Δε σου κάνω τον άγιο — μέρος 9ο

Ένα συλλογικό νουάρ μυθιστόρημα σε συνέχειες, αποκλειστικά στο dim/art

[Μέρος 9ο: Ζάνος Βαλμάς]

Περίληψη προηγουμένων:  Ο Τζορτζ Καρύδης, Ελληνο-αμερικανός δεύτερης γενιάς, 48 ετών, μηχανικός, υπάλληλος μιας εταιρίας αμερικανικών συμφερόντων, της Gas Probe SA.  βρίσκεται δολοφονημένος κοντά στη Μανωλάδα. Του έχουν αφαιρέσει την καρδιά. Τα τοπικά ΜΜΕ (Ilis FM και εφημερίδα «Πρώτη») αλλά και τα αθηναϊκά (ο ρεπόρτερ Νίκος Παναγόπουλος καταφθάνει αυθημερόν στην περιοχή) μυρίζονται εγκαίρως ότι η υπόθεση έχει ψωμί, έρχονται σε επαφή με τις άκρες τους στην αστυνομία και ανταγωνίζονται για να βγάλουν λαβράκι. Από τα κεντρικά στέλνουν τη δαιμόνια αστυνομικίνα Γωγώ Δασκαλάκη να βοηθήσει τα τοπικά όργανα της τάξεως στην εξιχνίαση του στυγερού εγκλήματος, κάτι που δεν βλέπουν με καλό μάτι οι αστυνομικοί της περιοχής, όπως αποδεικνύεται και κατά τη συνάντηση γνωριμίας της με τον αστυνόμο Λάμπρου. Το βράδυ στο ξενοδοχείο «Μάρε Νόστρουμ», η Γωγώ αδυνατεί να συγκεντρωθεί στην υπόθεση, καθώς από το διπλανό δωμάτιο άγνωστο ζευγάρι επιδίδεται σε αχαλίνωτο, θορυβώδες και χρονοβόρο  σεξ. Καταφεύγει στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, όπου όμως, αντί για την ησυχία της, θα βρει τον Νίκο Παναγόπουλο που της προτείνει ανταλλαγή πληροφοριών για το έγκλημα — και σεξ. Νωρίς το επόμενο πρωί, ο διευθυντής του Ilis FM καλεί στον σπίτι του τον δημοσιογράφο της «Πρώτης» Παύλο Νασόπουλο, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για ρεπορτάζ της εφημερίδας για το έγκλημα, που αφήνει υπόνοιες για ντόπιο επιχειρηματία. Ο Νασόπουλος αρνείται την πατρότητα του εν λόγω άρθρου. Καθώς φεύγει από του Βελόπουλου, συναντά τον αστυνόμο Λάμπρου, ο οποίον επίσης αφήνει να εννοηθεί πως τον θεωρεί υπεύθυνο για το ρεπορτάζ. Μήπως στην πραγματικότητα όμως η υπογραφή «Π.Ν.» δεν σημαίνει Παύλος Νασόπουλος αλλά Παναγόπουλος Νίκος; Την ίδια ώρα, η Γωγώ φεύγει από το ξενοδοχείο της για την Πάτρα, για να παραλάβει την ιατροδικαστική έκθεση. Ο υπαστυνόμος που έρχεται να την παραλάβει με το περιπολικό, της παραδίδει ένα πακέτο που άφησε κάποιος στο όνομά της: το περιεχόμενο του πακέτου δίνει μια μακάβρια τροπή στην υπόθεση: είναι η καρδιά του θύματος…

 * * *

Δεν ήξερε τι την ενοχλούσε πιο πολύ. Το πακέτο με την ξεριζωμένη καρδιά του Καρύδη στο πίσω κάθισμα ή ο οδηγός που ξέρναγε κάθε τρεις και λίγο μέχρι να φτάσουνε στην Πάτρα. Ένα ήταν σίγουρο: η υπόθεση χειροτέρευε, και σίγουρα κάποιος μαλάκας είχε βαλθεί να της κάνει τη ζωή κόλαση. Μόλις φτάσανε, τράβηξε γραμμή στον ιατροδικαστή μαζί με το νέο εύρημα. Πέρασε αρκετή ώρα μέχρι να τη φωνάξει στο γραφείο. Ο ιατροδικαστής τής επιβεβαίωσε ότι η καρδιά είχε αφαιρεθεί αριστοτεχνικά, σαν να έκανε κάποιος εγχείρηση. «Που σημαίνει;» τον ρώτησε. Εκείνος χαμήλωσε τα γυαλιά του και της είπε πως πρέπει να αποσυνδεθεί η δολοφονία από τον τόπο του εγκλήματος. «Βλέπετε, μια τέτοια πράξη παίρνει ώρα και κανείς δεν θα την έκανε βουλιαγμένος σε ένα χαντάκι μαζί με ένα πτώμα. Εδώ που τα λέμε, ένα πτώμα είναι πάντα μια βαρετή παρέα. Δεν είναι;» Η Γωγώ Δασκαλάκη χαμογέλασε υποχρεωτικά και τον ευχαρίστησε.

