The Night

Αυτό δεν είναι τραγούδι #22
Dj της ημέρας: Γιώργος Θεοχάρης

Με αφορμή την πρόσφατη συναυλία του Eric Burdon στη Μαλακάσα, θυμήθηκα ένα τραγούδι από την τρίτη (!) περίοδο των Animals, το “The Night” από τον δίσκο “Ark” (1983). Δεν το παίζει ποτέ στα live∙ δεν είναι τραγούδι που θα περάσει στην ιστορία (αν και πέρασε στη δική μου). Ακόμα και στην εποχή του, οι σκληροπυρηνικοί το θάψαμε, όπως θάβαμε οποιοδήποτε προϊόν δεινοσαυρικής επανασύνδεσης. Επί της αρχής, είχαμε τα δίκια μας: το punk είχε φέρει τα πάνω κάτω. Μεσοβέζικες ξενερο-δηλώσεις του στιλ «δεν υπάρχουν καλά και κακά είδη, μόνο καλή και κακή μουσική» ήταν αιτία διαζυγίου. Παίζονταν υπολήψεις! Ακόμα και τώρα, 3 δεκαετίες μετά, κάτι τέτοιες “εϊτίλες” (: όρος απαξιωτικός που υποτίθεται πως λειτουργεί ως αντίδοτο στη νοσταλγία) οι πάλαι ποτέ “πιουρίστες” τα κατατάσσουν στις “ένοχες απολαύσεις”. Προσωπικά, το “The Night” και μου άρεσε (όχι ότι θα το παραδεχόμουν ποτέ δημοσίως τότε!), και μου αρέσει – ομολογώ την ενοχή μου τώρα που το έγκλημα έχει παραγραφεί. Αυτό που άλλαξε στο μεταξύ (ένα από τα πολλά) είναι ότι θεωρώ τις αναμνήσεις πολυτιμότερες από την καθαρότητα της φυλής. Rewind!

1983. Γύριζα με το ΚΤΕΛ από την Πάτρα, όπου είχα κατέβει για να λύσω μια παρεξήγηση. Τελικά ήταν καλά δεμένη και δεν τα κατάφερα. Εκεί που έβαζα υπότιτλους, έπεσαν οι τίτλοι τέλους. Το λεωφορείο ήταν το τελευταίο, σχεδόν μεσάνυχτα. Ο οδηγός είχε τα σκυλάδικα στο κόκκινο για μην τον πάρει ο ύπνος – ούτε αυτόν ούτε κανέναν άλλον. Δίπλα μου καθόταν μια Γαλλίδα στην ηλικία μου, αλλά δεν είχα όρεξη να χορέψω συρτάκι – είχα φάει ήττα. Ούτε κι εκείνη ασχολήθηκε, άλλωστε: άκουγε μουσική από walkman. Walkman! Είχα ξαναδεί (ήταν κάτι –λίγα– χρόνια που κυκλοφορούσαν), αλλά δικό μου δεν είχα. Στον Ισθμό κατεβήκαμε να ξεμουδιάσουμε, να καπνίσουμε και τα σχετικά. Εκεί διαπίστωσα ότι ήταν μόνη της. Και μια χαρά κορίτσι (αλλά, είπαμε: δεν–). Παρ’ όλα αυτά, πιάσαμε την κουβέντα. Εγώ με γαλλικά του Λυκείου κι εκείνη με τα αγγλικά της Γαλλίας (μια βαθμίδα πάνω από τη μούγκα, δηλαδή). Όταν επιβιβαστήκαμε για την τελική ευθεία προς Αθήνα, τη ρώτησα τι άκουγε. Μου έδωσα το walkman ν’ ακούσω μόνος μου. Η κασέτα βρισκόταν στην αρχή του “The Night”, το οποίο δεν είχα ξανακούσει. Να ’μαι, λοιπόν, πάνω από τ’ Αυλάκι, ν’ ακούω ένα άγνωστο τραγούδι από walkman – δύο οι πρωτιές. Λένε πως όταν είσαι κάπως, όλα τα τραγούδια μιλάνε για σένα. Ισχύει. (Κανένας κοινός τόπος δεν γίνεται στερεότυπο άνευ λόγου.) Έλεγε ο Eric: “The night, I pray for the dawn / It keeps getting colder and colder / The night is always too long / Baby, you’re gone”. Όχι σπουδαία ποίηση, αναμφίβολα. Και λίγο σαν χρησμός, τώρα που το σκέφτομαι: ταιριάζει με ό,τι “baby, έφυγες και σ’ έχω χάσει” σου τύχει. Ναι, αλλά τότε δε το σκεφτόμουν έτσι. Κι από φωνή, φωνάρα! Ρώτησα τη Julie (έτσι την έλεγαν – το θυμάμαι γιατί κάθε φορά που το πρόφερα, λυνόταν στα γέλια) πώς γυρίζει η κασέτα προς τα πίσω. Μου έδειξε. Θα το άκουσα και δέκα φορές μέχρι τον Κηφισό. Στον σταθμό τής επέστρεψα το μαραφέτι. Πρέπει να φαινόμουν χάλια, με λυπήθηκε η γυναίκα. Στον αποχαιρετισμό απάνω, έβγαλε την κασέτα και μου τη χάρισε. Ξαφνιάστηκα τόσο που, σε ανταπόδοση, της χάρισα το μόνο πράγμα που κρατούσα (ταξίδευα με ελαφριές αποσκευές): ένα σχεδόν άδειο πακέτο Santé άφιλτρα. Εκείνη πήγε στην πιάτσα για ταξί κι εγώ το ’κοψα με το πόδι, τραγουδώντας (εσωτερικά και ανεκδήλωτα) το ρεφρέν που μου είχε κολλήσει για τα καλά: “The night, keep moving on / (Pray for the dawn) keep / Looking over my shoulder / The night it’s always too long”. Φτάνοντας σπίτι, πρώτη μου δουλειά ήταν να βάλω την κασέτα στο κασετόφωνο, το οποίο τη μάσησε δεόντως, έτσι που το ’χα ατάιστο. Οιωνός; Σημάδι; Μήνυμα; (Σώπα, μωρέ! Σύμπτωση. + πτώση.)

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. 

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.