Δε σου κάνω τον άγιο — μέρος 12ο

Ένα συλλογικό νουάρ μυθιστόρημα σε συνέχειες, αποκλειστικά στο dim/art

[Μέρος 12ο: Χρήστος Νάτσης]

Περίληψη προηγουμένων:  Ο Τζορτζ Καρύδης, Ελληνο-αμερικανός δεύτερης γενιάς, 48 ετών, μηχανικός, υπάλληλος μιας εταιρίας αμερικανικών συμφερόντων, της Gas Probe SA., βρίσκεται δολοφονημένος κοντά στη Μανωλάδα. Του έχουν αφαιρέσει την καρδιά. Τα τοπικά ΜΜΕ (Ilis FM και εφημερίδα «Πρώτη») αλλά και τα αθηναϊκά (ο ρεπόρτερ Νίκος Παναγόπουλος καταφθάνει αυθημερόν στην περιοχή) μυρίζονται εγκαίρως ότι η υπόθεση έχει ψωμί, έρχονται σε επαφή με τις άκρες τους στην αστυνομία και ανταγωνίζονται για να βγάλουν λαβράκι. Από τα κεντρικά στέλνουν τη δαιμόνια αστυνομικίνα Γωγώ Δασκαλάκη να βοηθήσει τα τοπικά όργανα της τάξεως στην εξιχνίαση του στυγερού εγκλήματος, κάτι που δεν βλέπουν με καλό μάτι οι αστυνομικοί της περιοχής, όπως αποδεικνύεται και κατά τη συνάντηση γνωριμίας της με τον αστυνόμο Λάμπρου. Το βράδυ στο ξενοδοχείο «Μάρε Νόστρουμ», η Γωγώ αδυνατεί να συγκεντρωθεί στην υπόθεση, καθώς από το διπλανό δωμάτιο άγνωστο ζευγάρι επιδίδεται σε αχαλίνωτο, θορυβώδες και χρονοβόρο  σεξ. Καταφεύγει στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, όπου όμως, αντί για την ησυχία της, θα βρει τον Νίκο Παναγόπουλο που της προτείνει ανταλλαγή πληροφοριών για το έγκλημα — και σεξ. Νωρίς το επόμενο πρωί, ο διευθυντής του Ilis FM καλεί στον σπίτι του τον δημοσιογράφο της «Πρώτης» Παύλο Νασόπουλο, τον οποίο θεωρεί υπεύθυνο για ρεπορτάζ της εφημερίδας για το έγκλημα, που αφήνει υπόνοιες για ντόπιο επιχειρηματία. Ο Νασόπουλος αρνείται την πατρότητα του εν λόγω άρθρου. Καθώς φεύγει από του Βελόπουλου, συναντά τον αστυνόμο Λάμπρου, ο οποίον επίσης αφήνει να εννοηθεί πως τον θεωρεί υπεύθυνο για το ρεπορτάζ. Μήπως στην πραγματικότητα όμως η υπογραφή «Π.Ν.» δεν σημαίνει Παύλος Νασόπουλος αλλά Παναγόπουλος Νίκος; Την ίδια ώρα, η Γωγώ παραλαμβάνει ένα μακάβριο πακέτο, την καρδιά του θύματος, και πηγαίνει στην Πάτρα όπου μαθαίνει τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής και της βαλλιστικής εξέτασεις. Λαμβάνει μήνυμα από τη Μαρίνα Δανέζη, που τη βρήκε μέσω Παναγόπουλου, να συναντηθούν: η νεαρή δημοσιογράφος ισχυρίζεται ότι τον Καρύδη τον σκότωσε ένας άνθρωπος της νύχτας, κατ’ εντολήν του Βελόπουλου. Αργότερα, στο ξενοδοχείο, η Γωγώ μαθαίνει από τον Παναγόπουλο της ύπαρξη συνεργάτιδας του Καρύδη, ονόματι Ντάρια Σίγκελ. Από την Ντάρια μαθαίνει τον αριθμό του κινητού του νεκρού: τηλεφωνεί και ζητά τον Τζορτζ Καρύδη. Μια φωνή της απαντά: «Ο ίδιος». Μέχρι να συνέλθει από το σοκ, η Γωγώ χάνει τη μοναδική ευκαιρία να μιλήσει με το ίδιο το θύμα του φόνου που προσπαθεί να εξιχνιάσει. Όσο συμβαίνουν αυτά ο αστυνόμος Λάμπρου κάνει ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα και κατόπιν αναχωρεί για τη Σκαφιδιά. Εντωμεταξύ, στο Μάρε Νόστρουμ, την ηρεμία των παραθεριστών και του Παναγόπουλου ταράζει η μακάβρια ανακάλυψη ενός σκύλου…

