—του Neil Bennett. Μετάφραση για το dim/art: Γιώργος Τσακνιάς—
Έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα παιδιά αντιδρούν καλύτερα στη θεραπεία όταν βρίσκονται σε περιβάλλον όπου αισθάνονται χαρούμενα και με το οποίο μπορούν να αλληλεπιδράσουν.
Αυτή τη διαπίστωση την αξιοποιούν δύο πρόσφατα project: η διακόσμηση της νέας πισίνας για υδροθεραπεία του Νοσοκομείου Παίδων του Sheffield από το ντουέτο designers Tado και το διαδραστικό παιχνίδι του designer Chris O’Shea, στον χώρο που δημιουργήθηκε πρόσφατα στο Royal London Hospital για να παίζουν τα νοσηλευόμενα παιδιά.
Και τα δύο project ξεκίνησαν ύστερα από συζητήσεις μεταξύ των δημιουργών και του ιατρικού προσωπικού που απασχολείται με τα παιδιά (μεταξύ αυτών ειδικοί στο παιχνίδι, στη δημιουργική απασχόληση, φυσιοθεραπευτές κλπ). Οι Tado ανέλαβαν να ζωντανέψουν τον χώρο της πισίνας με τις φωτεινές και χαρούμενες φιγούρες που σχεδιάζουν, οι οποίες είναι κατάλληλες τόσο για παιδιά προσχολικής ηλικίας όσο και για μεγαλύτερα.
«Το μόνο ζητούμενο ήταν να διαμορφώσουμε ένα χώρο χαρούμενο και ήρεμο ταυτόχρονα», λένε οι Tado. Χρησιμοποιήσαμε χρώματα που να ζωντανεύουν τους τοίχους με φωτεινό κοντράστ, χωρίς, από την άλλη, να αποσπούν ιδιαίτερα την προσοχή των παιδιών, ειδικά εκεί που γίνεται η γυμναστική και οι θεραπείες».
Εκτός από τους τοίχους, τοποθέτησαν και μερικές φιγούρες στο ταβάνι, ώστε να τις βλέπουν παιδιά με κινητικά προβλήματα που τα φέρνουν στον χώρο και τα κατεβάζουν στην πισίνα οι θεραπευτές.
Το παιχνίδι του Κρις, ονόματι Woodland Wiggle, παίζεται σε μια τεράστια οθόνη τηλεόρασης, η οποία είναι τοποθετημένη σε ένα δωμάτιο γεμάτο με επίσης τεράστια χνουδωτά ζωάκια και καρέκλες. Το Woodland Wiggle αξιοποιεί τη συσκευή Kinect της Microsoft, με αισθητήρες κίνησης και κάμερα [το Kinect χρησιμοποιείται στο Xbox 360], συνδεδεμένο με ένα Mac και με την οθόνη, και εντάσσει τα παιδιά σε μια σειρά δασικών τοπίων, δομημένων γύρω από τα λούτρινα ζωάκια.
Το παιχνίδι έπρεπε να είναι προσβάσιμο σε παιδιά με διαφορετικά επίπεδα κινητικών δυσκολιών· έτσι, ενώ ο Chris μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει το σύστημα με τρόπο ώστε ο αισθητήρας να χαρτογραφεί όλες τις κινήσεις του σώματος των παιδιών, προτίμησε να το περιορίσει και μόνο οι κινήσεις των χεριών επιδρούν στην εξέλιξη του παιχνιδιού.
«Η βασική ιδέα είναι ότι αν κουνήσεις το χέρι, έστω και λιγάκι, κάτι συμβαίνει στο παιχνίδι», λέει ο Chris. «Αν είσαι στο κρεβάτι και σε φέρουν μπροστά στην οθόνη, μπορείς ίσα ίσα να κουνήσεις το χέρι και η κίνηση αυτή θα προκαλέσει κάποια αλληλεπίδραση με τα αντικείμενα στο παιχνίδι. Αν το παιδί μπορεί να σηκώσει το χέρι έστω και λίγο, θα έχει τη δυνατότητα να ζωγραφίσει στο εικονικό περιβάλλον».
«Δοκιμάσαμε το παιχνίδι με ένα κοριτσάκι που έχει πολύ σοβαρές μαθησιακές δυσκολίες. Μόλις συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να δει τον εαυτό της στην τεράστια οθόνη, σχεδόν υπνωτίστηκε και βάλθηκε να κουνάει τα χέρια της», προσθέτει ο Chris. «Οι δάσκαλοί της μου είπαν ότι οι ίδιοι είχαν κατορθώσει να πετύχουν αυτό το αποτέλεσμα μόνο ύστερα από μια εβδομάδα κινητικών ασκήσεων. Μόλις το άκουσα αυτό, κατάλαβα ότι είμαι στον σωστό δρόμο».
Πηγή: Digital Arts Online
dimart 
Σχολιάστε