Γυναίκες από την Αφροδίτη. Τη Μάνου.

—της Μυρσίνης Λιοναράκη—

Από τους πρώτους δίσκους που έμαθα απ’έξω μικρή ήταν η «Νυχτερινή Εκπομπή» της Αφροδίτης Μάνου. Αλλά όταν λέμε απ΄έξω, εννοούμε κανονικά απ’έξω. Και όταν λέμε μικρή, εννοούμε κανονικά μικρή. Ο δίσκος αν δεν κάνω λάθος κυκλοφόρησε το 1984, τη χρονιά που πήγα στην πρώτη δημοτικού.

Θυμάμαι να τον βάζω στο πικ απ μόνη μου κ να ξαπλαρώνω σε ένα μακρόστενο μεγάλο μαξιλάρι που με χωρούσε ολόκληρη. Κοιτούσα το ταβάνι και έλιωνα το βινύλιο.

Σχεδόν όλα τα τραγούδια αυτού του δίσκου, είναι από αυτά που με κάνουν να πετάγομαι όταν τα ακούω. Όχι για να χορέψω. Αλλά για να έχουν χώρο οι πεταλούδες που αρχίζουν να πεταρίζουν κάπου στο στήθος μου.

Η Μάνου μου άρεσε για πολλούς λόγους. Πρώτον ήταν φίλη του Κηλαηδόνη, τον οποίο επίσης άκουγα πολύ. Δεύτερον ήταν γυναίκα κανονική. Σαν τη μαμά μου και τις φίλες της. Τρίτον έγραφε, συνέθετε και τραγουδούσε. Όλα μόνη της. Η ίδια και τα τραγούδια της ήταν η πρώτη καθαρόαιμη γυναικεία ανάμνησή μου ως παιδί. Οικεία και πρότυπο μαζί. Από αυτά που δεν περιγράφονται με λόγια. Είναι αίσθηση και μνήμη.

Ύμνος όλων των τραγουδιών του δίσκου, η ομώνυμη «Νυχτερινή Εκπομπή». Ένα τραγούδι τόσο γυναικείο που αν οι άντρες το μελετούσαν και το καταλάβαιναν θα ήμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι. Έλεγα παλιότερα ότι αν κάνω γιο (ευτυχώς το γλίτωσα το κακό), θα του το έβαζα να το ακούει κάθε μέρα να ξεστραβωθεί. Να καταλάβει με τι έχει να κάνει, ρε παιδί μου. Όπως φαίνεται το κακό δεν το γλίτωσα μόνο εγώ αλλά και ο άμοιρος αυτός γιος που θα μεγάλωνε με υπόκρουση Αφροδίτη Μάνου.

Θα του λεγα: «Άκου παιδάκι μου, οι γυναίκες είναι παλαβές. Όχι άσχημα παλαβές. Όμορφα παλαβές. Αλλά παλαβές. Κάνουν παιχνίδια στο μυαλό τους, στήνουν και ξεστήνουν σκηνικά, φτιάχνουν σενάρια και τα αλλάζουν για πλάκα. Και μέσα στην παλαβομάρα τους τα ζουν κανονικά. Αλλά έτσι είναι. Έτσι είναι φτιαγμένες».

Θα του λεγα «Παιδί μου και η μάνα σου έτσι είναι, μην τρομάζεις. Το έχει κάνει αυτό, ουυυυ. Από φανάρι σε φανάρι έχει ερωτευτεί, έχει παντρευτεί και έχει χωρίσει. Στο μυαλό της, ναι, μην ανησυχείς. Έτσι τη βρίσκουμε εμείς. Με τις παραμύθες. Μας τρέφουν. Όχι, δεν είναι σαν τα παραμύθια. Είναι για ενήλικες. Είναι παραμύθες. Μεγάλες δηλαδή. Για μεγάλους».

