14|

14|Subkultur 90+
Δίσκοι που επιμένουν να στριφογυρνούν στο μυαλό των συντελεστών του dim/art

του Διονύση Νοταράκη

—————————————————————————————————————-

Bright Eyes – Lifted or the Story is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground
Saddle Creek Records – 2002

lifted

Η αλήθεια είναι πως, πίσω στο ελπιδοφόρο 2002, τα πρώτα λεπτά του Lifted or the Story is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground με προβλημάτισαν αρκετά. Για την ακρίβεια, με ξένισαν όλα τα επιμέρους στοιχεία τους: οι random συνομιλίες —που αδυνατούσα να προσδιορίσω τη λειτουργία τους στο κομμάτι—, τα κουρδίσματα, τα μάλλον ερασιτεχνικά ηχογραφημένα φωνητικά, οι κουβέντες ασυρμάτου (;) με αισθητική Yankee Hotel Foxtrot, τα απόκοσμα πλήκτρα αλλά και τα φωνητικά ξεσπάσματα δεν κάθισαν καλά στα αυτιά μου. Σκέφτηκα πως έχω να κάνω με έναν δίσκο μάλλον υπερβολικό για τα γούστα μου και έκατσα να τον ακούσω από «επαγγελματική διαστροφή», σαν αγγαρεία ένα πράμα. Με το που το Method Acting —το δεύτερο κομμάτι του album— άρχισε να ακούγεται από τα ηχεία του κουρασμένου SONY, αναθεώρησα αμέσως. Προφανώς το μελάνι  που χύθηκε για αυτόν το δίσκο σε όλα τα μεγάλα μουσικά και μη έντυπα —από το Rolling Stone ως τους New York Times— δεν χύθηκε τυχαία. Ο δίσκος ηχογραφήθηκε μέσα σε έναν μόλις μήνα και στα χορταστικά 73 λεπτά που διαρκεί καταλαβαίνει ακόμη και ο αμύητος ακροατής πως μάλλον έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πιο σπουδαία indie rock albums της τελευταίας δεκαετίας. Επιπλέον το Lifted or the Story is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground έπαιξε κομβικό ρόλο, αφού τράβηξε τους Bright Eyes από την αφάνεια, καθιστώντας τους γνωστούς στο ευρύτερο ακροατήριο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν πως υπήρξε η σπουδαιότερη μέχρι τώρα δουλειά της μπάντας από την Omaha.

Με τους δισκοκριτικούς να γράφουν διθυράμβους —σε τέτοιο βαθμό ώστε στο πρόσωπο του 22χρονου τότε, Conor Obers, να βρίσκουν τον νέο Bob Dylan—, ο δίσκος έφτασε μέχρι στο 161ο σκαλοπάτι του Billboard. Οι συνθέσεις στο σύνολο τους βγάζουν ένα συναίσθημα που σα να είχε καταπιεστεί εδώ και καιρό χωρίς όμως να χάνεται η μελωδία  —αφού τα πλήκτρα, η τρομπέτα, το βιολί και τα δεύτερα φωνητικά είναι παρόντα εκεί που πρέπει να είναι— ενώ η ερμηνεία του Obers είναι υποδειγματική. Ο δίσκος ξεφεύγει από την Americana χωρίς όμως να παύει να προδίδει την καταγωγή του, παίζει με τα ευρωπαϊκά ρεύματα της εποχής, φλερτάρει με blues και country χρώματα —ειδικά σε κομμάτια όπως στο Waste of Pain— ενώ με έναν μαγικό τρόπο μπορεί να αγγίξει. Συγκαταλέγω τον εαυτό μου στους τυχερούς που ο δίσκος αυτός τους άγγιξε μέσα στα πρώτα λεπτά. Σκέφτομαι σήμερα πως αν τότε τον είχα παρατήσει, κάτι θα μου έλειπε και θα αδυνατούσα να προσδιορίσω το τι.

8/10 

Σημείωση: Ο συντάκτης λόγω ανηλειμμένων υποχρεώσεων δεν κατάφερε να ετοιμάσει τις δυο δισκοκριτικές που προορίζονταν για το προηγούμενο εικοσαήμερο. Δεσμεύεται πως από εδώ και στο εξής θα προσπαθήσει να είναι περισσότερο συνεπής. 

Περισσότερη subkultur90+

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.