Πατήστε rewind: η κασέτα επιστρέφει

Η ταπεινή κασέτα, μια ευχάριστη ανάμνηση για πολλούς –κάποιας ηλικίας– φίλους της μουσικής, επιστρέφει μέσω μιας καναδικής μουσικής εταιρείας.

— της Kate Dailey (BBC, Montreal). Μετάφραση για το dim/art: Διονύσης Νοταράκης, Μαργαρίτα Ζαχαριάδου—

retro_cassette_tapes[1]

Η πρώτη παραγγελία έγινε το 1989: δέκα κασέτες. Έτσι κάπως ξεκίνησε η «Analogue Media Technologies» μια εταιρεία που δημιουργήθηκε για να βοηθήσει τα συγκροτήματα να λανσάρουν τη μουσική τους στην αγορά.
Οι μουσικοί έφερναν τα master recordings και τα γραφικά τους και η «Analogue», που σήμερα επίσης ονομάζεται «Duplication.ca», μετέτρεπε τα υλικά σε πιασάρικα ολοκληρωμένα albums με ετικέτες, εξώφυλλα και σημειώσεις, έτοιμα προς πώληση ή διανομή.
«Αλλάζαμε προϊόν σύμφωνα με το κυρίαρχο στυλ και τη ζήτηση», δηλώνει η Denise Gorman συνιδιοκτήτρια της εταιρίας που εδρεύει στο Μόντρεαλ.
Ξεκίνησαν με κασέτα και βινύλιο, αλλά στη συνέχεια η τάση τους έσπρωξε προς το CD, το DVD και αργότερα το Blue Ray.

Σήμερα, επιστρέφουν στο μέσο από το οποίο ξεκίνησαν.
«Έχουμε επιστρέψει στις κασέτες και αποτελούν τον βασικό μας πόλο έλξης», λέει η Gorman.
Οι κασέτες αντιστοιχούν στο 25% του κύκλου εργασιών της επιχείρησης, αλλαγή αρκετά σημαντική σε σύγκριση με μια πενταετία πριν, που η κασέτα φαινόταν να τραβάει τον ίδιο δρόμο με το ξεχασμένο πια 8-Τrack, το οποίο αποτελούσε ένα από τα πλέον δημοφιλή format κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70.

Οικονομικά Συνετή Επιλογή

Οι πιουρίστες θα προτιμούν πάντα τον αναλογικό ήχο της κασέτας. «Το ψηφιακό θα είναι πάντα άσσοι και μηδενικά», δηλώνει ο Fernando Baldeon, σύμβουλος πωλήσεων στην «Analogue». «Ο αναλογικός ήχος είναι ό,τι καλύτερο σε μια ηχογράφηση».
Το βινύλιο, το αγαπημένο του κάθε πιουρίστα, έχει αυτόν ακριβώς τον ήχο. Έχει όμως και υπέρογκο κόστος παραγωγής 14,10 δολάρια Καναδά για 100 κομμάτια σε σχέση με τα μόλις 1,29 της κασέτας. Παρότι η παραγωγή κασέτας παραμένει οριακά πιο ακριβή από ό,τι αυτή του CD έχει μια «προστιθέμενη αξία» για πολλά punk, hip hop, metal και πειραματικά σχήματα, αυτά που ο Baldeon αποκαλεί «lo-fi».
«Φυσικά, τα MP3 εξακολουθούν να υπάρχουν», δηλώνει ο Craig Proulx, συνιδιοκτήτης της δισκογραφικής Bruised Tongue που εδρεύει στην Οτάβα. «Τα κατεβάζω. Έχω μάλιστα και i-phone. Αλλά δεν έχει καθόλου πλάκα».
Η Bruised Tongue βγάζει κατά κύριο λόγο punk συγκροτήματα και ο Proulx ισχυρίζεται πως η «κάν’-το-μόνος-σου» αισθητική αυτού του ήχου ταιριάζει γάντι στις κασέτες. Οι λόγοι όμως που τον έστρεψαν προς την κασέτα ήταν περισσότερο οικονομικοί παρά αισθητικοί.
«Παλιά, πρεσάριζα βινύλια ο ίδιος και ήταν σκέτος μπελάς». Όταν είχε μικρές παραγγελίες, ο αριθμός των δίσκων που έκοβε αναγκαστικά, ήταν πάλι πολύ μεγάλος για να τους πουλήσει όλους. Οι κασέτες παράγονται εύκολα, φθηνά και χωρίς πολλούς μπελάδες.
«Όταν δουλεύεις σε τοπικό επίπεδο οι κασέτες έχουν νόημα».