Θα του βαζα τη «Νυχτερινή Εκπομπή» και θα του έλεγα να ακούσει με προσοχή. Ξανά και ξανά. Θα του μιλούσα για την Αφροδίτη του τραγουδιού. Μια κανονική γυναίκα, μελαχρινή, όμορφη που οδηγεί το Φολκσβάγκεν της στην Αθήνα αργά τη νύχτα. Παράθυρα ανοιχτά, ραδιόφωνο δυνατά. Ίσως και να καπνίζει. Και ίσως να είναι άνοιξη, με το ζόρι αρχές Ιούνη. Σταματάει στο κόκκινο και κάποιος σταματάει και αυτός από πίσω της. «Και εσύ φρενάρεις, με κοιτάζεις και παθαίνω σοκ, κι εκτροχιάζομαι στη μέση εκεί του δρόμου». Μη ρωτάς γιατί παθαίνει σοκ, γιατί εκτροχιάζεται. Εγώ ξέρω. Την καταλαβαίνω. Αρχίζει να στήνει την παραμύθα της. Και γουστάρει. Όταν ανάβει πράσινο, βάζει πρώτη και πατάει γκάζι. Αυτός, ο οδηγός από πίσω λέμε, της γελάει. Ή αυτή βλέπει να της γελάει; Και τι σημασία έχει; Η ίδια λέει ότι της γελάει. Δικός της είναι, ότι θέλει τον κάνει. Είναι ήρωας στην παραμύθα της. Την τυλίγει ένα τεράστιο πλοκάμι και μοιάζει, λέει, το Φολκσβάγκεν της δεμένο με σκοινί. Την βλέπεις την εικόνα; Την έχεις; Εγώ την έχω. Αν δεν την έχεις, προσπάθησε λίγο. Θα την δεις κι εσύ.

Αυτή στρίβει. Στο φανάρι της Κηφισίας. Και αρχίζει να τρώγεται με τα ρούχα της. Παλεύει, λέει, με όλες τις προκαταλήψεις. Αυτός, ε στρίβει κι αυτός. Και τα φώτα του λαμπιρίζουν στον καθρέφτη της. Σταθερά. Έτσι τα βλέπει αυτή. Σταθερά. Τι μεγαλείο. Να στρίβει κάποιος και εσύ να τον βλέπεις να σε ακολουθεί σταθερά. Να τον βλέπεις στον καθρέφτη σου. Και φυσικά – μα φυσικά! – φυσικά το ήξερε. Κάτι της το λεγε πως πίσω της θα στρίψει.

Το σενάριο έχει ήδη στηθεί. Το φρενάρισμα, το χαμόγελο, η στροφή, η σταθερότητα. Αν ήταν ταινία θα είμασταν κάπου στο χάπι εντ. Σε μία παραλία, σε μία εκκλησία, στην κορυφή ενός ουρανοξύστη. Εκεί που το ζευγάρι φιλιέται με πάθος και η κάμερα απομακρύνεται. Αλλά οι ταινίες είναι για τους άλλους. Εμείς, είπαμε, έχουμε παραμύθες. Μας φτάνουν από μόνες τους. Έτσι βγάζουμε τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια. Έτσι μεγαλώνουμε. Από Πανόρμου μέχρι Κηφισίας έχουμε ζήσει μία ζωή.

Ώσπου…

Εκεί στον Φάρο, στο Ψυχικό, στον Βασιλόπουλο, λέει, αυτός ανάβει ξαφνικά το φλας. Στρίβει. Όχι σταθερά. Όχι πίσω της. Μη ρωτήσεις γιατί, πάντα φανταζόμουν ότι στρίβει δεξιά, προς Νέο Ψυχικό. Η Αφροδίτη μου όμως, δεν στρίβει. Συνεχίζει ευθεία την Κηφισίας. Και η νύχτα παίζει τα παιχνίδια τα δικά της.

Και εκεί όλα τελειώνουν. Γιατί αυτός είναι αλληνής. Είναι; Ούτε η ίδια δε ξέρει. Και μάλλον δεν την νοιάζει. Τον βάζει να είναι αλληνής, έτσι γουστάρει το σενάριο. Ούτε ξέρει, ούτε τη νοιάζει που θα πάει. Το σενάριο ολοκληρώθηκε. Το δικό της σενάριο. Ο ρόλος του έκανε τον κύκλο του. Βγαίνει από το πλάνο της. Αυτή παραμένει πρωταγωνίστρια.

