16|

16|Subkultur 90+ 

Δίσκοι που επιμένουν να στριφογυρνούν στο μυαλό των συντελεστών του dim/art

—του Διονύση Νοταράκη—

—————————————————————————————————————-

Tame Impala – Innerspeaker
Modular – 2010

tame_impala_innerspeaker1

Οι Tame Impala, έχοντας κυκλοφορήσει μόλις ένα EP και δυο δίσκους την τελευταία πενταετία, κουβαλάνε ήδη ένα βαρύ φορτίο: αυτό της πλέον ελπιδοφόρας νεοψυχεδελικής μπάντας. Οι πανταχού οπαδοί του συγκεκριμένου genre τους επιφύλαξαν μια μεσσιανικού τύπου υποδοχή. Σε αυτό συντελούν δυο παράγοντες. Ο πρώτος, ο «εξωγενής» δεν είναι άλλος από το come back του συγκεκριμένου ήχου. Ο δεύτερος όμως σχετίζεται με τη δυναμική του ίδιου του συγκροτήματος από το Perth. Οι Tame Impala κατάφεραν να συνθέσουν και να ηχογραφήσουν το υλικό τους με τέτοιο τρόπο ώστε και να κάνουν σαφείς αναφορές στο μουσικό ιδίωμα που κυριάρχησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και να δηλώσουν όμως πως δεν αρκούνται στην αναπαραγωγή του αλλά προτίθενται να το πάνε ένα βήμα παραπέρα.

Το Innerspeaker αποτελεί στο σύνολο του μια μάλλον κριτική προσέγγιση στον ψυχεδελικό ήχο. Η μπάντα φαίνεται να έχει κρατήσει τα ουσιαστικά του στοιχεία. Το ονειρικό συναίσθημα, οι fuzzy κιθάρες, τα έξυπνα τύμπανα και οι κλιμακώσεις διέπουν τα κομμάτια, ενώ αποφεύγονται με μαεστρία οι άνευ νοήματος πειραματισμοί, η υπερβολική χρήση του overdubbing και τα μακρά και κουραστικά solos. Το αποτέλεσμα είναι ένα album δεμένο και με χαρακτήρα.

Το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο, το “It’s Not Meant To Be” εκτός από μια θεαματική αρχή δίνει παράλληλα και το ηχητικό στίγμα της μπάντας ενώ και τα πιο βαριά κομμάτια του δίσκου όπως το “Jeremy’s Storm” δύσκολα θα κουράσουν ακόμη και το αμύητο ακροατήριο. Ο δίσκος ισορροπεί ανάμεσα σε αμερικάνικες και βρετανικές επιρροές χωρίς, επαναλαμβάνω, να χάνει το ιδιαίτερο χρώμα του. Το “I don’t Really Mind”, το κομμάτι που κλείνει το album, είναι στρατηγικά τοποθετημένο ώστε να δημιουργεί μια τόσο δυνατή έξοδο ανάλογη της εισόδου, δημιουργώντας την αίσθηση πως intro και outro αποτελούν έναν διάλογο.

Ο δίσκος αυτός άλλωστε συνέπεσε και με τη μεγάλη έξοδο του συγκροτήματος από την Αυστραλία στα φεστιβάλ της Ευρώπης, της Αμερικής και του Καναδά, με τη μπάντα να σαρώνει στα Aria Music Awards και έκτοτε να σημειώνει μια σταθερά ανοδική πορεία. Ο αμέσως επόμενος δίσκος Lonerism δέχθηκε ακόμη πιο εγκωμιαστικές κριτικές. Η μπάντα περιοδεύει ασταμάτητα και φέτος το καλοκαίρι ήδη βρίσκεται σε Ευρώπη και Ιαπωνία. Από τον Σεπτέμβρη και μετά θα ταξιδεψει στην Αμερική, παίζοντας μαζί με τους the National και τους Flaming Lips. Και ενώ στις studio ηχογραφήσεις η τριμελής σύνθεση των Kevin Parker, Jay Watson και Dominic Simper αποδεικνύεται αρκετή, στις live εμφανίσεις ωστόσο χρειάζεται να προστεθούν άλλα δυο μέλη ώστε να αποδοθεί το επιθυμητό ηχητικό αποτέλεσμα. Μέχρι να τους δούμε κάποτε στην Ελλάδα, μπορούμε σίγουρα να αρκεστούμε στις studio ηχογραφήσεις που αξίζουν να αγοραστούν. Μέσα στα θετικά των Tame Impala άλλωστε είναι πως από τα τέλη τις δεκαετίας του 1960 κράτησαν άλλο ένα καλό στοιχείο: το υψηλής αισθητικής καλειδοσκοπικό artwork.

9/10 

subkultur90+

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.