Πήρε μαζί της το φάκελο με την πλήρη ιατροδικαστική έκθεση και πετάχτηκε απέναντι στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών. Στο κινητό της χτύπησε μήνυμα : «Nomizw pws kserw ton dolofono. Kai kindinebw. Rantenou se miamish ora sto cafe Koursaros sto Katakolo. Marina Danezh». Άλλο και τούτο πάλι. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τους βαρεμένους ερασιτέχνες ντετέκτιβ και τα κατά φαντασίαν θύματα.  Από την άλλη, ίσως η άγνωστη να ήξερε όντως κάτι. Μάλλον θα έπρεπε να τη δει. Στο κάτω -κάτω, ίσως sto cafe Koursaros sto Katakolo να μπορούσε να πιει επιτέλους έναν πραγματικό καφέ.

«Μάθαμε τίποτα για τη σφαίρα;» ρώτησε μπαίνοντας στο Ανθρωποκτονιών.
Ο νεαρός αστυνόμος τής έκανε πλήρη περιγραφή των ευρημάτων.
«Και η μάρκα;» τον ρώτησε.
«Glock 17άρι που κάθεται τέλεια στο χέρι».

Μάλιστα, τόσο μπανάλ, σκέφτηκε η Γωγώ. Πώς συνδυάζεις τώρα ένα κοινότυπο όπλο με μια περίτεχνη αφαίρεση καρδιάς ; Το μυαλό της άρχισε πάλι να βουίζει.

«Έχετε να μου πείτε κάτι άλλο που να είναι χρήσιμο, αστυνόμε»; τον ρώτησε.
Εκείνος την κοίταξε με ανάλαφρο ύφος και της είπε τραγουδιστά: «Θα ’μαι πάντα εγώ μες στο όπλο σου σφαίρα, να σκοτώνεις αυτούς που σκοτώνουν τη μέρα. Σας αρέσουν τα Ξύλινα Σπαθιά, κ. Δασκαλάκη;»
Δεν είχε χρόνο για πατρινό καμάκι. «Άσε τα τραγούδια και βρες μου έναν καλό οδηγό που να μη φοράει Ray-Ban και να μη βρωμάει τσίπουρο. Σε μιάμιση ώρα πρέπει να είμαι στο Κατάκολο για να δω μία τύπισσα που σχετίζεται με την υπόθεση».

Το καφέ «Κουρσάρος» βρισκόταν στην προκυμαία, ακριβώς απέναντι από τα κρουαζιερόπλοια. Το Κατάκολο ήταν φίσκα στους τουρίστες που τρέχανε να αγοράσουν αρχαία σανδάλια, καφτάνια με μαιάνδρους και ψεύτικες δάδες των Ολυμπιακών αγώνων. Το γκαρσόνι φόραγε μια μπλούζα που έγραφε με αρχαιοελληνικά γράμματα: «Greece. No money, no jobs, no problem». Κι αυτή προσπαθούσε να βάλει σε ένα μπλοκάκι τις σκέψεις της, με ανοιγμένους τους φακέλους δίπλα της. Έχουμε και λέμε. Ο Τζορτζ Καρύδης δολοφονήθηκε από κοντινή απόσταση με ένα κοινόχρηστο όπλο, που το βρίσκεις παντού. Άρα, ήταν εξοικειωμένος με τον θύτη, αφού τον άφησε να πλησιάσει. Μετά τη δολοφονία, έγινε η αφαίρεση της καρδιάς. Στο τέλος, κάποιος πήγε και πέταξε το πτώμα στο χαντάκι στη Μανωλάδα, μάλλον για στείλει ένα μήνυμα σε κάποιος εκεί γύρω. Δηλαδή, μάλλον στη «Μαφία της φράουλας». Η ξεριζωμένη καρδιά στο πακέτο ήταν όμως μήνυμα και στην ίδια. Να σταματήσει να ψάχνει. Να φοβηθεί. Μόνο; Ή ήταν και μια επίδειξη των χειρουργικών δυνατοτήτων του θύτη; Ποιος όμως σκοτώνει έναν υπάλληλο αμερικάνικης εταιρείας που ψάχνει για φυσικό αέριο στο Ιόνιο προκειμένου να στείλει μήνυμα στους δουλέμπορους της φράουλας; Και ποιος κάθεται να τυλίξει σε πακέτο μια καρδιά για να τρομάξει μια περαστική ντετέκτιβ;

«Η Γωγώ Δασκαλάκη;» ρώτησε δίπλα της η αργοπορημένη κοπέλα. «Συγγνώμη που άργησα αλλά τις μέρες που έχει κρουαζιερόπλοια δεν βρίσκω εύκολα πάρκινγκ. Είμαι η Μαρίνα Δανέζη που σας έστειλα το μήνυμα στο κινητό. Το βρήκα μέσω ενός κοινού γνωστού μας. Τον ξέρετε τον κύριο Παναγόπουλο, ε;  Ό,τι πούμε, κυρία Δασκαλάκη, θέλω να μείνει μεταξύ μας γιατί νομίζω πως η ζωή μου κινδυνεύει».

Η Γωγώ την κοιτούσε με απορία από την κορυφή ως το μίνι. Με τέτοιο ντύσιμο καμία δεν ετοιμάζεται για να πεθάνει. Άρα, το καλύτερο που είχε να κάνει ήταν να την ψαρέψει για πρόσωπα και πράγματα.

Το “no problem” γκαρσόνι πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά τους για να πάρει παραγγελία. «Φρεντουτσίνο για τις όμορφες;»

[ Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι  την επόμενη Τρίτη, 10 Σεπτεμβρίου, αποκλειστικά στο dim/art ]

Δε σου κάνω τον άγιο — μυθιστόρημα σε συνέχειες

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.