Δε σου κάνω τον άγιο — μέρος 4ο

Ένα συλλογικό νουάρ μυθιστόρημα σε συνέχειες, αποκλειστικά στο dim/art

[Μέρος 4ο: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου]

Περίληψη προηγουμένων:  Ο Τζορτζ Καρύδης, Ελληνο-αμερικανός δεύτερης γενιάς, 48 ετών, μηχανικός, υπάλληλος μιας εταιρίας αμερικανικών συμφερόντων, της Gas Probe SA βρίσκεται δολοφονημένος κάπου στην Ηλεία. Του έχουν αφαιρέσει την καρδιά. Από τα κεντρικά στέλνουν τη δαιμόνια αστυνομικίνα Γωγώ Δασκαλάκη να βοηθήσει τα τοπικά όργανα της τάξεως στην εξιχνίαση του στυγερού εγκλήματος, κάτι που δεν βλέπουν με καλό μάτι οι αστυνομικοί της περιοχής — ιδίως ο αστυνόμος Λάμπρου, με τον οποίον η Γωγώ πρέπει να συνεργαστεί. Τα τοπικά ΜΜΕ μυρίζονται εγκαίρως ότι η υπόθεση έχει ψωμί, έρχονται σε επαφή με τις άκρες τους στην αστυνομία και ανταγωνίζονται για να βγάλουν λαβράκι. Ο νεκρός έκανε έρευνες στην περιοχή για φυσικό αέριο. Φαίνεται όμως ότι στο παιχνίδι μπήκε και η Μαφία της Φράουλας…

«Φτάνουμε, κοπελιά».

Η Γωγώ ξανάνοιξε τα μάτια, γρύλισε κάτι που θα μπορούσε να είναι απλή κατάφαση όσο και μια μικρή βωμολοχία για τον όρο «κοπελιά» και αντίκρισε τις βόρειες παρυφές του Πύργου Ηλείας. Δεν είχε ξανάρθει στον Πύργο, και τώρα συνειδητοποιούσε πως πολύ καλά είχε πράξει. Ένα ξενοδοχείο με ιωνικούς κίονες εδώ, μια αυλή με μνημειώδεις σκάλες, σιντριβάνια και επώδυνα αστραφτερούς γύψινους Δισκοβόλους εκεί, ένα «Μπαρ-Νάιτ Κλαμπ Το Μωρό» παραπέρα. Επίσης με Δισκοβόλους και Χάριτες, επικίνδυνα κοντά μεταξύ τους. Χωράφια, διάσπαρτα με μπαλιασμένο άχυρο. Μαγαζιά με αγροτικά είδη. Τσιμέντο και λαμαρίνες. Σκουριασμένα Datsun μισοβυθισμένα στο ρείθρο της Πατρών-Πύργου. Καρπούζια που δραπέτευσαν από καρότσες ημιφορτηγών και βρήκαν φρικτό τέλος στην άσφαλτο. Ηττημένες ματαιοδοξίες στα μπετά, φορείς μηνυμάτων λατρείας για τον Θρύλο και μίσους για τους «Ξένους» – ποιους απ’ όλους, άραγε; Τους εύκολους, αυτούς που δουλεύουν στις σοδειές ή τους πιο ζόρικους, τους τεχνοκράτες; Παντού τα ίδια, σκέφτηκε ή Γωγώ, ή και λίγο χειρότερα. Ή και πολύ.

Κάπου στο βάθος φάνηκαν οι σιδηροδρομικές γραμμές, και το περιπολικό φρέναρε λες και ξαφνικά εμφανίστηκε το τρένο-φάντασμα στις ράγες. Τα υπολείμματα του φραπέ στο πλαστικό ποτηράκι, υπακούοντας με ζήλο στην αρχή της αδράνειας, έλουσαν την τσάντα της Γωγώς κάτω στα πόδια της. Με υπόκρουση το ομολογουμένως δημιουργικό υβρεολόγιο του υπαρχιφύλακα, η Γωγώ σήκωσε τα μάτια προς το παρμπρίζ και διεπίστωσε το αίτιο του παρ’ολίγον ατυχήματος: ένας τύπος μελαψός, ανθυγιεινά αδύνατος και αξύριστος, ντυμένος με μαύρο γυαλιστερό πουκάμισο και μαύρο παντελόνι, την κοιτούσε επίμονα και λίγο επιτιμητικά. Ακίνητος. Στο χέρι κρατούσε ένα επίσης μαύρο κασελάκι που αυτομάτως  θύμισε στη Γωγώ οστεοφυλάκιο. Της χαμογέλασε σαν να μην συνέβη τίποτα, ένευσε προς τον υπαστυνόμο, χτύπησε φιλικά το καπό του περιπολικού, σαν να του χτυπούσε την πλάτη, και συνέχισε να διασχίζει το δρόμο.