Παγκόσμια Παρουσία

Ο Proux δηλώνει μέρος μιας παγκόσμιας κοινότητας μουσικών παραγωγών που εδρεύουν τοπικά και οπαδών του καν-το-μόνος-σου που όλοι επιστρέφουν στην κασέτα για να διαδώσουν τη μουσική τους.
Και όντως, στην Analogue έρχονται δουλειές απ’ όλον τον κόσμο.
Έχοντας εξασφαλιστεί στην αγορά του Καναδά, προσελκύει τώρα διεθνή πελατεία ακόμα και από χώρες όπως τις ΗΠΑ όπου υπάρχουν εταιρείες που προσφέρουν ανάλογες υπηρεσίες. Ακριβώς όμως επειδή η επιχείρηση παραμένει μικρή, είναι αρκετά ευέλικτη και οι χρόνοι παράδοσης του προϊόντος συντομότεροι σε σχέση με τους ανταγωνιστές της.
«Οι μικρές επιχειρήσεις έχουν το πλεονέκτημα να επωφελούνται από τις κατά καιρούς τάσεις επειδή μπορούν να κινηθούν γρήγορα», λέει η Helena Yli-Renko, βοηθός καθηγήτρια επιχειρήσεων υγείας στο Lloyd Greif Center for Entrepreneurial Studies του πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια.
«Έχουν επίσης καλύτερες προϋποθέσεις ώστε να εξυπηρετούν μια εξειδικευμένη αγορά», δηλώνει. Μικρές επιχειρήσεις όπως η Analogue μπορούν, γεμίζοντας τέτοιες «τρύπες», να αποκομίζουν μεγάλα κέρδη – κέρδη που ίσως να είναι αμελητέα για μεγάλους ομίλους που δουλεύουν με περισσότερο mainstream πελάτες.

_67611006_hx0a0263
Η ευρεία γκάμα χρωμάτων και εκτυπωτικών επιλογών καθιστούν τις κασέτες μια δημοφιλή κίνηση για μπάντες που θέλουν να ξεχωρίζουν.

Η ευρεία γκάμα χρωμάτων και εκτυπωτικών επιλογών καθιστούν τις κασέτες μια δημοφιλή κίνηση ανάμεσα σε μπάντες που θέλουν να ξεχωρίζουν.

Το ζητούμενο ωστόσο είναι να βρίσκεται τρόπος ώστε να κεφαλαιοποιούνται αυτές οι εξειδικευμένες τάσεις έχοντας πάντα υπόψη πως την επόμενη εβδομάδα μπορεί να είναι εκτός μόδας και να έχουν αντικατασταθεί από παιδιά που ζητούν να έχουν τη μουσική τους σε φλασάκια ή που θέλουν να την κατεβάζουν ψηφιακά από κωδικούς τυπωμένους σε Frisbees.
«Δεν είναι καλή ιδέα να μπεις στο τριπ πως τάχα το ρολόι θα γυρνάει για πάντα προς τα πίσω», δηλώνει ο Paul Kedrosky, σύμβουλος στο Kauffman Foundation, έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό που τρέχει προγράμματα για επίδοξους επιχειρηματίες.

Πρόσω ολοταχώς

« Όταν μικρές επιχειρήσεις αναρωτιούνται αν πρέπει να αρπάξουν μια ευκαιρία όπως αυτή, το πρώτο που πρέπει να σκεφτούν είναι: ‘Συμβαδίζει κάτι τέτοιο με αυτό που κάνουμε εμείς ως εταιρεία; Καλύπτει τις ανάγκες των πελατών μας;’» λέει η Yli Renko.
Στην περίπτωση της Analogue κάτι τέτοιο συμβαίνει. Διευρύνει το πελατολόγιό της εξυπηρετώντας σωστά τους υπάρχοντες πελάτες.
«Πολλοί έρχονται συστημένοι», λέει η Groman. «Συχνά δεχόμαστε ένα σωρό παραγγελίες ταυτοχρόνως, από την Αυστραλία ή από την Ιαπωνία». Ακριβώς επειδή οι πελάτες συνυπάρχουν σε δεμένες κοινότητες, μόλις ένα συγκρότημα ανακαλύψει την αξιόπιστη πηγή των ειδικών προϊόντων που χρειάζεται, η φήμη διαδίδεται αυτόματα.
Παραμένει ωστόσο δύσκολο να υπολογιστεί για πόσο διάστημα μπορεί μια μόδα να δίνει σε μια εταιρεία κέρδη.

Ο Craig Proulx έχει πετάξει τα γρατζουνισμένα του CD αλλά κρατά ακόμα τις κασέτες που είχε από παιδί.
Ο Craig Proulx έχει πετάξει τα γρατζουνισμένα του CD αλλά κρατά ακόμα τις κασέτες που είχε από παιδί.

Ο Kedrosky ισχυρίζεται πως οι εταιρείες που βγάζουν λεφτά από μια νέα τάση πρέπει να διερευνούν αν αυτή η τάση είναι κάτι εφήμερο ή κάτι που ήρθε για να μείνει. «Αν είναι απλά μια μανία που θα περάσει σε έξι μήνες, δεν είναι καλή ιδέα να επενδύσεις και πολλή προσπάθεια», λέει.
Δεδομένου ότι η Analogue ξεκίνησε ως εταιρία που έφτιαχνε κασέτες, έχει τώρα τη δυνατότητα να κεφαλαιοποιήσει την τρέχουσα μόδα χωρίς να επενδύσει σε νέο εξοπλισμό και υλικά.
Η Michelle Gorman δηλώνει πως όσο τα συγκροτήματα θα θέλουν να κυκλοφορεί η μουσική τους σε υλική μορφή, η Analogue θα είναι πάντα έτοιμη να ανταποκριθεί στις νέες τάσεις.
«Δεν ξέρω τι είναι το επόμενο που θα σκάσει, αλλά θα είμαστε προετοιμασμένοι γι’ αυτό», λέει. «Έτσι δουλεύω. Ακολουθούμε τις απαιτήσεις των πελατών μας και προσπαθούμε να τους ικανοποιήσουμε προσφέροντας τα καλύτερα προϊόντα. Τους δίνουμε αυτό που θέλουν και έχουμε τα μέσα για να το κάνουμε».

Πηγή: BBC Montreal

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.