15|

15|Subkultur 90+ 

Δίσκοι που επιμένουν να στριφογυρνούν στο μυαλό των συντελεστών του dim/art

του Διονύση Νοταράκη

—————————————————————————————————————-

Lana Del Rey – Born to Die
Interscope, Polydor, Stranger – 2012

Lana_Born to die

Ο δίσκος που αγαπήθηκε από το κοινό και δίχασε τους κριτικούς. Το ξέρω, χρησιμοποιώ το πλέον απαίσιο κλισέ στην ιστορία των δισκοκριτικών, ωστόσο κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως, σε γενικές γραμμές, η φράση αυτή περιγράφει συνοπτικά τον τρόπο που οι ανά τον κόσμο μουσικόφιλοι υποδέχθηκαν το Born to Die της ανερχόμενης Lana del Rey. Ας σημειωθεί σε αυτό το σημείο πως η Lana del Rey χαρακτηρίσθηκε από τους υποστηρικτές της ως ‘The Next Big Thing’. Παρότι αυτή η κριτική τοποθετείται θετικά υπέρ του album, δεν θα υιοθετήσει μια τέτοια εικόνα για την καλλιτέχνιδα. Τις τελευταίες δεκαετίες εξάλλου γίναμε μάρτυρες δεκάδων περιπτώσεων που λίγο μετά την εκκίνηση κατέρρευσαν εκκωφαντικά αφήνοντας τους υποστηρικτές να κοιτάζουν σαστισμένοι από την κερκίδα. Η Lana del Rey, προς το παρόν τουλάχιστον, φαίνεται να έχει το υπόβαθρο για μια λαμπρή καριέρα. Αυτό δεν οφείλεται στο ότι η παρουσία της είναι εναρμονισμένη με τις vintage τάσεις της εποχής, θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε pin-up girl και ντίβα του Hollywood, ούτε και  στην ιδιαίτερη φωνή της, αλλά μάλλον σε μια αντίφαση που γίνεται αντιληπτή όταν τα παραπάνω συναρτηθούν με τη μουσική της. Σε αντίθεση με άλλες σύγχρονές της, όπως η Caro Emerald, η Lana del Rey έφτιαξε ένα album σύγχρονο, σχεδόν εξ ολοκλήρου ηλεκτρονικό, χρησιμοποιώντας με σύνεση τα ακουστικά όργανα και αποφεύγοντας πλήρως τα πνευστά. Ίσως εκεί να βρίσκεται τόσο η πηγή της γοητείας του δίσκου αυτού όσο και η βαθύτερη αιτία για τις σκληρές κριτικές που έλαβε. Η νοσταλγία λοιπόν απουσιάζει παντελώς από το μουσικό επίπεδο αλλά υπάρχει έντονη στο αισθητικό ενώ παράλληλα στο στιχουργικό επίπεδο αναδεύονται εναγωνίως τα αδιέξοδα της. Και εδώ έχουμε να κάνουμε μάλλον με το δεύτερο παράδοξο σημείο του album: οι pop μελωδίες δεν συνοδεύονται από ανάλογης αισιοδοξίας στίχους αλλά από βαθειά μελαγχολικούς (Off the Races, Blue Jeans).

Πέρα όμως από αυτή την αντιφατική συνύπαρξη των τριών επιπέδων, φοβάμαι πως τόσο οι επικριτές όσο και οι υποστηρικτές του δίσκου αυτού χάσαμε κάτι βαθύτερο — αγνοώ αν αυτό έγινε συνειδητά ή όχι. Το Born to Die —που φέρει αυτόν τον τόσο αμφίσημο τίτλο— αποτελεί τον πλέον γλυκόπικρο αποχαιρετισμό σε μια ανέμελη Αμερική που χάθηκε για πάντα στα συντρίμμια του WTC και της Lehman Brothers. Η Νέα Υόρκη και το χρήμα υπάρχουν στον δίσκο, ενώ ο χαμένος έρωτας —που αποτελεί σταθερό μοτίβο σε όλα σχεδόν τα κομμάτια—  δεν είναι στην ουσία τίποτε άλλο από ένα στιχουργικό τέχνασμα, καθώς χρησιμοποιείται ως ένας μάλλον έμμεσος τρόπος ώστε η Lana del Rey να μας διηγηθεί το κοσμοϊστορικό γεγονός που καθορίζει τη γενιά της: την κατάρρευση του αμερικανικού ονείρου. Η μορφή της, αψεγάδιαστη αλλά και θρυμματισμένη, η μουσική της, νοσταλγική και σύγχρονη — ίσως είναι η ενσάρκωση των αντιφάσεων, αν όχι μιας εποχής, σίγουρα της παρούσας ιστορικής συγκυρίας.

9/10 

subkultur90+

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.