«Ποιος ήταν αυτός; Τον ξέρεις;» ρώτησε η Γωγώ.

«Πώς δεν τον ξέρω, το μαλάκα. Ο Μάκης από το “Μέγαρο”, εδώ δίπλα. Μεγάλο μούτρο αλλά και μεγάλο κλαρίνο, ο πούστης. Α στο διάολο, με κοψοχόλιασε».

Το «Μέγαρο», συνειδητοποίησε η Γωγώ, ήταν ένα τσιμεντένιο κουτί χωρίς παράθυρα, βαμμένο ροζ και μαύρο, με μια κόκκινη χορεύτρια από νέον που ακόμα αναβόσβηνε πάνω από τη σιδερένια πόρτα. Μερικές άλλες χορεύτριες, που όμως δεν είχαν τίποτα το νέον, στέκονταν απ’ έξω τρίβοντας τα μάτια τους και καπνίζοντας. Το μαγαζί είχε μόλις σχολάσει, ήταν φανερό. Μια μεγάλη αφίσα τυλιγμένη στο μοναδικό δέντρο προανήγγελλε την έλευση της Χρύσας Βέρρα – σύντομα.

«Έρχεσαι εδώ συχνά;» ρώτησε η Γωγώ τον υπαρχιφύλακα.

Εκείνος απλώς χαχάνισε κι έβαλε πρώτη.

Η Αστυνομική Διεύθυνση ήταν ένα νεοκλασικό παραδόξως ευχάριστο στην όψη. Η Γωγώ ακολούθησε από απόσταση ασφαλείας τη μεγάλη κηλίδα ιδρώτα στο πουκάμισο του υπαρχιφύλακα.

«Στον τρίτο πας. Αλλά το ανσασέρ έχει χαλάσει», της είπε υψώνοντας τα φρύδια σχεδόν έως τη χερσόνησο από μαλλιά που κατέβαινε χαμηλά στο μέτωπό του, και εξαφανίστηκε σε μια πόρτα, απ’ όπου ακουγόταν, όχι και πολύ διακριτικά, η Έφη Θώδη να παρακαλάει για έναν καρδιολόγο «…να μ’ αλλάξει την καρδιά / μεταμόσχευση να κάνει / για να πάψει να πονά…»

«Αμάν, με αυτές τις καρδιές σήμερα», σκέφτηκε η Γωγώ και πάτησε το κουμπί του “ανσασέρ”, το οποίο ανταποκρίθηκε πρόθυμα στο κάλεσμά της. Ε, καλά. Το είχε κάνει κι εκείνη το ίδιο χουνέρι σε δεκάδες «νέους».

Στον τρίτο, επικρατούσε αναστάτωση. Οι γαλονάδες ήταν όλοι μαζεμένοι έξω από ένα γραφείο και συζητούσαν. Ο αντίλαλος στους γυμνούς τοίχους σε συνδυασμό με την ντόπια προφορά και την ασυγκράτητη ένταση των παράλληλων μονολόγων έκανε το ακρόαμα σχεδόν ακατανόητο. Η Γωγώ κατάφερε μάλλον να μαντέψει παρά να ακούσει ότι το θέμα ήταν οι σχεδιαζόμενες καταργήσεις επιμέρους Διευθύνσεων της τοπικής αστυνομίας.

«Τον αστυνόμο Λάμπρου θέλω»,  φώναξε βάζοντας έξτρα μέταλλο στη φωνή της. Τρεις ιδρωμένες, κόκκινες φάτσες με αντίστοιχα μουστάκια γύρισαν και την κοίταξαν ενοχλημένα καταπρόσωπο, κι έπειτα κατηφόρισαν, λιγότερο ενοχλημένα, προς το υπόλοιπο σώμα.

«Ποια είστ’ εσείς, κυρία μου;» είπε ο πιο χοντρός.

«Γωγώ Δασκαλάκη, από Αθήνα. Θέλω τον αστυνόμο Λάμπρου. Είναι ενήμερος».

