Σινετρόλ

Οι φανατικοί λάτρεις των χρυσών βατόμουρων

—του Vijith Assar.  Απόδοση-σχολιασμός για το dim/art: Μαρία Τσάκος—

Στις 11 Ιουλίου τα σόσιαλ μίντια πήραν φωτιά, σε τέλειο συγχρονισμό, ακριβώς στις 9 το βράδυ ώρα Νέας Υόρκης, όταν το κανάλι Syfy της αμερικάνικης καλωδιακής τηλεόρασης άρχισε τη μετάδοση του Sharknado, μιας τηλεταινίας για πολλά γέλια (όχι με την καλή έννοια), με θέμα έναν ανεμοστρόβιλο ο οποίος, περνώντας πάνω από τον ωκεανό, σαρώνει εκατοντάδες ζοχαδιασμένους καρχαρίες και τους μεταφέρει στην πόλη του Λος Άντζελες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας οι κάτοικοι της πόλης μεταχειρίζονται κάθε μέσο για να σωθούν τόσο από τα ιπτάμενα σαγόνια όσο κι απ’ τον ανεμοστρόβιλο. Σε παρόμοια κατάσταση σοκ βρίσκεται και ο θεατής της ταινίας, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τεράστιες τρύπες στο σενάριο, οπτικά εφέ τρίτης κατηγορίας —όπως λαστιχένιους καρχαρίες που τους κομματιάζουν ηλεκτρικά πριόνια—, ψηφιακές εκρήξεις της κακιάς ώρας και εφηβικά είδωλα από προηγούμενες δεκαετίες.

Επειδή τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν το υπερθέαμα, απολαύστε υπεύθυνα το επίσημο τρέιλερ της εν λόγω τηλεταινίας.

Το Sharknado είναι η τελευταία από μία σειρά από τέτοιες γραφικές δημιουργίες της εταιρείας παραγωγής The Asylum, με ειδικότητα σε αυτές τις παρωδίες χαμηλού προϋπολογισμού, οι οποίες είτε διακωμωδούν άλλες μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ είτε στέκονται ως αυτόνομες ταινίες που έχουν πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα. Μερικές από αυτές έχουν αποκτήσει τεράστια δημοτικότητα ενώ, στη Νέα Υόρκη, το πιστό κοινό τους έχει δημιουργήσει λέσχες και διοργανώνει ειδικές εκδηλώσεις και ανοιχτές προβολές.

Υπάρχει, εξάλλου και ειδικό αυτοσχέδιο (υπό την έννοια ότι το εκδίδει ένα ζευγάρι από το Μπρούκλιν) περιοδικό, το I Love Bad Movies («ILBM») που ξεκίνησε το 2009 και έχει εκδόσει μέχρι στιγμής πέντε τεύχη, ενώ ένας από τους συντελεστές του, ο Dan Mc Coy, παράγει και σχετικό δημοφιλέστατο κωμικό podcast, το Flop House, το οποίο διακινείται μέσα από ομώνυμο μπλογκ. Για τον Mc Coy, όμως, το Sharknado δεν πλησιάζει καν αυτό που εκείνος αναμένει από μια αυθεντικά κακή ταινία. «Μια κακή ταινία που σέβεται τον εαυτό της δεν έχει ως θέμα κάτι τόσο οφθαλμοφανώς γελοίο. Είναι μια ταινία που έχει πολύ ειλικρινείς και σοβαρές προθέσεις αλλά είναι και τόσο παρανοϊκή που δεν μπορείς παρά να γελάσεις με τα παράδοξα που βλέπεις».

Μια τέτοια ταινία σαν αυτή που περιγράφει είναι το Τα Σαγόνια του Καρχαρία: Η εκδίκηση, μία από τις συνέχειες της (ομολογουμένως καλής στο είδος της) ταινίας του Σπήλμπεργκ. Στην Εκδίκηση το άδοξο τέλος του καρχαρία έρχεται στην τελευταία σκηνή όταν εκείνος κάνει ένα σάλτο μορτάλε έξω από το νερό και παλουκώνεται θεαματικά στην πλώρη του σκάφους που καταδιώκει. Τέτοιου είδους ταινίες αποτελούν το αποκλειστικό ρεπερτόριο των αφιερωμάτων που διοργανώνουν από κοινού το Flop House και το ILBM στο 92Υ, έναν πολιτιστικό πολυχώρο, στην αρτιστίκ περιοχή Tribeca, στο Μανχάταν. Οι λάτρεις του κακού κινηματογράφου, ή καλύτερα, εκείνοι που ανακάλυψαν τη γοητεία τού να παρακολουθεί κανείς κακές ταινίες παρέα με «ομοϊδεάτες» του, αυξάνονται διαρκώς, το ίδιο και οι αίθουσες που κάνουν προβολές τέτοιου ρεπερτορίου στη Νέα Υόρκη, είτε κατ’ αποκλειστικότητα είτε σε συγκεκριμένες μέρες της εβδομάδας.

Μία τυπική προβολή της λέσχης φίλων κακών ταινιών. Οι πιο πνευματώδεις της παρέας κρατάνε μικρόφωνα και τρολάρουν την ταινία προς τέρψιν των άλλων θεατών. 

Σε πρωτόλεια μορφή, οι ανοιχτές συγκεντρώσεις για ομαδικό τρολάρισμα ταινιών ξεκίνησαν σε μπαρ και σε σπίτια φανατικών οπαδών του κακού κινηματογράφου, οι οποίοι ανακάλυψαν πολύ νωρίς πως το να βλέπεις μία γελοιωδώς κακή ταινία —η οποία όμως παίρνει σοβαρά τον εαυτό της— είναι αυστηρά ομαδικό σπορ. Ειδικοί που έχουν μελετήσει το φαινόμενο της ολοένα αυξανόμενης δημοτικότητας των προβολών κακών ταινιών παρατηρούν πως στο Λος Άντζελες το κόνσεπτ δεν είχε ανάλογη επιτυχία, κυρίως γιατί οι θιασώτες τους είναι διασκορπισμένοι. Απεναντίας, στο «Μεγάλο Μήλο» αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η μεταξύ τους γεωγραφική εγγύτητα, οι συναντήσεις σε —γνωστά πλέον— στέκια όπου επιδίδονται στο αγαπημένο τους χόμπι, δηλαδή σε χλευαστικά σχόλια, γέλια, γιουχάισμα, και στο υποχρεωτικό περιπαιχτικό χειροκρότημα την ώρα που πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Γίνεται λόγος, συνεπώς, για την ανάδυση μίας καινούργιας νεοϋορκέζικης σκηνής που περιστρέφεται γύρω από τα λεγόμενα «χρυσά βατόμουρα». Και είναι λογικό. Ενώ μία καλή ταινία είναι ψυχαγωγική και την απολαμβάνεις ακόμα και μόνος, μια κακή ταινία γίνεται διασκεδαστική όταν έχεις άλλους να μοιραστείς μαζί τους τις σαρκαστικές σου ατάκες. Θυμίζει κάπως το γνωστό ερώτημα: Ένα τεράστιο δέντρο που πέφτει μέσα σε ένα έρημο δάσος κάνει όντως θόρυβο; Για τα σινετρόλ της Νέας Υόρκης η προφανής απάντηση είναι πως όχι.

Στο βίντεο που ακολουθεί παίρνουμε μια γεύση του παράλληλου σχολιασμού των σινετρόλ κατά τη διάρκεια της προβολής ταινίας.

Πηγή: BBC Culture

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Σινεμά < Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