Η βρώμικη φάτσα μας

—του Γιώργου Τσακνιά—

Το πρόσφατο υβρεολόγιο του Θεόδωρου Πάγκαλου εναντίον της Ρένας Δούρου δεν ήταν ακριβώς πρωτοφανές· ήταν ωστόσο ιδιαίτερα χυδαίο και οξύ, ακόμα και για τα μέτρα του. Ενστικτωδώς, όταν διάβασα τι είπε, σκέφτηκα πως, αν ήμουν στη θέση της Ρένας Δούρου, θα του έκανα μήνυση για τη «βρώμικη φάτσα», καθώς προφανώς συνιστά εξύβριση. Δεν είναι και βέβαιο πάντως ότι είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει η κυρία Δούρου· προσωπικά έχω μια εμμονή με τη νομιμότητα και με το να ταράζω τους άλλους σ’ αυτήν, πιστεύω πως είναι η καλύτερη οδός — καταλαβαίνω όμως τις περιπλοκές και τον κίνδυνο, εν τέλει, να καταλήξει ο υβριζόμενος μαζί με τον υβριστή βορά των μεσημεριανάδικων.

Όπως και να ’χει, το θέμα του χυδαίου υβρεολογίου είναι σχετικά απλό: στο κάτω κάτω, ό,τι λέμε μας χαρακτηρίζει. Όσον αφορά το θέμα του σεξισμού, όμως, το πράγμα περιπλέκεται δυσάρεστα: εκεί αρχίζουν τα μισόλογα και τα κατ’ ιδίαν γελάκια και τα «έλα μωρέ». Η αντίδραση στον σεξισμό, ωστόσο, δεν είναι ζήτημα «υστερίας». Γιατί ο σεξισμός, με τις πολύ βαθιές ρίζες του στην ελληνική κοινωνία, δεν εκφράζεται μόνο ως (επιθετικά και βίαια) αρνητική συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες και στους ομοφυλόφιλους αλλά έχει άλλη μια πλευρά, «θετική» (που λέει ο λόγος): ο άντρας, που φοράει παντελόνια, γαμάει τους αντίπαλους οπαδούς στο γήπεδο και, φυσικά, τους Τούρκους και τους άλλους εχθρούς του Έθνους στα πεδία των μαχών — στα φαντασιακά πεδία των φαντασιακών μαχών, βέβαια, διότι, στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά ένας χρεωκοπημένος αμόρφωτος κομπλεξικός καρπαζοεισπράκτορας· κομπλεξικός είναι ακριβώς εξαιτίας της επίγνωσης αυτής της πραγματικότητας της θέσης του και, ως εκ τούτου, γαμάει μόνο στο μυαλό του — το ρήμα «γαμάω» με τη συγκεκριμένη σημασία της επιβολής, όπως κάνουν τα σκυλιά όταν καβαλικεύουν το ένα τ’ άλλο για λόγους κυριαρχίας και όχι αναπαραγωγής.

Είναι προφανές ότι πολιτικά οι πιο άντρες —που φοράνε τα πιο παντελόνια*, δηλαδή— είναι οι χρυσαυγίτες. Αυτοί δεν το κρύβουν. Και άμα λάχει τη βγάζουν έξω και κατουράνε και το MEGA, και λιώνουν τα ντουβάρια από την πολλή ελληνική αντρική μαγκιά. Υπάρχουν όμως πάρα πολλοί άντρες και εκτός Χ.Α., δυστυχώς. Από το ΠΑΣΟΚ, ας πούμε, το κόμμα το οποίο ο κύριος Πάγκαλος υπηρέτησε πιστά επί δεκαετίες, ποιος μπορεί να ξεχάσει τον κύριο Ξυνίδη, που αποκάλεσε συνάδελφό του (την κυρία Καΐλή) στη Βουλή «καλτσοδέτα». Και όταν φεύγουμε από την ευθεία σεξιστική επίθεση και πηγαίνουμε στον σεξισμό της γλώσσας, τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο — σε αυτό το πλαίσιο μπορεί π.χ. κι ένας ριζοσπάστης αριστερός, ο κύριος Σκουρλέτης, εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή του κόμματος της κυρίας Δούρου, να αποκαλεί ένα άλλο κόμμα (τη ΔΗΜ.ΑΡ.) «τραβεστί αριστερά».

Και όχι, φυσικά και αυτή η αναφορά δεν συνιστά συμψηφισμό ή εξίσωση ή θεωρία των άκρων ή των μέσων. Ούτε κατά διάνοια. Ακριβώς το αντίθετο: ο σεξισμός είναι αρρώστια της κοινωνίας και όχι ίδιον του ενός ή του άλλου πολιτικού χώρου. Και είναι χειρότερος και απείρως πιο επικίνδυνος από την πολιτική ορθότητα, η οποία μπορεί να είναι κάπως βαρετή, σχολαστική και σίγουρα ξενέρωτη, αλλά περιγράφεται και επιβάλλεται νομικά και συνεπώς μπορεί να περιφρουρηθεί και να οριοθετηθεί δημοκρατικά, σε αντίθεση με τη θολή χυδαιότητα και τη βία, που αποτελούν χαρακτηριστικά του φασισμού. Τελεία.

Φυσικά ο σεξισμός πηγάζει από τα κάτω και εκεί επιστρέφει: από τα μισόλογα, από τα γελάκια, από τα «έλα μωρέ», από τις συγκρίσεις, από τους συμψηφισμούς, από τις εκλογικεύσεις, από τους κομματικούς πατριωτισμούς· από τα είναι όμως κι αυτή η Δούρου —η Κανέλλη / η Κωνσταντοπούλου / η Ρεπούση / η Πιπιλή / η Μακρή— εκνευριστική…· από τα μεταξύ μας, πάντως, το χάρηκα και λίγο, της χρειαζόταν· από τα εντάξει, ξέφυγε λίγο, αλλά δεν το εννοούσε έτσι· από τα κάτι τέτοια μας κάνουν κακό, γαμώτο, άσε, θα περάσει το θέμα…

Ο σεξισμός πρέπει να εντοπίζεται, να απομονώνεται, να καυτηριάζεται. Πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να αποκτήσουμε το θάρρος να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, με κίνδυνο να αντικρίσουμε τη βρώμικη φάτσα μας.

* Είναι κωμικοτραγική η τεράστια συμβολική αξία που έχουν τα «παντελόνια» στον πολιτισμό ενός λαού που μέχρι πριν από ενάμιση αιώνα φορούσε φούστες

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Διάφορες παρεκβάσεις