Οι δύο από τους τρεις έκαναν αυτομάτως μεταβολή και την κοπάνησαν λες και τους είχε πει ότι είχε έρθει κατευθείαν από τη Σπιναλόνγκα. Ο τρίτος, που έμεινε, την κοίταξε και αποφάσισε, προφανώς μετά από ώριμη, σκέψη να χαμογελάσει. Τα κατάφερε με το μισό στόμα.

«Περάστε από δω, παρακαλώ, περάστε. Να κεράσω καφεδάκι; Πορτοκαλάδα; Ένα ουζάκι;»

«Όχι, ευχαριστώ. Νερό μόνο», είπε η Γωγώ προσπαθώντας να βολευτεί στην εμφανώς ετοιμόρροπη καρέκλα χωρίς να σκύψει ιδιαίτερα.

«Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, θα συνεργαστούμε στενά εμείς οι δυο», είπε ο Λάμπρου χωρίς να ξεκρεμάσει το στραβό χαμόγελο από τα δεξιά του προσώπου του. «Πολύ στενά. Αν και, μάλλον δεν έχει και πολύ μέλλον αυτή η υπόθεση. Μας βλέπω να πέφτουμε πολύ σύντομα σε τοίχο».

«Γιατί το λέτε αυτό;»

Ο Λάμπρου αναστέναξε κι έσκασε ένα σοφό, όπως ήλπιζε, γελάκι. «Μα είναι φανερό, αγαπητή μου – πώς σε είπαμε; Φωφώ; Να σου μιλάω στον ενικό, έτσι;– ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με πολύ σκοτεινά συμφέροντα και διεθνείς διασυνδέσεις. Αν πράγματι ισχύουν αυτά που έχουν ακουστεί για τον Καρύδη και την Γκασπρόμ, έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες εκτελεστές από το εξωτερικό».

«Ή και με ερασιτέχνες χασάπηδες από το εσωτερικό», απάντησε η Γωγώ. «Ακόμα δεν ξέρουμε τίποτα. Μπορεί εξίσου καλά να είναι έγκλημα πάθους ή μαφιόζικο ξεκαθάρισμα. Έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα για το θύμα».

«Κοίταξε να δεις, Φωφώ –»

«Γωγώ. Για σας, υπαστυνόμος Δασκαλάκη».

Ο αστυνόμος χαχάνισε αμήχανα.

«Κοίτα, έχουμε τα προβλήματά μας εδώ. Εσείς οι Αθηναίοι συμπεριφέρεστε λες και είμαστε ένα μάτσο δουλέμποροι και δολοφόνοι. Τα κανάλια μάς ξέσκισαν μετά από εκείνη την ιστορία με τους Μπαγκλαντεσιανούς. Είναι τουριστική περίοδος. Περιμένουμε τόσο κόσμο να έρθει στα Ολύμπια, στα ξενοδοχεία μας, να δει τα αρχαία, να διασκεδάσει – δεν μπορούμε να τους τρομοκρατήσουμε και να μας γυρίσουν την πλάτη, να νομίζουνε πως εμείς εδώ πυροβολούμε μαύρους και ξεριζώνουμε καρδιές από πτώματα. Ακόμα κι αν έχουμε δίκιο».

Η Γωγώ κοίταξε τον υπερμεγέθη Εσταυρωμένο με τα γουρλωμένα μάτια πίσω από την πλάτη του Αστυνόμου. Το ίδιο σχεδόν ύφος μαρτυρίου είχε πάρει και ο Λάμπρου.

«Σωστά, το δίκιο πάνω απ’ όλα», είπε η Γωγώ.

«Α, γεια σου!» αναφώνησε ο Λάμπρου. «Άρα, διακριτικά. Δημοσιογράφοι και τέτοια κοράκια, μακριά. Αναφέρεις σε μένα τουλάχιστον ανά 12 ώρες και εγώ σου λέω τι να κάνεις. Όχι του κεφαλιού σου, για να τα πάμε καλά, εντάξει;»

«Πού έμενε ο Καρύδης;» ρώτησε η Γωγώ.

«Στο Mare Nostrum, αυτό το καινούργιο που έχει ανοίξει στη Σκαφιδιά. Ωραίο μέρος. Ωραίος κόσμος. Καθαρό. Έχουνε ρίξει πολλά λεφτά οι ιδιοκτήτες».

«Ακούγεται ό,τι πρέπει για ν’ ανοίγει η καρδιά σου», είπε η Γωγώ και σηκώθηκε.

[ Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι  την επόμενη Τρίτη, 6 Αυγούστου, αποκλειστικά στο dim/art ]

Δε σου κάνω τον άγιο — μυθιστόρημα σε συνέχειες

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.