Μα αυτή ήταν πάντα. Για τις ζωές μας μιλάμε. Τις γυναικείες ζωές μας. Τις γυναικείες εμμονές μας. Τις γυναικείες καρδιές μας και τις γυναικείες μαγκιές μας. Που είναι μεγάλες. Γιατί η Αφροδίτη πέρασε καλά. Δεν τον χρειάζεται άλλο. Θα μπορούσε να του πει «ευχαριστώ για τη βόλτα» ή –ακόμα καλύτερα– «ευχαριστώ για όσα ζήσαμε». Ή απλώς «πέρασα καλά». Του το λέει με τον τρόπο της. Καλή σου νύχτα φίλε, μες στην αγκαλιά της. Της άλλης. Της όποιας. Της καμίας.  Τι την νοιάζει; Υπήρξε δικός της. Για μερικά τετράγωνα. Για μερικές γκαζιές. Όσο τον χρειάστηκε για την παραμύθα της. Μία διαδρομή έκανε, όχι μία ζωή. Μα δεν τον ήθελε παραπάνω. Έψαχνε απλώς την παραμύθα της διαδρομής. Μην την κάνει μόνη της.

Όχι καλέ, δεν κλαίει. Ούτε πονάει. Τον λέει φίλο. Γιατί είναι. Οι άνδρες είναι φίλοι. Και όσες μεγάλωσαν με την Αφροδίτη, το ξέρουν. Αν ζούμε μαζί λίγα φανάρια, λίγα βράδια ή λίγα χρόνια είναι γιατί μπαίνει και λίγο η καψούρα. Που είναι η ίδια. Μας εκτροχιάζει, παθαίνουμε σοκ, μας δένουνε πλοκάμια. Αλλά άμα είσαι μάγκας, τον λες φίλο. Φίλος είναι.

Η Αφροδίτη έφτιαξε το καλύτερο κλείσιμο βραδιάς που ήθελε. Ποιος ξέρει, κάπου θα ήταν πριν, είναι ήδη αργά η ώρα. Η ιστορία της ξεκινάει στις δυόμιση και τελειώνει στις τρεις παρά είκοσι. Πριν κάπου, με κάποιον, κάπως πέρασε. Αλλά δεν έγραψε τραγούδι για αυτόν, το κάτι ή το κάπου της. Ίσως δεν της έφτανε. Ίσως δεν καθόταν καλά στην παραμύθα της. Ίσως δεν υπήρξε απλώς κανείς. Ήταν μόνη της και ήθελε παρέα για τη διαδρομή. Να κάνει κάποιον δικό της πριν κοιμηθεί. Και βγαίνει κερδισμένη. Γιατί θα κοιμηθεί ήσυχα. Η μέρα της έκλεισε όπως την ήθελε αυτή.

Οι γυναίκες από την Αφροδίτη –τη Μάνου, λέω– τρέφονται από τα πάθη τους. Αυτά, τα δικά τους. Αναπνέουν από τις παραμύθες τους. Αυτές, τις δικές τους. Μόνες τους τις στήνουνε. Τα ζούνε όλα αυτά στο φουλ. Ε δεν είναι και λίγο να εκτροχιάζεσαι στη μέση, εκεί, του δρόμου. Αν είσαι άντρας, όσο τις έχεις, τα έχεις όλα. Όσο διαρκεί η παραμύθα, είναι δικές σου. Άμα βγάλεις φλας και στρίψεις, είσαι πάλι φίλος.

Πρωταγωνίστριες είναι αυτές, οι ίδιες. Τα κάνουν όλα, σαν την Αφροδίτη. Γράφουν το σενάριο, βάζουν τη μουσική και ερμηνεύουν και τον ρόλο. Δικιά τους η σκηνή. Για πάρτη τους όλα.

Οι άντρες είναι ήρωες στις παραμύθες. Όχι πρωταγωνιστές, ήρωες. Το καθένα με τη δική του σημειολογία, πρόσεξε, μη μπερδευτείς. Οι άντρες είναι τυχεροί αν μπουν στην παραμύθα μιας τέτοιας γυναίκας. Και κράτα το αυτό που σου λέω. Σαν ευχή.

ΥΓ: Και εγώ σου υπόσχομαι, στο μέλλον, να σου εξηγήσω και τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου. Για εκείνον που σαν σε αλογάκι, της δίνει ζάχαρη κι ύστερα παίρνει φόρα και χτυπά, για τον άλλον που μοιάζει σαν άγγελος όταν περνάει το λουρί της κιθάρας του στον ώμο, για εκείνον που το στόμα του μυρίζει αλκοόλ και γιασεμί και για τον άλλον που στο μυθιστόρημά του ξέχασε το όνομά του.

* * *

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Διάφορες παρεκβάσεις

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.