιπτώσεις στην ιστορία της μουσικής που η  αναγνώριση της καλλιτεχνικής αξίας κάποιου μουσικού ήρθε με μεγάλη καθυστέρηση, ενδεχομένως και μετά θάνατον. Μια από τις πλέον χαρακτηριστικές είναι κατά τη γνώμη μας αυτή του σπουδαίου τραγουδιστή και τραγουδοποιού Terry Callier, που έφυγε από τη ζωή τον περασμένο Οκτώβριο. Ο Terry Callier υπήρξε μια πολύ ιδιαίτερη μορφή της Μεγάλης Μαύρης Μουσικής, ένας καλλιτέχνης που συνδύασε μοναδικά την soul, την folk και την jazz, με την τόσο χαρακτηριστική βαθιά βαρύτονη φωνή του, ικανή να μεταδίδει μια ανώτερη πνευματικότητα ακόμα και στους πιο καθημερινούς και τετριμμένους στίχους.

O Terry Callier γεννήθηκε στο Σικάγο το 1945 και η τραγουδιστική του καριέρα ξεκίνησε με τον γνωστό τρόπο, δηλαδή τραγουδώντας στο μπάνιο, όπως έχει πει ο ίδιος σε συνεντεύξεις του. Παιδικός φίλος του μεγάλου Curtis Mayfield και του Jerry Butler, ο Terry ξεκίνησε να τραγουδάει σε τοπικά doo-wop σχήματα λίγο μετά την ηλικία των δέκα. Είχε ξεκινήσει δειλά δειλά τις εμφανίσεις του σε τοπικό club, όταν το έμπειρο μάτι του Charles Stepney, παραγωγού και ενορχηστρωτή της Chess Records τον εντόπισε. Και φυσικά δεν έμεινε ασυγκίνητο. Αποτέλεσμα ήταν το ντεμπούτο σινγκλ «Look at me now» στα 1962.

Οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές, καθώς ακολούθησε μια ιδιαιτέρως τιμητική πρόταση στον ανήλικο ακόμα Terry: να συνοδεύσει σε τουρνέ το βαρύ πυροβολικό της εταιρείας, την Etta James και τον Muddy Waters. Τα όνειρα μιας λαμπρής καριέρας όμως διακόπηκαν απότομα, μιας και η μητέρα του είχε άλλες προτεραιότητες για τον ίδιο και πρώτα απ’ όλα να τελειώσει το σχολείο. Η μουσική βιομηχανία μπορούσε να περιμένει…

804031_10200269946023639_1290986149_nΜπαίνοντας στο πανεπιστήμιο, ο Terry Callier έχει την δυνατότητα να δει, να ακούσει, να οσμιστεί καινούρια πράγματα. Άλλωστε κοντεύουμε στα μισά της δεκαετίας του εξήντα και στα campus επικρατεί δημιουργικός αναβρασμός. Νέα ήθη, νέες ιδέες, νέα κινήματα, νέα μουσική. Ακούει τον Bob Dylan, εξερευνά την folk μουσική, τριγυρνάει στα coffee shops, έρχεται σε επαφή με το new thing στην Jazz. O John Coltrane έχει ηχογραφήσει το μνημειώδες και αξεπέραστο A Love Supreme.Ο ήχος του είναι αποκάλυψη για τον Terry. Είχε την ευκαιρία να τον δει ζωντανά και να βιώσει μια μοναδική εμπειρία. Όπως είπε αργότερα ο ίδιος, ο ήχος του Coltrane τον φόβισε, αφού τα είχε μέσα όλα, το θεϊκό και το αμαρτωλό, το όμορφο και το άσχημο. Η μουσική του Coltrane σε έφτανε σε ανεξερεύνητα βάθη της ψυχής. Επηρεασμένος από τον Coltrane, θα ηχογραφήσει τον δίσκο «The New Folk Sound of Terry Callier» με τον Samuel Charters, ένα μινιμαλιστικό αριστούργημα με ακουστική κιθάρα και δυο μπάσα, βασισμένο κυρίως σε παραδοσιακά folk κομμάτια. Ο δίσκος θα αργήσει τρία χρόνια να δει το φως τη δημοσιότητας, μιας και κυκλοφόρησε το 1968 για την Prestige, χάνοντας κατά κάποιον τρόπο το boom της folk music των μέσων της δεκαετίας.

Παραμένει ωστόσο ένα ξεχωριστό ντεμπούτο που έδωσε έντονα το στίγμα του καλλιτέχνη για τα επόμενα χρόνια.

Τα επόμενα λοιπόν χρόνια θα τον βρουν περιοδεύοντας, ώσπου το 1972 θα κυκλοφορήσει η επόμενη δουλειά του, το «Occasional Rain», ο πρώτος δίσκος μιας αριστουργηματικής τριλογίας για την Cadet records. Είμαστε πια στα σέβεντις και ο ήχος του έχει γίνει πολύ πιο πλούσιος. Την ακουστική κιθάρα πλαισιώνουν ηλεκτρικά όργανα, εφέ, μπάσο, τύμπανα, κρουστά, Hammond, έγχορδα και Background vocals, δημιουργώντας μια μυσταγωγική μπαρόκ soul σουίτα. Ο ρόλος του Charles Stepney στις πολύπλοκες και πρωτότυπες ενορχηστρώσεις ήταν καταλυτικός. Το «Ordinary Joe» είναι από τα πιο γνωστά κομμάτια της καριέρας του.