* * *

Αυτό το πουτανάκι από την Αθήνα ήταν τελικά καλύτερο από ό,τι φαινόταν. Και είχε, πέρα από τα ωραία πόδια, και νεύρο. Την φαντάστηκε γυμνή, και η εικόνα έκανε το παντελόνι της πιτζάμας του να φουσκώσει απότομα. Πάνω στην ώρα.

«Μωρό μουυυυ, πότε θα έεερθειιις;» ακούστηκε μια ξανθιά, τσιριχτή φωνή από το μπάνιο.

Δεν απάντησε. Έβγαλε την πιτζάμα και την ελαφρώς κιτρινισμένη από τον ιδρώτα φανέλα και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο. Δεν μπήκε μέσα, μόνο πλησίασε προς τα κατακόκκινα, σαν ζουμερή φράουλα, χείλη. «Με τόση σιλικόνη είναι θαύμα που δεν επιπλέει μονίμως», σκέφτηκε προτού κλείσει τα μάτια.

Λίγο πριν από την κορύφωση, ένας απότομος, υπόκωφος ήχος έκανε την ξανθιά να αναπηδήσει τρομαγμένη. «Γαμώ το κεφάλι μου!» φώναξε εκείνος, σχεδόν ούρλιαξε, ανοίγοντας τα μάτια. Τον είχε δαγκώσει ελαφρά, και αίμα έτρεχε από το ακόμη στητό μέλος. Η ξανθιά πανικόβλητη προχωρούσε αλαφιασμένη πάνω κάτω.

Δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί μαζί της. Τύλιξε με μια γάζα το πάσχον όργανο, φόρεσε στα γρήγορα το μπουρνούζι και βρήκε στο μπαλκόνι. Είδε τον συγκεντρωμένο κόσμο, είδε και τον Παναγόπουλο. Πήρε τα κιάλια για να δει καλύτερα τι κοιτούσαν. Ξέχασε τον πόνο από το δάγκωμα, η καρδιά του σαν να σταμάτησε για λίγο να χτυπά, λες κι είχε βγει έξω από το σώμα του.

«Τον μαλάκα! Τον μαλάκα! Και του είπα να μην επιχειρήσει να εμφανιστεί ακόμα».

* * *

Η Γωγώ κατέβασε ένα διπλό χωρίς πάγο. Αφού δεν μπορούσε να βρει καφέ της προκοπής… Δεν ήξερε τις χρεώσεις του ξενοδοχείου για το μίνι μπαρ, αλλά σίγουρα θα της έπιαναν τον κώλο — και όχι με την καλή έννοια. «Δεν πειράζει, καλή καρδιά», σκέφτηκε και γέλασε μόνη της. Στο μυαλό της όλα στριφογυρνούσαν· φράουλες, αίματα, σταρλετίτσες της πλάκας, δημοσιογράφοι, τοπικοί παράγοντες. Τόσο καιρό έβλεπε την υπόθεση γραμμικά, αλλά τώρα, μετά το τηλεφώνημα, θα έπρεπε να δοκιμάσει μια προσέγγιση περισσότερο διαισθητική, περισσότερο «απρόοπτη». Κάπου, κάποτε, της είχε πει ένας γκόμενος για τον υλισμό της συνάντησης, για τη σύμπτωση παράλληλων κατά τα άλλα τροχιών σωματιδίων. Σ’ αυτήν τη σύμπτωση ένιωθε να πλησιάζει.

Το κινητό χτύπησε, διακόπτοντας τις σκέψεις της. «Έλα αμέσως στον κήπο. Παναγόπουλος» — Τι θέλει πάλι ο μαλάκας.

Κατέβηκε εκνευρισμένη, είδε το πλήθος, το παραμέρισε και, μπροστά στο υπεράνω της λογικής θέαμα, για πρώτη φορά παρά λίγο να λυγίσει και να σωριαστεί καταγής.

[ Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι  την επόμενη Τρίτη, 1 Οκτωβρίου, αποκλειστικά στο dim/art ]

Δε σου κάνω τον άγιο — μυθιστόρημα σε συνέχειες

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.