Την επόμενη χρονιά εμφανίστηκε το «What Color is Love», ένας αξεπέραστης ομορφιάς δίσκος, άρτιος από κάθε άποψη, η κορυφαία στιγμή του καλλιτέχνη κατά τη γνώμη του γράφοντος και ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της δεκαετίας. Άλμπουμ μαγικό, υπεράνω περιγραφής, ορόσημο. Το εννιάλεπτο Dancing girl ανοίγει τον δίσκο.

To «Υοu goin’ miss your candyman» με το εθιστικό groove υπήρξε επίσης από τα πλέον χαρακτηριστικά tracks του καλλιτέχνη.

Η τριλογία ολοκληρώθηκε την επόμενη χρονιά, με την κυκλοφορία του «I just can’t help myself» το 1974. Με αυτούς τους τρεις δίσκους, o Terry Callier έφτασε στο απόγειο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας. Το αφιερωμένο στον Coltrane «Can’t catch that Trane» είναι ένα υπέροχο τραγούδι από αυτόν τον τρίτο δίσκο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 70 θα ακολουθήσουν δύο άλμπουμ για την Elektra. O ήχος τους πιο λουστραρισμένος, συμβαδίζοντας με την κρατούσα τότε αισθητική. Άλλωστε, ήταν η χρυσή εποχή της disco. Δεν βρίσκονται στο καλλιτεχνικό ύψος των προηγούμενων ηχογραφήσεων του Terry, αλλά είναι δυο καλές ηχογραφήσεις με ωραία παιξίματα από top class μουσικούς και ενδιαφέροντα τραγούδια. Το αισθαντικό «African Violet» είναι από το «Fire on Ice» του 1978.

Στο «Turn you to Love» της επόμενης χρονιάς βρίσκουμε μια ωραία funky διασκευή του πασίγνωστου «Do it Again» των Steely Dan.

O Terry Callier συνέχισε να περιοδεύει μέχρι το 1983, όταν και εγκατέλειψε την μουσική βιομηχανία για να πιάσει δουλειά ως προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Για κάποια χρόνια δεν ασχολήθηκε καθόλου με την μουσική κι όλα έδειχναν ότι οι δίσκοι του θα παρέμεναν ένα «μυστικό» για τις συζητήσεις των ψαγμένων μουσικόφιλων. Ωστόσο, με την αυξανόμενη επιρροή της DJ κουλτούρας και το ψάξιμο διαφόρων παραγωγών στην μαύρη μουσική ως πηγή έμπνευσης για το σήμερα, το πράγμα άρχισε να αλλάζει. Η μουσική του Terry άρχισε να ξαναακούγεται και να κερδίζει ένα νεότερο κοινό, αργά αλλά σταθερά. Φτάσαμε έτσι στο 1991 όπου το αφεντικό της Acid Jazz, Eddie Pillar, έρχεται σε επαφή με τον Terry προκειμένου να επανεκδώσει δουλειές του και να του «κλείσει» κάποια gigs στην Αγγλία. Έτσι (ξανα)ξεκίνησαν όλα. Ο Terry άρχισε να επανεμφανίζεται σποραδικά σε clubs, μέχρι που φτάσαμε στην κυκλοφορία ενός σπουδαίου comeback album. Πρόκειται για το Timepeace του 1998, έναν εξαιρετικό δίσκο που τον ξαναέφερε για τα καλά στο προσκήνιο, κάνοντας τον γνωστό με καθυστέρηση 3 δεκαετιών. Aκούμε ένα από τα καλύτερα κομμάτια αυτού του δίσκου.

Ακολούθησαν μια σειρά ηχογραφήσεις τα επόμενα χρόνια, καθώς και σημαντικές συνεργασίες με νεότερα ονόματα όπως π.χ. με την Beth Orton, τον Paul Weller, τους Massive Attack, κ.ά.

O Terry Callier έζησε έτσι μια δεκαπενταετία ετεροχρονισμένης φήμης και αποδοχής τόσο από το κοινό, όσο και από την μουσικοκριτική και τους συναδέλφους του. Ο ίδιος δεν ένιωσε ποτέ ότι η ζωή του χρωστούσε, θεωρώντας ότι όλα έγιναν στον καιρό τους και όπως έπρεπε. Ένιωθε ευλογημένος για το πώς ήρθαν τα πράγματα σε αυτήν την πορεία των 55 ετών στην μουσική. Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου του 2012 από καρκίνο σε ηλικία 67 ετών.

Aντίο Terry,we ‘re gonna miss you candyman…

 

862124_10200269950383748_717226854_n

Περισσότερες jazz ιστορίες στο dim/art

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.